Judged Novels & Stories

Tumago lang siya at ngumiti sa akin at umalis na. Nang maka punta naman ako sa mg instant noodles, seasonings, at ilan pang mga sangkap sa pagluluto bigla kong naisip bakit ganon nalang kadali kay Lewis na mang judge? Na jugde ko rin si Reyzter pero itinama ko na agad ang mali ko. Wala namang ginagawa sa kaniyang masama yung tao kung makapag salita akala mo kilalang kilala na niya ito.

-duncan "Hindi ko alam kung anong ginawa ko sayo para tratuhin mo ako ng ganito pero as far as i rememder too? WALA. SO DON'T JUDGE ME. HINDI KO KAYO PINEPERAHAN!" Matinding emosyon ang bumabanayad sa kanya. Humarap ito sa kanya. At seryosong tumingin. "I don't judge you. I'm just telling my opinion and impression about you." Malalalim ang tingin nito. Bakit ba ganito ito sa kanya? May nagawa ba siya talaga?

Pero ang abogado namin, puno ng kumpiyansa, ay maingat na ipinunto ang bawat ebidensiya at testimonya na nagpapakita ng kasalanan ni Evony. Pagkatapos ng mahabang deliberasyon, tumayo ang judge para basahin ang desisyon. Parang huminto ang oras. “After reviewing all the evidence and testimonies, this court finds the defendant, Jacob, not guilty. Furthermore, the court finds Evony guilty of perjury and manipulation of evidence.”

"No one can threaten me!" "I just need to know the final verdict, Your Honour. The rest will depend on you." Muling natahimik ang hurado na mahahalata ang pinipigilang galit sa namumutlang mukha. "You're a public servant. So, you must be the man of your word." Pinukpok ni Judge Pora ang hawak nitong gavel. "Court dismiss!" Masayang napayakap sa isa't isa sina Anthony at Felix.

"Ipanatag mo ang loob mo, dahil hinding-hindi ko iyon gagawin, I'd rather kill myself first than hurt her." Tumango-tango si Alex. "Aasahan ko iyan!" Tiim pa rin ang titig nito ng ilayo ang katawan. Bumaling ang tingin nito sa kanya, sa pagkakataong iyon, nakarehistro na muli ang ngiti sa mga labi nito. "Congratulations Adrian, Jade.." Sabay din silang napabaling sa nagsalita. Nasa kanilang likod ang judge na nagkasal sa kanila. Kasunod nito si Jervis.

Humugot ako ng malalim na hangin. Nag-umpisa ng magsalita si Judge. Pinagsalikop ko ang kamay kong nakapatong sa lap ko at nakatingin lang sa Judge. "I have come to a verdict. In the case of People of the Philippines vs. Adrian Montalvo, Criminal Case No. 1234, I find the defendant, guilty!" The Judge declared. Kahit alam ko ng mananalo ako sa kaso ay kakaiba pa rin sa pakiramdam na marinig ito mismo mula sa Judge. Nag-init ang mga mata ko. Sobra akong natutuwa ngayon.

Judgment naman ito. “Bawal bang malaman ang pangalan mo?” “Sorry… I can’t give my name. Mas mabuting hindi ninyo alam.” “Judgment ka naman. Masama ‘yan,” ani ko. “Tinulungan kita kaya mas okay sana kung malaman ko ang pangalan mo.” “Judgmental.” “Ha?” “Judgmental… hindi judgment.”

Tapos sinabi pa nitong masyado lang siyang naaapektuhan sa kagandahan nito. Bigla siyang natigilan. Talagang buking na buking nito ang nararamdaman niya pero gusto pa rin niyang pigilan ang kanyang sarili sa abot ng kanyang makakaya. Saka, totoo naman kasi ang sinabi ni Judith, Isa siyang surgeon kaya dapat, sanay na sanay na siyang makakita ng babaeng n*******d. Kung minsan pa nga ay tinititigan pa niya ang pagkababae ng kanyang pasyente. Ewan nga lang niya kung bakit kay Judith ay apektadung-apektado siya gayung mayroon pa naman itong suot na nighties.

“A chicken soup.” Natahimik ako. Chicken soup? “And that defeated your dish?” tanong ko, mababa ang boses. “Yes,” diretsong sagot niya. Saglit siyang tumigil bago nagpatuloy. “Two of the judges had stomach issues. They based their decision on what their bodies could accept.” Napasandal ako at tahimik na naglakbay ang isip. 'That's a miracle chef.' Hindi na ako nagtanong pa.

Hindi alam ang gagawin at hindi makahanap ng lakas para maipagtanggol ang sarili. It's crazy how others can judge someone just by looking at the cover and without understanding the context itself. Just like in my case. I am now judged by those people who first pledged their support to me. Yet in one snap... Hay. Napabuntung hininga na lang ako. Pinilit ko na rin ipikit ang mga mata ko kahit pa patuloy pa rin ang luha sa paglabas mula roon.