Japanese Sayings Novels & Stories

Masayang saad nito nang makita siya. Isa sa gusto ng mga Hapones ay ang pagiging maaga ng mga employees at alam niyang dito sa Japan, puro trabaho ang kasiyahan ng mga tao. Kaya gustong-gusto niya rito. "Hayai tori wa wamu o shutoku shimasu." The early bird gets the worm. Nakuha niyang magbiro kahit hindi niya forte iyon. Natawa ito sa kaniyang sinabi. "Wastahi wa sore ni doi shimasu. Sate, koko ni kite." I agree as well. Okay, follow me.

Narinig ko ang bahagya niyang pag tawa dahil sa sinabi ko. “Ano ka ba? Ako lang ‘to” “Kamusta naman ang amoy diyan sa japan? Parang ayaw mo nang umuwi ah!” tunog nag tatampong sagot ko sa kanya. “Ano ka ba? Malapit na akong umuwi, kaya huwag kang mag d-day off habang nasa japan pa ako! Baka hindi ka payagan kapag naka uwi na ako tapos nanghihingi ka ng day off, e nakuha mo na pala!”

"J-Just do anything you want, Klyton---" "It should be babe, not Klyton." What the h*ll. "Anong katarantaduhan---" "You should talk calmy. Japanese people hold their temper like how they hold a glass of wine on their hands," sermon sa'kin nito. Palihim naman akong napairap. "F-Fine." "Put your hands on my arms, okusan." "Okusan?" "It means wife."

mahinang sabi ni Miyamoto Masaki. Sinabi ni Miyamoto Chujiro, "Huwag kang mag-alala, anak. Papatayin ko talaga siya. Bago ko siya patayin, may sasabihin siya sa iyo. Hihingi ako ng tawad sa iyo bago ko siya patayin."

Hindi natin siya masisisi, siguro praktikal lang siya. Hindi naging madali ang buhay sa Japan. Kailangan niyang magtipid, kailangan niyang maging matatag, at kailangan niyang maging matapang. Pilit na linulunok ang lahat at gagalingan ang pag-arte at pag-sayaw. Mahal ang bayad sakaniya, palibhasa magaling nga naman kasi siya talaga.

Hindi umimik si Ken, tumango lang siya at mabilis akong hinawakan sa ‘king siko at hinila na palabas ng restaurant na ‘yon. “Ano ‘yong ‘arigatou’?” pagtatanong ko sa magaling na lalaki. “A simple thank you in Japanese word.” “Oh.” napamangha ako sa'king narinig. “Di ba may dinadagdag pa sila ro’n? Ano nga ba ‘yon? Arigatou guzai... Arigatou guzaimasu?” “Yeah.” he simply answered. Nang makarating na kami sa kanyang kotse ay pinagbuksan niya ako ng pinto muli. “Hop in.”

Tumango-tango naman siya bilang pagsang-ayon. Biglang bumalik ang mga masasayang alaala namin ni Ace habang nagbabakasyon kami sa Japan. Natatandaan ko pa sa tuwing may kakausap sa kanyang Hapon ay bigla Niya akong ituturo, dahil hindi siya marunong magsalita ng Japanese. Ang tanging Alam Niya Lang sabihin ay, "Sayonara."

It splatered on the filty floor. "`Nandesuka? Nanika sōdaina koto o kitai shite ita ndesu ka?'." ("What? Were you expecting for something grand?") hinawakan nito ang kulungan. "`Yume o mitekudasai, Romanofu. Kami o sūhai shi, anata no kudaranai chichioya ga sugu ni tōchaku suru koto o negatte imasu! Samonakereba, anatagata san'nin wa shinudeshou.'."

Nalaglag ang panga ko nang marinig ang malalim na boses ni Blake na nagsasalita ng Japanese. He sounds fluent and based on the reaction of the waiter, naiintindihan niya ito! They even had a conversation with the language that I can't understand. "Kashikomarimashita! Sugu ni o-nomimono o omochi shi, o-shokuji no junbi o itashimasu. Douzo goyukkuri o-tanoshimi kudasai," nakangiting nagpaalam ang waiter sa amin.

" (mom and dad) "Ahh. So sad baby, I really miss you na, be with me kudasai." (please) "Three days palang naman kami dito sa Japan, baka sa linggo makakabalik na kami." "Hai. Watashi w*, anata o aishiteimasu Anthea." (Okay. I love you anthea) "Watashi mo. Jibun o daiji ni shite kudasai. Mwuah! Sayonara denstah." (Me too. Take care of yourself baby. Goodbye Denstah.)