Joke Time Tanong Novels & Stories

Biglang kumatok, sinira ang tensyon, at pumasok ang kasambahay mula noong nakaraang araw, halatang balisa, hawak ang isang tablet. "Ano na naman?" singhal ni Sandra, nakasisid ang mga mata. "Ma’am, kailangan niyo pong makita ito. Muling umatake ang Coffee Time Snack Gossip, kasama ang dose-dosenang ibang blogger. Sumasabog ang internet."

malimit kong tanong sa sarili ko May nakita akong bote na base sa mukha nito ay parang pabango. “Uhooh! Uhoooh! Anong klaseng pabango ito?” Nauubo kong tanong habang tinitingnan ang nakasulat sa bote, “MO-U-TH- W-A-SH? Pagba baybay ko. “Ano kaya ito? Ano ibig sabihin ng MOUTHWASH?” Nalilito kong tanong.

tanong naman niya. “Naalala mo ba yung pangatlong sulat ko? About dun sa.. time travel?” pabulong at hindi niya siguradong sagot. “Don't tell me..” at nanlaki bigla ang mga mata niya. “Oo. Yun nga..” “Seriously?”

Biglang tumayo si Jin. Tinignan ang boung paligid. "Andito kami para kilalanin ka." "Kung anong klase ka bang nilalang." Pagsesegundo ni Dino. "...anong pinagsasabi niyo!" "Tao ka ba?" Diretsong tanong ni Dino sa akin... habang si Jin...nag-aabang sa sagot ko. "Anong klaseng tanong yan!" "Oo o hindi lang ang pwede mong isagot."

Besides, who exactly gave Todd the illusion that he was someone important? I scoffed. "Todd Westman, from the moment you had the audacity to spout all that, you lost the right to speak to me." People could only communicate meaningfully when they were on the same intellectual level. Seeing how resolute I was, Todd struggled frantically and screamed, "No… Babe, listen to me. I can explain. I was just confused for a second. I love you!" "Shut up. Just listening to you makes my ears feel dirty."

["Oh? Nasaan ka apo?" ["Nasa mall po, La. Si lolo po ba nandiyan?"] Tanong ko. ["Ha? Ah eh wala eh, alam mo naman ang lolo mo, busy, masyadong mahal ang trabaho."] Inilapag ni lola saglit ang phone niya tapos kinuha ulit, ["Ay siya apo, busy ka yata. Mag-enjoy ka diyan kasama ang mga classmate mo."] Tumingin ako sa paligid ko at nakakita ng isang maliit na portal, nandoon si lola at kumakaway. ["Nako, kayo talaga, La. Hahaha!"]

Young Kai furrowed his brow at the girl's question. "Huh?" "Sabi ko, “Bakit ka umiiyak?” bingi ka ba? (I said, 'Why are you crying?' Are you deaf?)" the girl asked. "Sorry but I can’t understand you," he replied, still confused by what the girl meant to say. "Patay! Alien! (Shoot! Alien!)" the girl exclaimed, slapping her forehead. "What?" young Kai asked, confused. " Paano ba ‘to? Hmm… Ah! Why you cry? Teka tama ba? Basta ‘yon na ‘yon! (How do I do this? Hmm... Ah! Why you cry? Is that right? Well, close enough!)"

Palabas na 'ko ng bigla nalang s'yang nagpakita. "Anong ginagawa mo rito?" walang emosyon kong tanong. "'Di ba nga sabay tayong kakain ng lunch?" nakangiti n'yang sagot. Hindi ba s'ya napapagod na ngumiti? Oras-oras ba talaga na masaya s'ya?

Nag-j-joke ba siya Shawn sa kanya? Tanong niya sa isip. Masamang tiningnan niya ang dalawa na unang nakarating sa isang malaking lamesa na gawa sa kahoy at gano'n din ang apat na upuan. Mabuti na lang talaga at maganda ang view. "Anong gusto mo inumin Shawn?" pabebeng tanong nito. Mas lalo siyang nairita nang makitang nakangiti ang binata sa babae. "Kahit ano." sagot nito.

I dialed my best friend's number. ["Miss mo ako?"] Sabi ko na tamang desisyon na tawagan ko siya. Tingnan mo, ngayon palang napapatawa na ako ng jokes niya, Tsk. "Miss ko lang yung libre mo. Busy ka?" ["Nasa kampo ako, bakit may problema ba?"] "Ah wala naman, tinatanong ko lang nangangamusta ganun." ["Hindi ako busy. Pupuntahan kita."]