Juli El Filibusterismo Drawing Novels & Stories

Isang uniporme na pangkasambahay mula sa mansyon ng mga Limson. “Ano’ng silbi nito? Hindi ko naman kailangan pa ito…” Pinunit at itinapon ni Julius ang larawan na iyon. Ang mga kasunod na litrato ay si Matilda pa rin, kasama ang parehong babae, kuha mula sa malayo at malabo ang litrato. Hindi niya maintindihan kung bakit pinadalhan siya ng mga litrato ni Matilda, pero wala rin siyang pakialam.

May kumikislap sa screen niya: larawan nila… n*******d… magkayakap… parang may nangyari. At ang larawan na iyon ay nakarating na kay Elisa. Sa Kubo Hawak ni Elisa ang larawan, nanginginig ang mga daliri. Nakatayo siya sa gitna ng kubo, halos hindi makahinga. Ang tiyan niya, malaki na. Ramdam niya ang tibok ng sanggol. “D-Drew…” bulong niya, habang dumadaloy ang luha. “Bakit naman…”

MAPAIT ang ngiting sumilay sa mga labi ni Fritz nang ibalik sa loob ng kahon ang dalawang piraso ng ginupit na pulang kartolina. Kapag pinagdikit ang mga iyon, nabubuo ang isang perpektong hugis ng puso. Napangiti siya sa alaala. Simula noon ay lihim na niyang hinangaan si Julia. Kaya pati mannerism nito nakabisado niya. Lalo na ang madalas nitong pagsinghot kaya niya sinulatan ng sipon ang desk nito noong grade six sila. Lumuwang ang pagkakangiti niya pagkuwan ay napadako sa sulok ng kanyang kwarto kung saan nakapwesto ang isang lamesang de-tiklop. Sa ilalim ng lamesang iyon niya isinulat ang pangalan ni Julia noong nasa kolehiyo pa siya.

dagdag pa ni Albert. Bumaling ako sa drawing noong Elbueno. Ang ganda nga ng drawing nito. Pati maliliit na tuldok ay di pinalagpas sa design ng bawat larawan ng furnitures. Sa kulay noon ay napaka-realistic, may soft at dark shadows pa. Talagang makatotohanan na parang nasa loob ka na din ng bahay at naiimagine mo na ang itsura pag-naisalpak na.

kausap ni Hillary sa mga bisitang nakapaligid sa kanya. Nagpasya akong magtungo na lamang sa kusina dahil hindi naman ako puwedeng makihalubilo sa mga bisita niya at saka tiyak na wala rin namang gustong makipag-usap sa akin maski isa sa kanila. Akmang tatalikod na sana ako nang bigla akong napatigil. Lahat kaming narito sa party ay namangha nang walang ano-ano ay bigla na lamang may lumabas na drawing sa noo ni Hillary. Isang hugis-buwan na drawing na umiilaw pa ng pinaghalong kulay puti at blue.

nanggigigil sa galit na sigaw niya. Bumaba siya sa kama at kinuha ang scrapbook nila ni Julie na nakatago sa drawer niya. Collection iyon ng picture nila ni Julie. Mula first year hanggang mag-graduate sila ng highschool. "’Di ko akalain na ang masasayang tagpong ito ay isa lamang palang kasinungalingan!" Tahimik na wika niya at walang panghihinayang na pinagpupunit ang litrato doon.

Naluha. Nandoon pa rin ang kanyang mga drawing. Mula sa simpleng summer dresses na may maliliit na floral patterns, hanggang sa avant-garde gowns na hindi pa niya alam kung paano tatahiin. May mga annotation pa siya sa gilid ng pahina — "inspired by sea foam & sand dunes", "wearable courage", "what heartbreak might look like in silk".

"Promise me you’ll see for yourself. Huwag ka lang makinig sa kanya." "Go," he growled, turning back to the fire. I went back to my room, my mind spinning. Riguel’s guilt was deep, and Charlotte was using that guilt as a shield. Pahiga na sana ako nang may mapansin akong nahulog mula sa bulsa ng cardigan ko. It was a small piece of paper. It must have come from the attic. Binuksan ko ito. It was another drawing from Lily. But this one was different. It was a drawing of a man in a suit, standing next to a younger version of Riguel. And at the bottom, there were numbers.

May isang ugali si Isla, kahit printed na ang report, nagdo-doodle pa rin siya habang nagche-check. Isang paraan niya iyon para mag-isip. Isang paraan para hindi mainip. Huminto si Lucas sa isang pahina. Napako ang tingin niya sa isang simpleng drawing. Isang babaeng nakangiti nang malapad. Ilang linya lang ngunit buhay na buhay. May kakaibang enerhiya. At kamukha niya noong college. Mas bata. Mas walang iniintinding problema.

I was about leave when Nathalie picked something from the floor. "Sayo ba ito? Ang ganda ng drawing ha." Aniya habang tinitignan ang isang pinilas na pahina ng notebook. Isang sulyap roon at iba na agad ang pakiramdam ko. "Oo akin yan. Buti nakita mo." I immediately took it away from her. A rose was drawn in the middle of the paper. It wasn't just a simple outline, it was beautifully sketched. The rose almost felt like it came to life.