Novel & Cerita Joshua 1:9 Meaning

Kung hindi ba tumawag ang isa sa kanila, panigurado ba wala na ako? "Nagandahan siya sa akin," seryosong sagot ko. Bigla naman silang naubo at ang iba naman ay nag-iwas ng tingin at sumipol. "Baliw! Seryoso kasi!" Kamot-ulong sabi ni Joshua. "Hindi ko rin alam, basta sinabi niya kailangan kong tanggapin 'yung alok niya para buhayin niya ako."

sagot ni Joshua sa kanyang ama. May punto naman talaga si Joshua ngunit hindi pa rin maalis ang kaba ni Johnny dahil doon. Gayunpaman ay tila natabunan ang kanyang konsensya ng malaking halagang nabanggit ng anak. Umakbay pa nga si Joshua sa kanyang ama na parang magkaibigan lang sila habang nagkukwentuhan. “Basta sapat ang perang ibabayad ay ayos lang isakripisyo si Jacob,” bulong ni Joshua sa kanyang ama.

For the curses and lies they utter, 13 consume them in your wrath, consume them till they are no more. Then it will be known to the ends of the earth that God rules over Jacob. 14 They return at evening, snarling like dogs, and prowl about the city. 15 They wander about for food and howl if not satisfied. 16 But I will sing of your strength, in the morning I will sing of your love; for you are my fortress, my refuge in times of trouble. 17 You are my Strength, I sing praise to you; you, God, are my fortress, my God on whom I can rely. (Psalms 59:1-17 NIV)

“Forward n’yo agad! Para wala nang mabiktima!” Sa gitna ng ingay at galit ng lahat, naramdaman ni Joshua ang tunay na kahulugan ng desperasyon. Gumuho ang mga plano niya, isa-isa. Ang reputasyon, ang kinabukasan, ang koneksyon, lahat tila nadurog sa loob ng ilang minuto. Ngunit kahit ganoon, ang tanging magagawa niya ay ang itanggi.

Ayaw kong magsinungaling, pero ayaw ko ring malaman niya ang totoong dahilan kung bakit ko naging asawa si Eros. Joshua slightly smiled at me. "Hindi kita pipiliting magsalita ngayon, Holy. Karapatan mo namang manahimik. Pero tandaan mo, kapag kailangan mo ng tulong ko o ng kaibigan, nandito lang ako sa tabi mo. Palagi." Buong pagpapasalamat akong ngumiti kay Joshua. Hindi man kami masyadong close noon, pero alam kong isang magandang pagsisimula ito para sa aming pagkakaibigan. ***

Si Josh ay unang naglakad sa harap, ang tingin ay puno ng kaseryosohan at bahid ng kaba. “Good evening, everyone," nagsimula siya. "First of all, I want to thank everyone for being here tonight. Honestly, I don’t really know what to say. I’ve never been one to talk much, but… I’m just really thankful. Thankful for my parents, for my friends, for my family. Lahat ng ito ay para sa inyo. And I guess I’m just really grateful for everything that I’ve learned along the way." Isang malakas na palakpakan ang sumalubong sa mga salitang iyon ni Josh, na nagbigay ng isang makahulugang ngiti kay Amy at Zack.

Nakaalis na si Joshua pero hanggang ngayon, hindi pa rin maisip ni Herea kung ano ang ibig sabihin nito tungkol sa tiwala. May tiwala siya kay Adam and as much as possible.ayaw na niyang i-entertain ang sinabi ni Joshua but the way he delivered those words, para kasing may laman eh! Iniling niya ang kanyang ulo dahil kailangan niyang magtiwala sa kanyang nobyo. At hindi naman lingid sa kanya na may away ang dalawang lalaki kaya siguro ganito si Joshua.

“Hindi ko namalayan na natulog ako nang mahaba.” Naramdaman ni Joshua na parang siya ay may hawak na kayamanan. Ang mga sandaling ito ay tila isang kayamanan na hindi siya dapat ipagkait. “Tama lang yan. I deserve mo ang pahinga,” sagot niya, habang kumukuha ng tubig mula sa refrigerator.

Para akong isang bata na nawalan ng direksyon, naghahanap ng makakapitan para gumaan ang bigat na nararamdaman. Umupo si Josh sa tabi ko, hindi nag-atubili, hindi nagtanong kung ayos lang ba ako. Tahimik lang siyang nandoon at iniabot ang kanyang panyo. Naramdaman ko ang bigat ng kamay niya sa balikat ko, hindi pilit, hindi nangingialam, kundi parang sinasalo ang lahat ng hindi ko na kayang pasanin. "Love," he added gently, his words slow and clear, "if he can't fight for you, then what's the point? You deserve better. Not perfect, but at least someone who won't hurt you like this."

Basang-basa din ang mukha ko ng pinaghalong pawis ko at luha ko. Nag tawanan naman lahat ng mga nandito. “Tawagin mo na s'ya.” utos ni Joshua. Nagpupumiglas naman ako sa kinauupuan ko, “Sinong nag-utos sa inyo? Hay*p kayo!”