Jokes Are Half-meant นิยาย & เรื่องราว

May dudang tanong nito na ikinatawa ko. “I told you before, Sheya, that was a joke.” Sumimangot ito sa akin. “Hindi ka naniniwala?” Umingos siya sa akin. “Half-half.” Tugon nito. Kumunot ang noo ko. “Anong half-half?” “Half-half lang kasi malay ko bang kabaligtaran ‘yon ng sinasabi mo. Lahat naman ng sinasabi mo ay hindi totoo kaya nakakadala ng maniwala sa’yo.”

“Sorry, sorry. I just didn’t expect that I’ll hear that from you. That’s so… inelegant. Hindi katulad ng ugali mo.” Malakas akong bumuntong hininga dahil may point nga naman siya. Tama nga naman. Sino ba namang mag-aakala na ganito ang sense of humor ko? Considering the fact na mukha akong mataray, mukha rin akong maarte. I can’t blame him if he didn’t expect that. “Fine. Ie-explain ko nalang sa ‘yo ang mga jokes ko para maintindihan mo. Kawawa ka naman, para kang galing sa cave kasi wala kang alam sa mga jokes.”

Napalitan iyon ng emosyong malungkot at… hindi ko maipaliwanag. Well, I understand that what I said was wrong. I mean, completely wrong. Naiintindihan ko. Pero kasi… I only meant it as a joke. Kaya nga kami nagbibiruan, ‘di ba? Adapt it based on the term. Malay ko bang seseryosohin niya?

Para sa kanila, isang malaking joke ang nasasaksihang frustration sa mukha ko ngayon. Well, even for me, it felt like a huge joke, dahil never naman akong naging ganito karupok noon. Kahit pa noong panahon namin ni Neil, hindi ako 'yung tipo ng tao na magde-dwell nang matagal sa isang bagay na alam kong wala naman akong kontrol. Pero bakit pagdating sa kanya, parang ang gulo-gulo ng lahat?

Natapos niyang benggitin ang lahat ng mga sakunang ito nang walang bahid ng emosyon. Ito pala ang ‘homicide’ na tinutukoy niya! As expected, hindi ordinaryong tao si Jane. Isa siyang mamamatay-tao! Alam niya na nakulong ang babaeng anak ni Joseph. Ang dahilan ng kanyang pagkakakulong ay ‘di kinalaunan ay ginawa niya lang ding joke na sinasabi niya sa kanyang mga kaibigan. Gayunpaman, tinatawanan lang nila ito. Si Jane ay isa lamang joke na pinagtatawanan nila over a cup of tea.

Mukhang si Ziode ang madalas na kaasaran ni Harrieth sa kanilang dalawa. "E'di bangus! Bang bang." Ipinorma pa nitong baril ang kamay at animo'y ipinutok kung saan. Umirap lang si Harrieth at tila natutuwa sa joke ng kuya niya. Ngumiti ako dahil kahit ang badoy ng joke niya ay pwede na rin. Sinenyasan niya akong tumawa din upang matawa si Harrieth at makuhanan ko ng maayos na larawan.

And here we go, Jester ruined the moment. Kunot-noo namin itong tiningnan, natawa na lamang ito, "Ito naman! Syempre joke lang! Love wins pa rin. Nga pala, imbitado ba ako?" pagbawi nito kaya napailing na lang ako. "Hindi.." Natahimik kami sa sinabi ni Sharon. Buong akala namin ay seryoso ito ngunit mayamaya'y ngumisi lang ito ng pagkalaki-laki, "Syempre, joke lang! Oh! Nakabawi rin!"

“C-C-Chris! Hindi nakakatawa yan!” Ngumiti si Chris, ‘yung nakakaasar na pilyong ngiti na hindi mo alam kung joke ba talaga o half-truth. “Who said na nagjo-joke ako?” At doon, parang huminto ang oras para kay Shey. Anong ibig sabihin noon? Nagjo-joke ba siya? O… seryoso? Hindi niya alam kung matatawa ba siya, matataranta, o tatakbo ulit palayo. Pero ang isang bagay lang sigurado—hindi na ito basta pang-aasar lang.

At doon narinig ang boses ni Lyle. “You know, you’d be prettier if you smiled more. I could make that happen… outside work.” “Come on, it’s just a compliment. Don't be so uptight.” “You owe me for that recommendation. Dinner won’t kill you.” Mga salitang mala-joke kung pakikinggan sa unang pasada, pero kapag inuulit at inuulit—nakakabastos, nakakahiya, at nakakagalit.

Sambit niya habang nakataas pa ang isang kilay. "Ito na! Ang excited mo naman." Upang mas maganda ang pagbanat ko, naupo ako sa kama ng pa-indian sit at tsaka pumuwesto ng diretso sa kanya. Nagbuntong hininga ako ng malalim at saka nagsalita. "I have three jokes!" Sambit ko. "Three jokes? Ano, joke joke joke?" bulalas niya sabay hagalpak ng tawa. "Alam ko na 'yan, Lloyd! Luma na 'yan."