Novel & Cerita Kalapating Mababa Ang Lipad

Tila na sa school lang siya para magpa-cute, wala kayang klase ang isang ito? Tumuwid kaagad ito sa pagkakatayo nang mamataan ang dalaga, sinubukan nitong lumapit kaya naman kumaripas kaagad siya sa paglalakad ngunit tila walang panama ang bilis ni Sapphire nang tapatan lamang siya nito nang walang kahirap-hirap. "You're going home now?"

"Sige, bahala ka, hiyaaahh!!" Namilog ang mga mata kong napayakap ng mahigpit dito sa biglaan niyang pagpatakbo ng kabayo na ngayo'y kumakaripas na sa kahabaan ng rough road na kalsada! Lumilipad tuloy ang makapal na alikabok sa bilis ng pagtakbo ng kabayong sinasakyan namin. Napapikit na lamang akong mahigpit itong yakap na akala yata nasa laro kami ng karerahan!

Kung ito ay masamang kapalaran… Ito ay dapat matapos sa lalong madaling panahon! Matapos na isipin ito sa ganitong paraan, siya ay mabagal na inunat ang kanyang nakawalan kamay. Mabagal, ito ay umabot sa payat na leeg ng lalaki na nakahiga sa tabi niya. Mabagal, ang kanyang kamay ay pumulupot sa kanyang leeg… Hanggang mapisil niya ito ng maigi, magagawa niyang makawala sa masamang kapalaran sa pagitan nila, tama?

Gusto niyang maging masaya subalit ang hirap! Mabilis siyang tumakbo. Tumakbo siya nang tumakbo nang matulin. Hindi niya alam kung saan siya pupunta basta tumakbo lang siya. Hanggang nakarating siya sa isang lugar na tabing dagat at maraming puno ng oak.

Sobrang bilis pa naman nitong magpatakbo at may posibilidad na hindi n'ya na ito mahabol, which is hindi pwede, dahil kailangan nilang mag usap. Sobrang bilis ng pagpapatakbo n'ya ngunit hindi n'ya na namataan ang dalaga. "Damn it!" malakas na naipokpok n'ya sa manibela ang mga kamay, dahil sa frustration. Mas lalo n'ya pang binilisan ang pagpapatakbo, mabuti na lang at walang sasakyan sa daan dahil madaling araw na. Marahas s'yang bumuga ng hangin at patuloy na sinisipat ang daan .

Mabilis ang kanyang paglipad na tila nagmamadali. Ikinatuwa ko ang paligid. Pakiramdam ko sa lugar na ito ay walang problema. Kapayapaan ang nakikita ko, malayong malayo sa ibaba na alam mong maraming panganib at problema. Sa taas ng nililipad namin, makikita ko kaya ang ibang bansa? Pero malabo iyon dahil mga ulap ang nakikita ko at ni anino ng karatig bansa ay wala akong makita.

sigaw nito na parang ikinabibigat ng kalooban. Nang makitang nagpumulit siya na lumapit ay lalo lang binilisan nito ang lakad hanggang sa mapalayo na ito sa kanya at hindi na niya magawang maabutan. Ang ginawa niya ay sinubukan niyang tumakbo nang mabilis para sana maabutan ito ngunit sa hindi inasahang pagkakataon ay natalisod siya sa isang batong nakausli sa daanan na dahilan ng paglagapak niya sa lupa.

Sinuot ko yong jacket ko at nag simulang mag lakad Lakad Lakad Lakad Lakad Lakad Lakaddddddddddd...... Lakad........ Wala nabang katapusang lakad ito? Gabe na at ni isang uri ng sasakyan wala man lang may dumadaan dito. Sumasakit na yong iyong paa ko feeling ko napudpud na yong heels na suot ko. Sumasakit narin narin yong ulo ko at nagugutom narin ako kanina pa.

Kaya naman, ang lahat ng manunuod ay walang kurap na nag babantay na tila ba pati pag hinga ay pinipigilan ng mga ito. Ilan pang sandali ng matantsa ng lalaki ang layo at kapasidad ng bilis na dapat niyang kontrolin ay agad nitong inasinta ang tudlaan na mabilis namang lumipad at asintado itong tinamaan.

Nagsawa raw ito sa mga palabas sa pipitsuging TV niya na tinawanan lang niya. "Paano tayo makakaabante sa paglalakad kung kailangan na magkatabi tayong maglakad? Ang liit ng pilapil, oh!" Tinuro pa niya ang dadaanan nila na isang tao lang ang puwedeng dumaan. Tapos may may 3 feet pa ang taas at kapag hindi ka talaga maging maingat ay baka sa ibabang palayan ka mahuhulog. "Bakit ba kasi ang liit? Wala bang ibang puwede nating daanan?" protesta pa rin ni Abigail. "Doon na lang tayo dumaan at baka mas safe."