Jokes Are Half-meant Mga Nobela at Kwento

If jokes are meant for good laugh and fun, well I beg to disagree. Hindi kailanman naging magandang biro ang ginawa nitong pambibitin sa akin kanina. How dare he stop midway when I'm in the verge of losing my sanity for experiencing how he savor my sensitive cunt! Ungrateful brat. Pinakain na nga't lahat, hindi pa inubos.

F*ck her patience, can’t keep up anymore! Humalukipkip lang siya mula sa kaniyang upuan at hindi na kumibo, panay lang ang simangot niya kahit pa maya’t maya ang banat ni Art ng mga walang kuwenta nitong jokes. Malapit na siyang mabaliw kakahanap ng dahilan para tumawa sa mga ibinabanat nito, can he just accept that nobody is really perfect. He’s maybe near to perfection, but his joke makes him not. Gusto niya itong kutusan ngunit nang matanaw na niya ang malaking tasa sa harapan ng café ay ipinagpaliban nalang niya at inayos ang sarili.

“Hoy Alex huh! Kahit kailan hindi ako natutuwa sa ganyang mga biro mo!” Akala niya kagaya ng mga dating biro nito ay tatawa lang ito. Pero natigil siya ng makita ang mata nitong seryoso. Umpisa pa lang alam na ni April na sa kabila ng mga biro nito ay may seryoso itong gustong sabihin sa kanya. Diba nga: Jokes are half meant. Tinalikuran niya ito at pinagpatuloy ang pag-aayos ng mga gamit.

Hanggang sa muli kong naramdaman ang presensya ng taong kasama ko sa loob ng silid. “No one even smiled when the wise man repeated the joke again and again. On the other hand, they kept glaring at him and asking what it was. The wise man finally responded, "You can't laugh at a joke multiple times, then what makes you cry at a problem over and over again?"

"Ano?" "Eh 'di, pointless." Natawa siya sa corny na jokes nito. Pwede na rin. "Again may isa pa." "Sige, ano naman 'yon?" "Kapag 'di mo mahulaan ang sagot, hahalikan mo 'ko sa lips pagdating natin ng bahay." "Ano!" Ang lakas ng halakhak nito. "It's a deal." "Basta hindi mahirap, ah?"

He suddenly remembered what his mother once said to them; If someone laughed at simple jokes, he or she was either lonely or just a kind-hearted human. So, alin kaya roon si TeeCay? "Oh my gosh, hindi ako nag-hire ng comedian pero iyon ang ipinadala," natatawa nitong sabi sabay pahid ng luha sa mga mata. Bahaw siyang ngumiti, at nang hindi makapagpigil ay siya naman ang nagtanong,

"Ayoko nga kayong isama! Nag gulo niyo. Gusto kong mapag-isa ng makapagmuni-muni ako." "Eh 'di huwag!" kuro nilang bigkas. Syempre joke ko lang naman iyon. Sa bandang huli ay pipiliin ko pa rin naman silang makasama. "Joke lang, kayo naman hindi na mabiro. Sige, tara doon. First out of the country nating travel iyon!"

sagot niya sa akin at tumawa na lang ako dahil nagagawa niya pa rin na magbiro kahit pa ang totoo ay may problema na siya. “Pagod na pagod ka na bang maging seryoso sa senado kaya dito mo nilalabas ang mga waley mong jokes?” natatawa na tanong ko sa kanya. “Bawal namang magbiro lalo pa at mga matanda na ang mga kasama ko. Alam mo naman na ako lang ang pogi doon ako lang ang baby doon,” sabi pa niya kaya lalo naman akong tumawa.

Pero imbes na mahiya, mas lalo pa siyang ngumiti na parang alam niyang tinatablan ako kahit ayaw kong ipahalata. “Eh ‘di mas maganda,” sabi niya, napasinghap pa. “At least mapapatunayan niyang effective ‘yung joke ko.” Gusto ko siyang sapakin, pero mas gusto kong matunaw na lang sa kinatatayuan ko. Bakit ba kasi ganito siya? Parang habang tumatagal, mas mahirap nang hindi siya gustuhin.

"Ano nga pa lang pinag-uusapan niyo nang mga oras na 'yon? Mukhang pareho kayong seryoso. Pwede bang matanong?" Umiling ako. "We're just talking about some random things regarding our families. Saka seryoso kasing tao 'yon. Minsan lang halos siyang tumawa o makipagbiruan. Ni ako nga, kahit na mga jokes ko nagmumukhang boring dahil halos wala siyang ganang ngumiti." He nodded. Bagamat napangiti siya at tila ba mahinahong tinanggap ang paliwanag kong iyon, pakiramdam ko ay hindi pa rin sapat sa kanya ang naging sagot ko.