Novel & Cerita Maaaring Lumipad Ang Tao Tauhan

Kahit na ibang tao ang may kasalanan, siya ang unang humihingi ng paumanhin. “Marunong ka ba magmaneho? Hindi mo ba nakikita kung ano ang nangyayari sa paligid mo?!” Klarong sinabi ng magandang babae Sumimangot si Leon, maliit na bagay lamang ito, pero dahil sa ugali nung isang tao, hindi siya naging kumportable, ”Miss, ikaw yung hindi tumitingin sa paligid mo bago mo buksan yung pinto. Siguro naman hindi ako ang may mali dito? At isa pa humingi na ako ng tawad sayo. Maging makatwiran ka naman!”

Hindi naman yun imposible. "Hhmm... Hindi kayo aalis? Magpapakalayu-layo para makalimot?" Tanong ko pa rito. Umiling naman ito. "Hindi naman kasi solusyon ang pag-layo. Mas maganda kasi kung araw-araw mong kakikita yung tao dahil magiging immune ka na sa kanya hanggang darating araw na balewala na lang siya sayo." Sagot naman nito sa akin.

Yumuko siya para hawakan ang mga kamay nito. "Apo, normal lang sa isang bata ang hanapin ang kaniyang mga magulang kaya huwag kang humingi ng paumanhin sa akin. Kapag malaki ka na at may kakayahan ka nang maglakbay, hanapin mo sila. Hindi kita pipigilan kapag dumating ang araw na iyon…kung buhay pa ako. Karapatan mong makilala at makasama ang mga magulang mo. 'Yan ang karapatan mong hindi ko maibigay sa iyo. Ako ang dapat humingi ng paumanhin, Lay. Sorry kung hindi kita madala sa kinaroroonan ng iyong mga magulang. Sorry kung hindi matandaan ni lola kung saan kita napulot noon. Sobrang dami kong atraso sa iyo. Sana, mapatawad mo si lola," sambit ng matanda. Nagsimula nang mamula ang kaniyang

dagdag pa nito. Hindi man kumbinsido ay tumango na lamang si Uno. “Well, then. I'm off, I need something to do,” pagpapaalam nito at saka nagsimulang maglakad palayo sa kanila. Kaagad na nakahinga nang maluwag si Lui dahil doon. “Ibaba mo na ’ko. Kaya ko namang maglakad,” saad niya nang makabawi.

Hanggang sa pareho kaming matawa. Nang magsimula naman siyang maglakad, halos hindi kami mapakali. Bawat hakbang niya ay parang isang himala. Nakahanda agad kaming dalawa para saluhin siya kapag nadadapa. At sa bawat pagkakataong bumabangon siya, pakiramdam ko ay may natututuhan akong aral. Na minsan sa buhay, okay lang madapa.

Pagdating sa mansyon, halos lumipad palabas ng kotse si Arielle, halos mahulog pa nang bumaba dahil sobrang bigat ng ulo at pagkahilo. Para siyang bata na walang balanse, ang bawat hakbang ay parang may kumakaway na lupa na handa siyang lamunin anumang oras.

mapait akong ngumiti sakanya. Hindi nag pilit si Tzaddi. Mas okay na din munang maging mag-isa para makapag-isip ng tahimik. Nag open ako mg f******k at nag scroll lang hanggang sa makakita ako ng patama na post about sa mga manhid na tao.

Para akong isang maarteng tao na ayaw magpadikit man lang ng germs. "Dapat ka na masanay lalo na at dito ka titira sa Pilipinas. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay magagawa mong umiwas sa mga tao." Tango lang ang naitugon ko kay lolo. Dala ng mga tauhan namin ang lahat ng bagahe namin. Napapatingin sa akin ang ibang tao. Kinakabahan na agad ako dahil sa mga titig nilang bago sa paningin ko.

Mga basic lang naman ang pinag aaralan nila. Tulad ng tamang asal kung paano ka humarap sa mga matatanda. Tamang pakikitungo sa mga taong nakapaligid sa iyo. Mga basic na dapat matutunan kapag humaharap sa mga mayayamang tao. Tamang kilos sa hapag kainan. At kung paano nila ipagmalaki kung sino sila sa tamang tindig lang at porma kahit hindi man sila magsalita.

“May challenge ako sa iyo, Lumi.” Ayan na. Sabi na, e. kilalang-kilala ko na siya. Alam ko nang may ganito pa sa huli. May kalokohan na naman siya. Napakrus ako ng mga braso. “Ano naman iyon?” Nagkatinginan kami, pagkatapos ay kalmado siyang nagsalita. “First person to reach ten thousand steps wins.” “Okay, ganoon lang pala,” mabilis kong sagot.