Just One Bite Mga Nobela at Kwento

sabi niya. OA na tumangu-tango ako. At saka kaming nagsimulang kumain. Inumpisahan ko sa Cheese pizza at siya'y sinimulan iyong kanyang burger. I almost moaned at the last bite of my pizza. It's a simple cheese pizza but it was tasty. Umangat ang tingin ko kay Malcolm na wala pa sa kalahati ng kanyang burger. Shit! I smiled awkwardly. Medyo nakakahiya tayo sa part na 'yon.

Doon na kumawala ang mahinang tawa sa bibig niya. "One bite only, Max. Gutom na ako..." Tumingin ito sa kanya. Pinapungay naman niya ang mga mata at nagpaawa. Lalong tumulis ang nguso nito na muling bumaling sa cake na nasa mesa. "One bite only, ha?"Mabilis ang pagtango niya. Lumapit ito sa cake. Gamit ang tinidor na ginamit kanina ay nagslice ito doon. Saka nito iniamba sa kanya.

Bagay na bagay sa kanya ang pangalan niya, Bibo, dahil napakabibo niyang bata. Nang masigurado kong wala na si Bibo ay agad kong sinimulang kumain. Subalit nasa kalagitnaan ako ng pagkain nang biglang tumunog ang cellphone na ipinahiram sa akin ni Bibo. Hindi ako nagdalawang isip at mabilis ko ito inabot at tingnan kung sino ang tumatawag. Kunot-noo kong tinitigan ang screen ng cellphone ng makita kong walang pangalan ang tumawag at tanging numero lang ang nakikita ko. Sino kaya ito? Nagdadalawang-isip man ako pero pinili kong sagutin ang tawag. “Hello?” tanong ko sa kabilang linya.

Nang makita kong sapat na ang basa at tamis na iniwan ng prutas, ibinaba ko ito at agad na pinalitan ng init ng aking dila. Sa unang dampi pa lamang, napasigaw siya nang mahina, ang kanyang katawan ay biglang yumuko pasulong habang ang kanyang mga daliri ay humigpit sa pagkakahawak sa aking buhok. Ang tamis ng tsokolate na humalo sa likas na lasa ng kanyang katawan ay lumikha ng panibagong sarap na hindi ko pa nararanasan noon—matamis, mainit, at nakalalasing, na tila ba nilikha ito partikular para sa akin.

I muttered underneath my breath. He grabbed my hand when I am about to eat the last bite of my burger. Kinuha niya ‘yong hawak kong pagkain at inilagay ito sa platito ko. Darn it! What is with this guy? He’s going into my nerve.

Malawak siyang ngumiti ng bumukas ang pinto, pero unti-unti rin na nawawala ang ngiti sa kanyang labi ng makita niya si Britney. “Hi!” Ngiting wika ni Britney sa kanya, habang pilit naman siyang ngumiti rito. “Wow! Ang bango naman! Ikaw ba ‘yong nagluto nito?” Tumango sa kanya si Anna, habang mabilis na umupo si Britney at kumuha ng pagkain. “Love! Halika kumain na muna tayo!” Sigaw nito habang kinuha ang isang plato.

“Because you keep looking like you’re about to walk into a board meeting.” Napabuntong-hininga ako. “Habit.” Bahagya siyang ngumiti. “You really don’t know how to switch off, do you?” “Neither do you.” Sandali siyang natahimik bago tumango. “Fair enough.” Ilang minuto pa ang lumipas bago dumating ang pagkain. Simple lamang ito—grilled fish, salad, at soup. Hindi ito mabigat, ngunit sapat upang makabawi ng lakas.

“Bibilihan lang kita ng makakain para sa biyahe.” Ang mga salitang iyon ay tila may ginising sa loob ni Luna. Napakurap si Luna, at sa wakas ay nagsalita muli, mas mahina ang boses pero mas matatag. “Sige… isang sandwich na lang. At isang yogurt.” Kusa niyang inilapat ang kamay sa kanyang tiyan. Anuman ang mangyari… Ang sanggol na ito ay sa kanya.

Aniya. Binuksan niya iyon at inalis sa kulay poil na sachet. Lumabas ang maliit na tinapay, brownies iyon alam ko. Lumunok muna ako bago iniuwang ang bibig. Pinasok niya ng buo iyon sa bibig ko. Wala akong nagawa kung hindi nguyain ang masarap na tinapay. Malambot. Chewy. At. . . Nahihilo ako. Dumidilim ang paningin ko. “Electra. . .”

May nakasabit pang yogurt sa kaniyang bibig habang s********p. Eksakto namang may isang bata na kakagaling lang sa awarding ang umupo sa katabi nilang pwesto. Hawak-hawak nito ang isang napakagandang notebook. May mga disenyo pa itong maliliit na pink na bituin sa cover.