Kalikasan Ng Wika Novels & Stories

nakakunot noong wika niya. "Akala ko ba marami kang alam? Dapat ay alam mong biro lang 'yon!" tumatawang wika ko. Nanlaki naman ang mga mata niya at napakamot sa likod ng ulo. "Naisahan mo ako roon. Mukhang marami pa pala akong hindi alam na... KALOKOHAN." Naningkit naman bigla ang mga mata ko. "So, sinasabi mong kalokohan lang ang tinuturo ko sa'yo?!"

seryoso kong muling wika "Devi, bakit hindi ka umuwi? Bakit hindi mo man lang kami kinontak. Kung alam ko lang ang pinagdadaanan mo…” wika ni Mommy. Sa pagkakataon na ito, tuluyan nang pumatak ang luha mula sa kanyang mga mata. "Mom... kinaya ko naman po.” mahinahon kong wika. Walang sino man ang umimik kaya muli akong nagpatuloy.

May mga sandaling ang kawalan ng salita ay naglalahad ng katotohanang hindi kayang ipahayag ng wika. Kasabay nito, hindi rin mawawala ang tunggalian. Ang pagkakaiba ay hindi kaaway ng pagkakaisa, bagkus ito ang nagpapatibay ng quondral paggalang. Kung iisa lamang ang iniisip ng lahat, mabilis itong masisira. Ang tunay na pagkakaisa ay nasa pagtitipon ng iba’t ibang tinig sa loob ng iisang tapiserya ng karanasan.

Sinsero niyang wika. “Pumapayag ka na bang ligawan ka?” tanong ni Owen. Bigla namang nailang si Kayla kaya napaiwas siya ng tingin. “Hindi naman kapag niligawan kita, tayo na kaagad. Getting to know each other ganun. Kung sakali mang wala ka talagang nararamdaman para sa akin, may karapatan ka namang patigilin ako.” Seryosong wika ni Owen. Tipid namang ngumiti si Kayla. “Sige,” sagot niya naman. “Umuwi ka na rin. Good night.” Nakangiti niyang wika saka kumaway. Ngumiti rin sa kaniya si Owen.

mayabang nitong wika. Tinaasan ko ito ng kilay at nakipagtitigan sa babae,Akala Niya masisindak Niya Ako. "hoy babae,baka nakakalimutan mo.Pareho lang tayong tauhan ni tanda.Pero Kong balak mong gawin Ang kaladkarin Ako palabas ng kumpanya,edi gawin mo.Tingnan lang natin Kong sino Ang magwawagi sating dalawa."nakangisi Kong wika rito.

wika nya rito "KUYA .. wika ni malakas sabay tingen Kay Macario "Marame pa tayong dapat aralin sa kanilang salita" wika ni Macario sa kanila Ngumiti lamang si Adelina sa asawa hanggang sa magsalita si Flower " Tatay ipag tatabi kita ng malinamnam na Tinapay para kayo ay mag agahan pag tapos ko" masayang wika nya dito

uutal- utal niyang wika dahil sa sobrang kaba. "Hostage to kaya wag kang malikot kung ayaw mong mabasag yang bungo mo!" Matigas nitong wika at nanlilisik ang mga matang nakatitig sa kanya. Napaiyak na siya nang tuluyan. Hirap na nga siya sa buhay, mabibiktima pa siya ng hostage. "Diyos ko! katapusan ko na ba to?" usal niya kasabay ng pagtulo ng luha niya sa pisngi.

Alam niyang mahilig kasi itong mag-imbento ng mga salita. "Tingnan mo nga naman ang babaeng 'to, ang lakas ng loob maglasing pero hindi naman pala kaya," wika ni Kalel at bumangon mula sa tabi niya. "Ang lakas pang humilik kapag tulog." Napamura siya sa kaniyang isipan, ang lakas ng lalaking ito na magbintang ng humihilik siya, na ito nga kung maka sumiksik sa kaniya wagas.

inis ko namang wika sakaniya. “kapag hindi mo sasabihin kung nasaan siya hahalikan kita!” seryuso nitong wika kaya napalunok Naman ako kaagad ng laway, kinakabahan din ako at mukhang uminit bigla Ang Mukha ko. “U-umalis kana Wala Kang mapapala sakin” kinakabahan ko namang wika. “Are you trying to pissed me off!” inis nitong wika Sakin.

Wala siyang lakas para makipagtalo, wala ring gana para makinig pa. Ang mga salitang binitiwan niya ay tila isang di-nakikitang lubid na biglang humigpit sa leeg ni Calix, nakakasakal, nakakahingal, at tuluyang nagtanggal ng kakayahan nitong magsalita. Gusto niyang ipaliwanag ang lahat, pero walang lumabas sa kanyang bibig.