روايات وقصص ضمن Judgemental

Punong-puno ng pagka-suklam na utos niya saakin. Mapait akong napangiti. This is what I hate about Andre, he can easily judge me without hearing my side. Hindi ba nga at ang pagiging judgemental niya ang dahilan kaya nagkahiwalay kami? He would rather believe his friend than me.

Ngunit hindi niya pinipigilan ako. “Go,” sagot niya, malumanay. “I trust your judgement.” Bigla, parang may bumagsak na malaking bato sa dibdib ko. Ang isang simpleng salita, ‘I trust your judgement,’ ay nagbigay sa akin ng ginhawa at saya na hindi ko naramdaman sa loob ng mahabang panahon.

"Dad, you may not be perfect and the father that I expect you to be but I will never get tired of loving you. I will be by your side at aalagaan kita. I'm sorry ..." Sheila realized that life may not be perfect for her and it's not too obvious to see the reality behind every person's personality pero napatunayan niya na mahirap mag judge o mag come up into a conclusion sa isang bagay na hindi mo alam ang buong side ng kwento. She failed to see that sa daddy niya. Dahil mas naka focus lang siya sa sarili niyang nararamdaman. And eventually happened to realized na sobrang naging judgemental siya sa ama niya dahil sa hindi na me-meet nito ang expectations niya.

Mas ako ang nasasaktan kapag umiiyak siya, mas ako ang nahihirapan. Inilingan ko siya. “Nagiging judgemental ka na, it’s not healthy anymore. How did you know na hindi niya mahal ang Daddy mo? Alam mo ba na nagiging unfair ka na niyan at isa pa, don’t you trust your Dad? Sa tingin mo ba ay pipili siya ng kapalit ng Mommy mo nang basta basta lang? Na papaya siyang amkipagrelasyon dito kahit na hindi siya mahal ng babae? You are underestimating your dad, Babe.”

Second, i'm a woman, and a woman wouldn't do that. Third, may kasama akong lalaki, but I'm the only one suffer. I'm not perfect as a person and as a woman. I know everyone is not perfect either like me, maybe may nagawa pa silang mas malala pa sa akin pero ang pinagkaiba lang namin, sa akin, kumalat, sa kanila, hindi. Judgemental society.

' tanong ko sa aking sarili. Pero ipinag sa walang bahala ko na lamang ito. I don't care what others feel because of my painful words. I'm soft before but softhearted is a big wasted. I help those people that can't buy their own food but what they did in return? Judging me without knowing the whole truth.

"I don't know what kind of person he is." "I don't know what he likes." "I don't know what he hates." "I don't even know if he's capable of loving someone!" Napayuko si Mommy. Samantalang si Daddy ay napabuntong-hininga. Parang paulit-ulit na niyang iniisip ang mga sasabihin. At tila nauubusan na siya ng pasensya. "You're judging him unfairly." Napailing ako. "Am I?"

Ngunit tinanggihan siya nito. Para kay James, walang halaga ang mga ganitong bagay. Hindi niya pinansin ang effort. Hindi niya tinanggap ang intensiyon. Para sa kanya, ang halaga ng isang bagay ay nasusukat lamang sa presyo. Ngunit si Julian… iba s’ya. Pinahahalagahan niya ang oras, ang intensiyon, at ang kabutihang-loob. Bahagyang umungol si Julian ng “hmm,” saka yumuko at tinakpan ang kalahati ng kanyang mukha gamit ang kamay—isang kilos na parang pilit niyang kinokontrol ang emosyon.

I was too stressed because my pettion again is declined. The court and Judges is pissing me off. Pasabugin ko 'yang korteng 'yan kapag ako nabwisit. Hindi pa ata sapat 'yung ginawa ko sa Judge na 'yon. Dapat tinanggalan ko na ng isang ngipin. "It's 3 pm, the hour when people feel most fatigue. Here's a cup of coffee to boost your productivity." Napakunot ang noo ko nang maglapag ng isang tasa sa aking harapan si Dev.

Judgment naman ito. “Bawal bang malaman ang pangalan mo?” “Sorry… I can’t give my name. Mas mabuting hindi ninyo alam.” “Judgment ka naman. Masama ‘yan,” ani ko. “Tinulungan kita kaya mas okay sana kung malaman ko ang pangalan mo.” “Judgmental.” “Ha?” “Judgmental… hindi judgment.”