Novel & Cerita Kalapating Mababa Ang Lipad

Makulay ang paligid at dagat dahil sa repleksiyon ng araw na palubog na ngayon Pinagmasdan ko ang mga ibon na lumilipad sa himpapawid habang naglalakad palapit sa dagat hanggang sa may mahagip ang aking mga mata Kumunot ang nuo ko ng Makita ang Isang maliit na bangka na papalapit sa isla, kahit malayo pa iyon ay naririnig ko na ang makina nito. Dito kitang kita ko ang dalawang taong naroon ngunit hindi ko maaninag ang mga mukha nila pero kahit na ganon alam kong dalawa silang lalaki dahil sa istraktura ng katawan nila

'Napapalibutan nila kami' Dahan-dahan akong umatras, tulad nila na marahan rin ang paglakad. Naramdaman ko ang malapad at maaligasgas na pader. Malamig iyon. Napalunok ako. 'A-Anong gagawin ko?'

STELLA LUNA Hirap man ang mga paa ko sa pagdaan sa makikitid na pilapil ay ipinagpatuloy ko pa rin ang paglalakad. Madulas at medyo malambot ang lupa dahil bagong dilig ang ibang bahagi ng palayan kaya ilang beses akong muntik mawalan ng balanse habang sinusubukang huwag lumubog sa putik.

“Binubungkal niya ang lupa para mabilis makapagtanim ang mga magsasaka. Pero pinataas nila at pinahabaan ang mga talim para umabot ito sa tao.” May lima pa kaming nilapitan. Ang dalawang ‘Halukay’ na kayang magbutas ng bundok na yari sa bato. Ang huli naman ay ang tatlong ‘Lipad-Ulap’ na gumagamit ng mainit na hangin para lumipad sa himpapawid kung saan pwedeng maghulog ng tubig ang sasakyan na may tangke na nakakabit sa ilalim.

Marahan namang napatango si Krisha. Marahan naman kaming dumapa para gumapang para magtago sa ilalim ng truck. Nanlaki naman ang aking mga mata ng makitang papalapit na sa'min ang mga paa ng mga lalaki. “We need to hurry!” taranta ko at mas lalo pang binilisan ang pag-gapang sa ilalim. Kahit masakit sa balat ang magaspang na kalsada. Medyo mahapdi ito sa balat dahil may pagka lubak-lubak.

Parang wala siyang kinalaman sa lahat. At iyon ang dahilan kung bakit siya epektibo. Lumipas ang ilang oras. Tahimik. Mahabang katahimikan. Pero hindi mabigat. Dahil sa bawat minuto na lumilipas ay mas lumalayo kami sa lugar na iyon. At mas lumalapit sa susunod na hakbang. Paglapag namin sa Pilipinas, bumalik ang init.

Kalalabas ko pa lang ng sama ng loob pero madadagdagan pa ulit? Ilang minuto ang lumipas hanggang sa makarating na nga ako sa tapat ng pintuan ng condo niya. Muli kong tinignan sa tablet kung tama ba ang pinuntahan ko... at tama nga ako. Mahirap ng maligaw at mapahiya.

Sagot naman ni Gen. Ano daw? No land on the ground? Bakit parang may mali. Ground is lupa. Yung bundok eh gawa sa lupa at bato yan! Tss, the ground is floating dapat ginamit eh. Hindi yung land on the ground. Pero hindi ko na yun pinuna. Hindi naman kasi ako pabiba haha. "Shit. Habituated na ba ang ibang bundok dito?" Tanong ko pa. Inisip ko pa lang lung paano sila pupunta sa ibang lugar eh ang hirap na.

Paano nakayanan lahat ni Daddy ito? Pagkaraan ng tatlong araw ay ang pangalawa naming foot march na umaabot ng 11 kilometers. Mas mahirap kaysa sa una naming foot march dahil sa mabato at maputik pa ang dinadaanan namin. Hindi din nawawala ang mga nakakatakot na bangin na sa kaunting pagkakamali mo lang ay dadausdos ka na maari mong ikamatay. Pagbalik namin sa amin camp ay dumaan na kami sa Cannon Road. Pataas na aspalto kasabay ng isang banda. Ang mahirap lang ay kahit sa gitna ng aming sobrang kapaguran ay kailangan naming magmartsa ng "head up" at "chin in." Wala pa rin kaming karapatang magreklamo. Kung hindi mo na kaya, may karapatan kang umuwi sa bahay ninyo ngunit wala ka ng karapatan

Mabagal. Mapanganib. May apoy sa loob. Umangat siya mula sa pagkakaupo, tuwid ang likod, mabigat ang hakbang. At nang huminto siya sa harap ng pintuan, umatras ang labi niya sa isang ngiting malupit, isang ngiting hindi mo mahuhulaan kung halik ba o kapahamakan ang kapalit. “Pumasok ka…”