Tauhan Sa Maaaring Lumipad Ang Tao Novels & Stories

Sloane Tumakbo ako nang tumakbo hanggang sumakit ang mga sakong ko. Hinubad ko ang mga bota ko, ang mga daliri ko sa paa ay kumakamot sa mga sanga ng palumpong at kung ano-ano pa. Wala akong direksyon at hindi ko alam kung saan ako patutungo, pero patuloy akong tumakbo, ramdam ko ang pagdaloy ng adrenaline sa buong katawan ko.

Huminga si Maya nang malalim. “John… pwede ba tayong maglakad muna?” Nagulat ito pero agad ngumiti. “Of course. Anywhere you want.” Hindi gaanong matao ang kalsada, pero may mga ilaw sa poste, iilang sasakyang dumaraan, at sa dulo, may maliit na parke na may water fountain na may pailaw.

Hindi dapat pero hinahanap-hanap niya ito. Minsan, kapag naglalakad siya patungo sa sakayan ng jeep, bigla na lang siyang napapalingon sa paligid nang wala namang dahilan. Kapag umaakyat na siya sa slid nila at napapatapat sa bintana, karaniwan na sa kanya ang sumilip sa ibaba. ‘Para kang gaga, Tashi.’ Ang lalim ng hugot niya ng hugot sa dibdib.

“Why not?” Lumabas silang dalawa, at agad sumalubong ang malamig na simoy ng hangin mula sa dagat. May mga tao ring naglalakad—mga pamilya, magkasintahan, ilang turista—ngunit hindi ito masyadong matao. Tahimik silang naglakad sa kahoy na walkway, habang tanaw ang mga bangka at ang kumikislap na repleksyon ng ilaw sa tubig.

Kailangan naming maging mas maingat. Pagkatapos ng trabaho, sabay kaming naglakad pauwi. Gabi na at tahimik ang paligid. Ang lamig ng hangin ay tila may dalang babala. Habang naglalakad kami sa isang madilim na daan, bigla kaming huminto. May isang matandang lalaki na nakatayo sa gilid ng daan, nakatago ang mukha sa anino ng kanyang sombrero.

Sa ilalim ng liwanag ng buwan, nakikita ni Gerald ang tao na iyon na pabilis ng pabilis na tumatakbo sa lupa na nababalutan ng dahon at maririnig ang ingay nito mula sa likuran niya. Ang banayad na kaluskos ay nagpapahiwatig na magaan ang mga hakbang ng lalaki, parang dumausdos siya sa damuhan sa halip na tumakbo sa ibabaw nito.

At normal pa rin siyang tao? Binalot siya ng saya at nagpatiunan nang naglakad. Ibinulsa niya ang kamay. “Tara na at kumain!” Nagalit lang pala siya sa kasintahan nang walang dahilan. Imahinasyon lang pala niya ang lahat.

Napakunot noo ako ng mapansin kong may palakad lakad na tao habang nagbabantay sa isang bahay na maliit lang naman. "Diyan ang kuta ng mga sundalo kaya huwag kayong maingay at kaylangan nating maglakad ng tahimik para hindi tayo mapansin. Hindi naman tayo dadaan sa mismong harap nila. Duon tayo sa mga may puno dadaan," bulong ni Sasha.

"Tara na!" "Oo, dalian natin ang pagpasok. Malay natin may oras lang pala itong nakabukas. Kung saglit lang itong nakabukas, hindi na tayo makakapasok!" Nang maisip nila iyon, kaagad na lumipad ang ilan at sumugod papunta sa liwanag. Whoosh! Whoosh! Whoosh! Parami nang parami ang taong lumipad at sumugod sa liwanag.

Sa harap ay isang highway kung saan maraming naglalakad doon, kayang magkubli ni Tania sa gitna ng maraming tao doon. Pagdating sa gilid ng kalsada, agad na nakisama si Tania sa ibang mga naglalakad. Noong tanghali, sobrang init ng sikat ng araw. Nagmamadaling naglakad si Tania habang paminsan-minsan ay tumitingin sa likod. Mukhang hindi pa rin sumusuko ang dalawang lalaking humahabol sa kanya. Mukha silang naghahanap sa pagkatao ni Tania na nasa gitna ng maraming tao.