Just Woken Up Novels & Stories

Nagising ako dahil sa parang may humahaplos sa mukha ko. Nasapo ko ang ulo ko dahil sa pangingirot noon. "You're awake." Tikhim ni Kane. "Kane? Anong ginagawa mo rito sa kwarto ko? " Napakunot ang noo ko sa kanya. "I'm here to wake you up. Remember? May lakad tayo." Shit, nawala naman sa isip ko. "What time is it na ba? Sorry, nakatulog ako." Wala sa sariling sabi ko at saka tumayo.

Pang-ilan na itong naririnig ko na malapit na siyang labasan. "I'm tired na," nagmamaktol na saad ko naman. "Okay. Go sleep na," aniya at kinumutan ang hubad kong katawan. AS usual, sa sobrang pagod at antok, agad naman ako nakatulog. KINABUKASAN, maaga ako nagising at pinakain ang aking alagang biik. Si Jarred naman, tulog pa rin ito. "Good morning, Peppa's!"

Hindi ko na yata kayanin pa ang humakbang kahit isang beses kaya hinayaan ko lang na matumba ang aking sarili sa damuhan. The nonstop ringing of my phone awakened me. Napakamot nalang ako sa aking ulo nang makita ang aking histura. Hindi ako nakapagbihis kagabi at agad na nahimbing sa pagtulog. Suot ko parin ang aking sapatos at ramdam ko ang panlalagkit ng aking katawan. "Hello, good morning." I answered na call, casually.

The buzzing sound from his phone's alarm clock woke him up from his deep slumber, shocking him to awareness. Slowly, he gets up with a loud yawn as he reach out his arms widely. Napakamot sya sa may batok nya, just right before his hairline stops. Tinulak niya papalayo ang makapal na comforter para makatayo mula sa mainit at malaking kama para maligo dahil unang-una may schedule sya na kailangang sundin dahil ayaw niyang mabulyawan muli ng kanilang project director.

Unti-unti naman akong hinihila ng antok dahil narin sa pagod. Nagising ako ng maramdaman ang sobrang init na-alala ko naman na wala na pala ako sa room ko at walang aircon dito minulat ko ang aking mata para sana itutok sa akin ang stand fan. Napansin ko namang may naka-upo sa gilid kaya kinusot ko ang aking mata at tiningnan uli ito. Pero laking gulat ko nang makita si Adam na kunot ang noo habang nakatitig sa akin. Kaya mabilis akong napabangon at napatingin sa orasan na nasa gilid. It’s almost eight am na ng umaga kaya mabilis akong napatayo. “s-sorry! I forget to wake up early,” sabi ko sa kanya sa mahinang boses.

Ng pagakahiga ko ay agad din akong nakatulog. LEOPORD'S POV A loud noise coming from phone woke me up. Sobrang antok ko pa pero napansing kong kanina pa ito tumutunog kaya I decided to pick it up. Kinusot ko muna ang mga mata ko bago ko ito sinagot. "Yes?" My voice is still husky knowing i just woke up. "Where are you?! Kanina ka pa namin tinatawagan, bakit hindi mo sinasagot?!" His voice struck directly to my ear lobe and it hurts.

Quiscelle here-" Gun shots. All I hear were gunshots. Nangibabaw ang tunog ng mga putok ng baril sa sistema ko. I couldn't see anything but I heard everything. They are dying, they are slowly dying. "ROHESIA WAKE UP! IDIOTA, DO YOU KNOW WHAT TIME IS IT HUH?!" agad akong napabalikwas sa kinahihigaan ko at tinitigan si mommy. Agad kong ineksamina ang paligid. I am inside my room, at… walang masakit sa katawan ko. "Stop babbling something and get up Rohesia. You'll be late for your class, idiota." "Mi, did I go somewhere last night?"

I started to feel sleepy, so even though I felt him follow my release, I was completely taken to nothingness. MAINIT na ang sikat ng araw nang magising ako. May nakahandang pancakes sa mini table na naka-set sa gilid ng kama at katulad kahapon ay may iniwan ding note si Zachary roon. Bahagya pang nangunot ang noo ko nang mapansin na gatas ang inihanda niya sa akin ngayon at hindi juice. Good morning, gorgeous. I hope you like the breakfast I prepared. Sorry if I didn't wait for you to wake up; I was just going to the mall to buy some stuffs. I will be back soon. I love you.

Isinubsob ko ang mukha ko sa unan at—para na naman akong muhon ng sirenang nakakulong sa bote ng sarili kong luha. Hindi ko namalayang nakatulog rin ako bandang alas-tres nang madaling-araw. Pagmulat ng mata ko, umuusok na kape ang sumalubong sa akin sa maliit na desk, may kasamang sticky note ulit: Breakfast’s ready downstairs. No rush.

JAMILA: It was already six in the morning when Jamila woke up and prepared for another busy day ahead. After taking a bath, she ran off from her room and dragged herself in the dinning area to have their daily breakfast. She slammed on the table while silently complaining about her headache.