Just Woken Up Novels & Stories

Bakit para akong isang walking disaster? Nataranta ako ng gumalaw siya kaya agad kong naibaba ang aking kamay at pumikit upang magpanggap na tulog. Hindi ko na alam kung anong ginawa niya o nakatulog na ba siya dahil tumahimik nalang bigla sa gawi niya. Didilat na ba ako? Pero may naramdaman akong humalik sa noo ko. “Good morning wife, I know that your awake.”

Kinuha ko ang sticky notes at binabasa 'yun. 'I didn't try to wake you up because I know that you're tired, anyway I prepared breakfast For you I hope you enjoy it. Eatwell :> "Wow." react ko. Sweet naman pala nito. Note the sarcasm tho. Tinignan ko ang orasan at alasyete na ng umaga at Duty ko 7:30. Ayokong pumasok muna ngayon, sakit ng ulo ko, medyo nahihilo ganon. Nakakatamad ang pakiradam ko gusto ko lang humiga ng humiga.

"Wake up!" Bahagya niya nang narinig ang pamilyar na boses na iyon ngunit hindi niya pa rin nagawang imulat ang kanyang mga mata. Napakabigat ng kanyang mga talukap, pati ang kanyang katawan ay hindi na niya halos maramdaman. "Wake up!"

umalis ako sa kama at kaagad na nagtungo sa banyo at mabilis na naligo. After 30 minutes ay bumalik ako na nakabihis na kaya ginising ko nalang ito, "wake up!" malakas na wika ko pero no use dahil tulog na tulog ito kaya naman nilapitan ko na ito at tinapik sa mukha, "I said wake up, woman!"

Kabanata 35 Umupo ako sa stool matapos kong hainan ang sarili. Nagsimula akong kumain. Kanin at ulam na ang kinakain ko ngayon imbes na kape at tinapay. I glanced at the wall clock. It's already 10:30 am. I woke up late today. Probably because of all the emotions I had last night. Na hanggang ngayon ay hindi pa rin humuhupa. Hiniling ko na sana pagkagising ko ay magiging ayos na ako pero hindi. Gano'n pa rin.

Jusko! Kanina pa ako nagpaikot-ikot dito sa higaan at kinukuha ang tulog ko pero kahit anong gawin hindi ako dinadapuan ng antok, kahit nga ipikit itong mga mata hindi ko magawa. Nagsisink-in kasi sa utak ko ang tagpo na tinitira ni Atlas 'yong babae kaya hindi ko magawang ipikit ng matagal ang aking mga mata. Feeling ko babangungutin ako dahil doon, isa pa ayoko pang mamatay. Jusko! Binuksan ko ang cellphone ko para tingnan kung anong oras na. Saktong ala singko na ng umaga. Tumayo na ako para pumunta sa banyo at makapagayos ng sarili.

nag-enjoy at naging masaya ako. Nakangiti akong nakatulog, ang payapa. Nagising ako dahil sa may kung anong ingay akong naririnig, tumayo ako at pumunta kung saan nanggagaling ang ingay na 'yon. "What are you doing this early in the morning?" I asked while wiping my eyes because I just woke up and I'll hear the onomatopoeia of the laptop’s keyboard. Louis turned in my direction and went to the kitchen, leaving me. But immediately came back with a cup of coffee in his hand.

Ava Sabado ngayon at wala namang pasok si Jessica kaya naman hinayaan ko siyang matulog muna tutal maaga pa naman. Nasa body clock ko na talaga ang magising ng alas-singko y medya ng umaga but since wala naman akong gagawin ay hindi muna ako lumabas ng kwarto. Inayos ko muna ang mga gamit ko pati na ang mga maruruming damit ko at nung maiayos ko na ang kama ay saka lang ako lumabas ng kwarto.

Trigger Warning!: Hurtful words and attempted su!c!d3 ahead. Read at your own risk!. I woke up feeling emotional. Tiningnan ko ang orasan at nakitang alas 3 pa lang ng madaling araw. Sobrang tahimik ng paligid dahil siguradong tahimik na ang lahat. “I want to hear his voice,” I whispered to myself.

Sana nga lang ay hindi ako madawit lalo na at ako ang sakay noong araw na iyon. I wake up before my alarm dahil medyo naging mababaw ang tulog ko. Naligo na ako at nagluto ng lunch. I prepare an alfredo pasta at lemon juice. Sapat na iyon for my stomach to handle until until dinner. I enjoyed eating my lunch when what happened to Sage's car flashes on the screen of the television.