Joke Logic Novels & Stories

Wala pa man natatawa na ako sa sariling joke. “Come in?” hindi siguradong sagot niya. “Nagpapatawa ka ba?” bulalas ko. Seryoso ulit siyang tumingin sa’kin. “Do I look that I am joking?” hindi nga siya mukhang nagbibiro, sabagay kailan ka pa ba siya joke? Walang sense of humour itong lalaking ito. Hindi ko napigilan na matawa sa sinabi niya, mukhang hindi niya talaga ang isasagot tapos ang seryoso pa ng mukha.

“Namumula nga… Kailangan mong lagyan ng cold compress iyan para hindi mamaga.” “Grabe… Sobrang lakas naman ng Daddy mo, parang gusto niyang durugin ang kamay ko para hindi matuloy ang kasal…” Tiningnan niya si Seojun na para bang iyon ang pinaka-weird na joke na narinig niya sa buong buhay niya. “Pagpasensyahan mo na lang siya… Inuultok na naman siguro ang Daddy ko kaya ginawa niya iyan sa iyo. Sorry…”

“Laughtrip ka, pare. Ikaw? Si Manuel Saenz?” “Anong nakakatawa sa katotohanang ako si Manuel Saenz?” “Ikaw talaga, Kuya.” Nahampas ko siya sa balikat. “Joker ka ano? Manuel Saenz daw. Sa dami kong narinig na siya raw si ganito ganyan, ikaw lang ang nagpatawa sa akin ng ganito.” Tawa pa rin ako ng tawa hanggang sa tumigil na ako. Seryoso pa rin ang mukha niya na parang sinasabi niya sa akin na siya talaga si Manuel Saenz at hindi uso sa kaniya ang word na joke. “Ikaw talaga ‘yon?”

And here we go, Jester ruined the moment. Kunot-noo namin itong tiningnan, natawa na lamang ito, "Ito naman! Syempre joke lang! Love wins pa rin. Nga pala, imbitado ba ako?" pagbawi nito kaya napailing na lang ako. "Hindi.." Natahimik kami sa sinabi ni Sharon. Buong akala namin ay seryoso ito ngunit mayamaya'y ngumisi lang ito ng pagkalaki-laki, "Syempre, joke lang! Oh! Nakabawi rin!"

Tumigil siya sa paglalakad at tuluyang natawa sa sinabi ni Kenji sa kanya. Tumigil din si Kenji sa paglalakad at tinignan siya. She was laughing like crazy. Paano ba naman kasi, isang napaka-creative na joke ang ginawa ni Kenji. “What’s so funny?” takang tanong sa kanya ni Kenji. “Ikaw,” she replied. Sinubukan niyang pigilan ang paghalakhak at tumingin sa bintana. “I didn’t know you were a joker too.”

"Pfft, joke lang ito naman." "Tsk, sa tingin mo ba nakakatawa?" Pag uulit ko. "Sa tingin mo rin ba nakakatawa yong joke mo kanina?" "Anong joke?" Nag joke ba ako kanina? "Stephen. I love you! Nag jo-joke lang ako no...tsk, sa tingin mo nakakaawa yon?" Napakamot ako sa batok ko, hindi nga talaga nakakatawa yong joke na yon.

Umakto pa itong bumabaril at saka pa nakuha ng bata ang biro nya. Agh! That's so corny. I don't even know why the kid laughed at his joke. Hindi naman nakakatawa. Madami pang jokes si Cairo sa kanya at tawang-tawa naman ito habang pinapapak ang tsokolate. "Thank you Kuya! Thank you Ate! Ang babait—" Parahas kong binuksan ang pintuan at kunot ang noong tumingin sa kanila. Siya nga!

mahina pa syang natawa. Umiba ang itsura ko at malakas na napahalakhak. Nawala yung seryosong reaction naming dalawa dahil sa joke nyang mabenta naman talaga. Hindi ko akalain na magaling pala talaga syang mag patawa.

Pero kapag nakilala mo pala nang husto si Lolo Gregore, malalaman mong kabaligtaran iyon ng tunay nitong ugali. Napakahilig nitong magbiro., at ang mas nakakatawa pa, kahit ilang beses na niyang narinig ang parehong joke nito, natatawa pa rin siya sa paraan ng pagkukuwento ng matanda. May kasama kasing facial expressions, pagbabago ng boses, at kung anu-anong actions na lalo lamang nagpapatawa sa kanya. “Hahaha! Kaya ikaw talaga ang gusto kong kausap, apo,” natatawang sabi ni Lolo Gregore. “Palagi kang tumatawa sa mga joke ko kahit corny na.”

Ngumiti ito sakin saka ako ulit inakbayan, hindi ko nalang pinansin dahil alam ko namang wala itong malisya. " of course! this is my ace para pasagutin ang mga nililigawan ko!" pagmamayang nito na ikina tawa ko ng malakas. " oh, may mga nakatago kapa bang mga jokes diyan? haha" hindi ko mapigilan ang tumawa diri dahil may humor ito at madaling makagaan ng loob. Nag isip muna ito bago lumiwanag ang mukha.