Juli El Filibusterismo Drawing นิยาย & เรื่องราว

"Kilala naman natin si Fernan. Kung may isang salita na maihahambing sa kanya, ito ay ang salitang matapang. Gagawin niya talaga ang lahat-lahat para maging matagumpay ang paglusob na ito upang ipakita sa mga kasamahan niya sa Dies Hijos na totoo ang kanyang paniniwala---ang paniniwalang ito na ang tamang panahon para sa isang malawakang rebolusyon. At siempre, ito ay nangyayari dahil sa pagkaguho ng kapatiran ng mga ilustrados, ang huling palad ng lahat sa mapayapang paraan ng pakikipagbaka para sa ating kasarinlan"

usisa pa nito. “I didn’t notice,” Julian lied just to make her shut up. “Ay, sayang naman. Pinakita sa akin ang picture, ang pogi! Sa true lang parang artista at mukhang ang bango-bango pa! Sa tingin mo, sino kaya ang mas bagay kay Ma’am Nikole?”

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

sabi ni Felix. Ang album ay puno ng mga sketchesni Yuna tulad ng drawing ni Yuna habang naroon at nakatingin sa lawa sa handaan.Naroon din ang drawing ng imahe niya na nakatayo sa isang mataas na entablado at nagbibigay ng isang talumpati nang may matinding sigasig. May mga pagkakataon din na nakaupo siya sa isang coffee shop, naliligaw sa pag-iisip na may malungkot na mukha. "So, bago pala tayo ikasal, madalas mo na akong sinusundan ng palihim?" Panunukso ni Felix.

Nag-drawing ako ng maliit na flower. “Daddy, ikaw naman!” Si Terrance naman, nag-drawing ng puno. Malaki. Nakasilong yung flower. Napansin ko ‘yon. At hindi ko alam kung maiinis ako… o tatawa. “Me!” sigaw ni Sevi. Nag-drawing siya ng maliit na stick figure. Tapos tinuro niya. “This is me!” Napangiti ako. “Cute.”

bulong niya sa sarili, pero agad din siyang natauhan. Hindi ito ang oras para maging malandi! May nakuha siyang isang pirasong papel. Iniladlad niya ito sa kanyang kandungan at muling binuksan ang flashlight ng phone. Natigilan si Ophelia. Halos hindi siya makahinga sa gulat. "Paano 'to napunta sa kanya?" utal niya. Isa itong drawing. Ang mismong drawing na iniwan niya sa sketchbook noong araw na dinalaw niya ito sa sanatorium—ang sketch na hindi niya napigilang gawin dahil sa pangungulila.

Pangungulit pa niya, kaya nag-reply akong muli. "Huwag ka maniwala d'yan, fake news lang 'yang mga marites na 'yan, Beshie. I-drawing ko na lang siya para sa iyo." Agad naman akong kumuha ng lapis at papel sa bag ko at inumpisahan ang pag-do-drawing ko.

Tumingala si Alexa— nagulat. “Ha? Ako ‘to? Ako ang drawing mo?” Hindi mo iisipin na ang tahimik na batang ito ay may Fauvism style sa drawing. Matitingkad na kulay, malalakas na stroke, parang sumisigaw ng emosyon. Medyo abstract, medyo wild— pero malinaw na si Alexa ang subject. Tumango si Lucas, mahigpit na hawak ang drawing, halatang kinakabahan kung magugustuhan niya.

Hindi kami ni Georgia ang nagpalitan ng papel kaya halos mapasimangot ako pero hinayaan ko nalang. Nag check kami at halos tawanan ko 'yung papel ng isa kong katabi dahil sa iskor niyang 14/50. Naglagay ako ng autograph ko at message para sakanya na, 'Maiiyak si Rizal niyan. It's Maria Clara, not Mara Clara.' Nag drawing pa 'ko nang kung ano anong mukha sa papel nito. Nag sketch pa nga ko ng mukha ni Goku e.

Tinitigan ko ang papel nang matagal, habang dahan-dahang binubuklat pa ito ng mga daliri ko. “Oh?” Ungol ko, dahil nakuha nito ang interes ko. Naka-drawing gamit ang itim na tinta sa ilalim ng listahang binura ay isang sketch. Isang pangit na drawing na may magulong linya. Maling-mali ang proportions, at mas malala pa ang perspective. Dalawang tao ang balak niyang i-drawing dito. Sa tingin ko.