Novel & Cerita Judged

' Alam niya na ang Scythe of Judgement ang sandata ng mga Heaven's Adjudicator. Interesado si James na makita kung gaano kalakas ang sandatang ito. Hindi siya sumugod at pinanood niya ang laban mula sa malayo, umaasa siya na masasaksihan niya ang lakas ng Scythe of Judgement.

Itinaas nito ang dalawang kamay biglang pagsuko. "Wala po, Zhanea Ellice Fumar." He pouted. There are too many things running in my mind. I crossed my arms. Ngumiti na lamang ako at muling tumingin sa harapan. Binigyan kami ng malinis na papel para doon na ilagay ang points na binigay namin sa kanyang-kanya contenstant. Ngunit dahil si Calvin talaga ang judge, ibinigay ko sa kanya ang papel. Tinuruan ko lamang siya sa pagkilatis at kung sino ang nararapat lagyan ng mataas na puntos.

"Ipanatag mo ang loob mo, dahil hinding-hindi ko iyon gagawin, I'd rather kill myself first than hurt her." Tumango-tango si Alex. "Aasahan ko iyan!" Tiim pa rin ang titig nito ng ilayo ang katawan. Bumaling ang tingin nito sa kanya, sa pagkakataong iyon, nakarehistro na muli ang ngiti sa mga labi nito. "Congratulations Adrian, Jade.." Sabay din silang napabaling sa nagsalita. Nasa kanilang likod ang judge na nagkasal sa kanila. Kasunod nito si Jervis.

He gave me a smile and tapped my shoulder. Tumulo ang luha ko. Hindi ko alam na ganito kabilis ang decision ng Judge. Hindi pa man sinasabi ang verdict pero alam kong panalo na kami. We have solid evidences and sinabi mismo ni Adrian na plinano niya talaga akong pagsamantalahan. "Thank you, Attorney." Mahinang sabi ko. "Let's hear the final verdict first bago mo ako pasalamatan." He said and gave me a warm smile.

Paano ba naman kasi halatang pinaplastik lang niya ako sa mga papuri niya. “Okay, magsimula na tayo. Mukhang sabik na silang dalawa,” sabi pa ng kalbong judge na ito na kamag-anak ni majin boo. “Liberty Jane Villamor, tinatanggap mo ba ang lalaking ito na maging kabiyak m–” “I do,” sabi ko agad para matapos na. “Arthur Alcantaria, tinatangg–” “I do,” kung mabilis ako ay mas mabilis pa talaga sumagot ang lalaking ito.

Judgment naman ito. “Bawal bang malaman ang pangalan mo?” “Sorry… I can’t give my name. Mas mabuting hindi ninyo alam.” “Judgment ka naman. Masama ‘yan,” ani ko. “Tinulungan kita kaya mas okay sana kung malaman ko ang pangalan mo.” “Judgmental.” “Ha?” “Judgmental… hindi judgment.”

Tapos sinabi pa nitong masyado lang siyang naaapektuhan sa kagandahan nito. Bigla siyang natigilan. Talagang buking na buking nito ang nararamdaman niya pero gusto pa rin niyang pigilan ang kanyang sarili sa abot ng kanyang makakaya. Saka, totoo naman kasi ang sinabi ni Judith, Isa siyang surgeon kaya dapat, sanay na sanay na siyang makakita ng babaeng n*******d. Kung minsan pa nga ay tinititigan pa niya ang pagkababae ng kanyang pasyente. Ewan nga lang niya kung bakit kay Judith ay apektadung-apektado siya gayung mayroon pa naman itong suot na nighties.

“A chicken soup.” Natahimik ako. Chicken soup? “And that defeated your dish?” tanong ko, mababa ang boses. “Yes,” diretsong sagot niya. Saglit siyang tumigil bago nagpatuloy. “Two of the judges had stomach issues. They based their decision on what their bodies could accept.” Napasandal ako at tahimik na naglakbay ang isip. 'That's a miracle chef.' Hindi na ako nagtanong pa.

Hindi alam ang gagawin at hindi makahanap ng lakas para maipagtanggol ang sarili. It's crazy how others can judge someone just by looking at the cover and without understanding the context itself. Just like in my case. I am now judged by those people who first pledged their support to me. Yet in one snap... Hay. Napabuntung hininga na lang ako. Pinilit ko na rin ipikit ang mga mata ko kahit pa patuloy pa rin ang luha sa paglabas mula roon.