Juli El Filibusterismo Drawing นิยาย & เรื่องราว

“Bakit lahat ng bagay bumabalik doon?” “Maybe because that's where the answers are.” “Elias.” “Oo.” Tumango si Solene. Pero bago sila makaalis, may isang huling bagay siyang napansin. Sa likod ng unang sketch, may nakasulat na petsa. Mas maaga iyon kaysa sa petsa ng official college portfolio niya. Ibig sabihin, hindi ito ang unang beses niyang gumawa ng drawing na iyon.

“Gusto ko lang kayong makitang masaya. Lalo na si Jules. At sa totoo lang, matagal ko nang hinihintay ‘tong araw na ‘to.” Lumapit si Jules, bitbit pa rin ang kanyang drawing. “So… pwede na po ba akong gumawa ng wedding invitation?” “Teka anak,” natatawang sabi ni Izza. “Wala pa tayong date, wala pang plano…” “Gusto ko po may cake na malaking-malaking may drawing ni baby Buttons!” sabat ni Jules. "Anak, wala pa tayong baby Buttons,"tawa ng tawa si Julio, "gagawa pa lang.."

Lalong naguluhan si Catalina nang tumigil sila ni Hugo sa paglalakad. "Don't open your eyes yet..." Hugo said. "When we were butting each other's head out, I kind of went to your office. Nakita ko ang iilang drawings mo. And I took it because it says dream house on the upper right of the page," ngumisi si Hugo. "You can open your eyes now." Catalina took her hands away from her eyes and was surprised to see her drawing into life. Nakagat ni Catalina ang pang-ibabang labi nang marahan siyang halikan ni Hugo sa noo.

Sinabi ni Crissia kay Analou sa isang mapagpakumbabang paraan, at gayundin kay Julliane. Tinitingnan ni Julliane ang mga drawing na nasa kamay ng staff, na iginuhit sa kanilang layout, pagkatapos marinig ito, huminto siya sandali, at pagkatapos ay gumawa ng isang maliit na mungkahi sa mga tauhan. "Ha! Crissia Montes, hindi pa ako nakakita ng ganyang walanghiyang tao at makapal ang pagmumukha!." Nginitian siya ni Analou, pero matalim ang titig nito.

At matapos nyang mag-isip, bumalik na siya sa pagd-drawing sa tablet. “Okay! Let me show you my drawing na lang po!” She flipped her tablet and showed me the screen. Nature scenery artwork ang ginagawa ni Celine. Very detailed and well-colored. Grabe, gawa niya ba talaga ito? The last time I checked her works, puro stickman pa lang ‘yon ah. When did she manage to improve this much? Bilib na bilib akong tinitigan ito at ngumiti sa kanya.

"I drew you, Mommy, and Tito Gino fighting the bad guys with laser guns!" Natawa si Rafael habang kinukuha ang papel at tinitignan ito nang may pagmamalaki. "This is a masterpiece, sweetheart. Ang galing mo namang mag-drawing. Kitang-kita rito kung paano pinatumba ng Mommy mo ang mga kalaban gamit ang baby stroller."

Agad na nakuha ni Jeselle na dapat siyang dumaan dito kaya naman ay agad na rin siyang naglakad. Agad niya namang napansin ang mga drawings ng kaniyang mukha na naka-frame at nakalagay sa stand. Napansin niyang ang mga unang drawing ay hindi masyadong nakuha ang kaniyang mukha ngunit habang papalapit na siya nang papalapit sa loob ay ang siya ring pagganda nang pagganda ng pagkakaguhit nito na hanggang sa dumating na nga siya sa isang puting pagoda ay nakita niya ang isang may kalakihang frame na laman ang kaniyang iginuhit na mukha na napakaganda. "Matagal din bago ko natapos ang mga drawing na 'yan," wika ni Alex at agad siya ritong napatingin.

Ang kaniyang mukha na kanina ay puno ng pag-aalala ay biglang napalitan ng labis na pagkamangha. "Oh... Jam... napakagaganda naman nito," bulong ni Tita Selena, tila hindi makapaniwala sa kaniyang nakikita habang isa-isang tinitingnan ang mga high-resolution photos ng mga drawing ko. Ang kaniyang mga daliri ay dahan-dahang nag-i-scroll, at bakas sa kaniyang mukha ang matinding paghanga na hindi niya maitago. "Ang bawat detalye ng filigree... ang pagkaka-pwesto ng mga hiyas... Nais mo ba itong ipagamit sa kumpanya ko?"

Ngunit walang, katao-tao. Sa loob ng kanyang silid ay maraming nakakalat na papel at lapis. Hindi ko alam na mahilig pala siyang mag-drawing. May mga drawing ng bahay at damit. May drawing din ng mga bulaklak. She has the talent in art. Ngunit isang drawing ang pumukaw sa aking atensyon. It was a man’s face. I stare at it, and I can’t be wrong, mukha ito ni Lorenzo. Sa dulo ng papel ay nakasulat “I love you Lorenzo”

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.