Kalapating Mababa Ang Lipad Novels & Stories

“Walong buwan?” Sinabi ni Sophie, “Hindi ba’t kailangan mong maglakbay ng walo o siyam na kilometro araw-araw kung gusto mong marating ang Jordan Temple sa loob ng walong buwan?!” Tumango si Sophie at sinabi, “Ang walo o siyam na buwan ang pinakamababa. Kung maayos ang kondisyon at maganda ang panahon, kailangan kong maglakbay nang mas mabilis para mas marami akong oras na ma-enjoy kapag nadaanan ko ang mga magagandang lugar at magandang tanawin.”

Mapanukso, mainit at nakakawala ng katinuan. Nang maglapat ang kanilang mga labi ay namalayan niya na lamang ang kanilang paglapag sa isang mataas na lugar. Sa isang direksyon paroon ay mayroong isang kuweba na hindi niya namalayan kung paano sila nakarating.

Kabanata 2 Napatigil ako sa paglalakad nang napansin ko na nawawala na ang distansya sa pagitan namin. Hinarap ko siya at pagkatapos ay itinaas ko ang kamay ko upang ipagtabuyan siya palayo. "Bakit ka lumalapit? Dalawang dipa dapat ang layo mo sa akin!" mariin kong sabi. Humakbang ako ng apat na hakbang palayo sa kaniya.

My dream! Tumakbo ako ng mabilis kahit na hindi ko alam kung saan ako papunta. Bumalik na rin sa normal ang dalawang palad ko na ikinapasalamat ko naman. Ngunit sa pagtakbo ko ay bigla akong napatigil dahil may bigla na lang tumalon na isang napakalaking lobo sa harapan ko at galit akong hinarap.

Bigla-bigla ang pagbabago ng temperatura sa paligid. Hanggang sa bumuhos na nga ang malakas na ulan, tuluyan na silang nabasa ng binata. Agad sana siyang tatakbo, ngunit sa maling hakbang ay namali ang tapak niya sa lupa. Upang tuluyan siyang bumagsak sa lupa, agad sana siyang tatayo ngunit napangiwi siya ng maramdaman ang pinong kirot sa talampakan niya.

Argh! Akala ko tapos na, pero tila yata ayaw pa nitong tumigil sa ginagawa. Muli, pumikit ako sa sobrang sarap. My knees are trembling in so much anticipation. Gosh! Ramdam ko ang dila nito kung paano ekspertong gumagalaw sa looban ko.

"Huwag kang masyadong mayabang! Tandaan mo, kung gaano kataas ang lipad, ganoon din kalakas ang bagsak! Tingnan natin kung saan pupulutin ang yabang mo kapag natapos na ang palabas mo!" Isang mahinang tawa ang pinakawalan ni Lia. "Mataas ang lipad ko dahil sa sarili kong kakayahan. Hindi tulad ng iba rito na wala na ngang kwentang magturo, idinadaan pa sa maruming bibig ang inggit. Hindi kayo karapat-dapat maging guro."

Madilim ang paligid—wala siyang halos makita. At kahit papaano, doon siya bahagyang kumalma. Minsan, mas mabuti na ring walang makita na parang ostrich na nagtatago. Unti-unting lumapit ang lalaki… dumaan… at tuluyang naglakad palayo. Hanggang sa ang mga yabag niya ay tuluyang naglaho sa dilim.

Natural na natural nitong inilagay ang isang kamay sa balikat ng babae upang masigurong hindi ito mababasa habang naglalakad. Hindi iyon mahigpit. Hindi rin mapang-angkin. Isa lamang iyong simpleng pag-alalay. Ngunit sapat na iyon upang magmukhang napakalapit nila sa isa't isa. Pareho silang nakangiti habang naglalakad sa gitna ng ulan. Paminsan-minsan ay nagtatawanan habang umiiwas sa malalaking tubig na naipon sa daan. ---

"Damn Baby. I don't know how to move without hurting you." He tried to move slowly again, I spread my legs to give him enough space pero wala din itong silbi sa laki ng alaga niya. Hindi lang kasi malaki, mataba at mahaba pa. I feel like I am stretched out. Pakiramdam ko sobrang nainat ang pagkababae ko.