Novel & Cerita Kalapating Mababa Ang Lipad

Speechless yata ang matanda dahil hindi makapagsalita sa gulat at tuwa, sa nakikita n'yang mga bulinggit na madadaldal na mga bata. Napahagikhik pa kami ni Zaprine ng pati paglakad ng matanda ginaya na rin ng kambal. Mediyo paika-ika kasi maglakad ang Lolo ni Zaprine. Pati ang kambal paika-ika na rin na naglalakad. "Sweetheart, suwayin mo ang kambal nakakahiya sa Lolo mo," bulong ko. Pero ang loko humalakhak lang ito. Napatigil naman sa paglalakad ang kambal at ang Lolo ni Zaprine. Napalingon pa silang tatlo sa gawi namin.

Bahagya n'yang nilingon ang kan'yang likoran at nakita n'yang hinahabol pa rin s'ya ng mga kalalakihan kaya mas lalo n'ya pang binilisan ang pagtakbo. Hindi alintana kung ano ang dulo ng lugar na kinaroroonan n'ya patuloy lang s'ya sa mabilis na pagtakbo habang umuulan ng mga bala sa kan'yang likuran. Akmang liliko na s'ya para umiwas sa mga ito ng bigla s'yang natigilan dahil bangin ang nasa harapan n'ya at malawak na dagat ang nasa baba.

Mabilis 'din itong lumiko at naging mas mabilis ang pagpapatakbo ng motor. Bahagya nang kinabahan si Gab ngunit mabilis na nakapag-isip. Hindi n'ya pwedeng ihinto ang sasakyan lalo pa at medyo liblib na ang tinatahak na baku-bakong kalsada. May mangilan-ngilang kabahayan sa gitna ng malalawak na palayan, ngunit paano naman s'ya matutulungan ng mga ito?

Lumipad palayo, butterfly! Nagmaneho si Flying Rooster sa likod ng paru-paro. Sa simula, ito ay nasa kahabaan ng isang aspaltong kalsada. Pagkatapos, nagmaneho siya sa isang maliit na landas. Pagkatapos nito, lumipad ang paru-paro sa mga palayan, ilog, at mga palumpong, na hindi naiintindihan sa kanya. Hindi niya ito masundan kung magda-drive siya.

Makahulugan niyang sabi na hindi ko naman naunawaan. Nang masiguro na maayos na ang lahat ay nagsimula na kaming maglakbay pababa ng bundok. Medyo nahihirapan pa si Lolo dahil sa paika-ika niyang lakad. Dala na rin ng katandaan ay mabilis na itong mapagod at halos hingal kabayo na rin ito. Habang si Sky ay nanatiling naka-hapon sa aking balikat.

Naglakad ako nang mabagal, magaan ang paa sa kumikislap na tubig, bawat hakbang ay nagpapailaw ng mga spark sa ilalim ng aking balat. Ang mga alitaptap ay lumipad sa paligid ko tulad ng mahika. Iginalaw ko ang aking kamay para huliin ang isa, ngunit lumipad ito malayo, bahagyang humahawak laban sa aking daliri bago lumipad malayo. Napakaganda nito. Hindi, mas higit pa rito. Hindi ko man lang ito mapangalanan.

impit kong d***g. Nanghihina na rin ako't mukhang wala nang lakas pang tumayo. Mabilis kong nilibot nang tingin ang paligi. Mukhang malapit na ako sa highway ngunit paano ko magagawang makarating doon kung mataas ang lupa kung saan ako naroon.

Third Person's P.O.V Tila kasing lamig ng nagyeyelong kagubatan ang naging paglalakbay pabalik ng prinsesa at ng mortal habang tangan nito ang walang malay na katawang tao ng batang lobo. Napilitan silang bumalik upang gamutin na muna ang mga sugat ng bata sa kaniyang katawan. Minsanan nilang ginagamit ang kanilang bilis at minsanan naman ay normal silang naglalakad upang hindi sila mapagod nang husto.

Pasado alas nueve na ng gabi nang makalabas kami ng bahay. 15 minutes drive lang ang tatlong kilometrong sementadong kalsada papunta sa labasan. Kung wala ang mga nakahambalang na palapa ng niyog, mas mabilis pa. Mas mahirap ang daang lupa na nalalatagan ng pinong damo dahil madilim na pagkababa namin ng sasakyan.

Kabanata 21 Sayang Tuluyang bumagsak ang malakas na ulan. Pareho kaming walang imik ni Matthias. Kanina pa siya walang kibo, his grumpy face didn't changed at all, mas lalo lang lumala ng maipit sa gitna ng traffic. Tila slow motion ang galaw ng bawat sasakyang nakahinto. Ako man, nahihilo na kakasunod sa wiper ng kanyang sasakyan. Nanlalabo na rin pati ang harapan nito dahilan para mas lalong maburyo. Wala akong halos matanaw maliban na lang sa pabalik-balik na galaw ng wiper ng kanyang sasakyan!