Novel & Cerita John Gokongwei Business

Dahil kung isang linggo akong kasama ni Damian, hindi ko hahayaang puro negosyo lang ang laman ng utak niya. Sa dinner gala ng gabing iyon, nagsimula ang kaguluhan. Nakaupo kami sa main table kasama ang ilang kilalang figure mula sa Japan at South Korea. Isa sa kanila ang mogul na si Kenji Saito. May-ari ng isa sa pinakamalaking tech companies sa Tokyo. Bata pa, nasa late thirties, may confidence na hindi pilit, at mga matang marunong tumingin nang diretso.

"Gwen is a great designer. Besides, her credentials abroad and in the Philippines are outstanding!" "I'm sure hindi naman siguro pipili si Mr. Hernandez dahil lang kilala ako. So what if we know each other? Business is business. If I cannot perform, your business will fail. Hindi sasayangin ni Mr. Hernandez ang ilang bilyon dahil lang kilala ako," diretso kong sinabi.

Namimili sila ng mga lumang buildings pati na ang mga nakasanla sa bangko at ginagawa nila itong hotels at motels after renovation. Ang mga bangko naman ay madalas magpa-bid sa mga naremata nilang buildings. Ito ang pagkakataon para makabili sila ng murang buildings. At nitong nakaraang bidding ay natalo nga sila ng Zingwa enterprises. Ang Zingwa Enterprises ay isang business conglomerate at ang tumatayong may-ari ay si Vina Chu. Matamang pinagmasdan ni Oliver ang picture ni Vina Chu sa monitor ng laptop niya.

“Finally, we see the man of the hour!” Ngumiti ako at tinanggap ang pag-handshake niya. “Damian,” sagot ko at sala ko siya hinawakan ng mahigpit sa kamay niya. “You flatter me too much.” Lumapit din si Victor Chan, isang business tycoon sa real estate at si Hugo Montenegro, isang bilyonaryong venture capitalist. Pare-pareho silang kilala sa industriya at ang pagkakaroon ng mga pangalan nila sa isang proyekto ay garantiya na magiging matagumpay ito.

nalilitong tanong ko. Mukhang alam kasi nilang pareho ang tungkol doon, samantalang ako ay walang ideya. Si Mr. Tsui ay isang Chinese businessman na shareholder din ng WGC. Ang tagal na niyang shareholder ng company namin, kaya bakit niya ibebenta ang shares niya? “That old guy was delusional!” ani dad at napailing pa kaya mahinang natawa si Primo bago ako binalingan ng tingin.

“Wala ka bang plano na e expand ang business mo?” Umiling si Sico. May-ari si Sico ng condominium, at iyon ang business niya. “Hindi na ma. Just like papa, sa banko lang siya naka-focus at hindi na nagdagdag pa. In terms of wealth, marami na tayo no’n at hindi ko naman kailangan ng malaking pera. I can earn millions solely every month sa negosyo na meron ako and I think that’s enough. ”

Kahit sabihin kong no string attach, nakakalibog pa rin. Ipinilig ko ang aking ulo. Kung ano-ano na lang talaga ang tumatakbo sa kukote ko. Nang tumambad sa aking paningin ang litrato ng isang tao sa balita. Business tycoon Lauro De Silva, successfully launce a new business empire!

"It seems you've lost interest in the entertainment company, Gwen. Palagi kang wala sa working place at dumadalas ang pag-absent mo. Gusto mo na bang magbakasyon-" "Freedom ko 'yon. I'm the one who founded this-" "And we funded the entertainment to run." Isa sa mga investors na bumisita ang nagsalita, si Mr. Chua. "In the business world, we don't want our money to be put in waste. We took the risk to fund this company and run... and be known to the world so we are able to make money." "More money." "What are you trying to imply?" "Hindi ka ba aware sa kumakalat na balita sa social media, Gwen?" Tinataasan na ako ng balahibo nang tarayan na ako ni Mrs. Lopez.

Nasa isang private meeting room sa isang high-end hotel sa Tokyo si Primo, kaharap ang isang Japanese businessman na si Mr. Takahashi. Kilala ito sa pagiging metikuloso at hindi madaling kumbinsihin sa negosyo. Mr. Takahashi: “Giovanni-san, I must say, I am intrigued by your offer. But as you know, my shares are quite valuable. The market is unpredictable, and I do not make decisions based on impulse.”

"Control everything? Ang yabang naman ng isang 'to." Kahit naiinis ako sa kaniyang kayabangan, hindi ko maitanggi na kahanga-hanga ang kaniyang track record. Sa edad na dalawampu't walo, nagawa niyang i-streamline ang buong cargo and supply chain operations ng kanilang kumpanya sa buong Southeast Asia. Winakasan niya ang mga luma at mabagal na sistema, pinalitan ang mga ito ng high-tech AI tracking, at nagawang doblehin ang net worth ng Voss International sa loob lang ng tatlong taon. He is truly a billionaire genius. Marami ring mga artikulo na pumupuri sa kaniyang philanthropic works, mga scholar na tinutulungan ng kaniyang foundation, at mga donasyon sa mga komunidad.