Kamukha Mo Si Paraluman นิยาย & เรื่องราว

Kita niya rin ang isang maluwang na swimming pool at may mangilan-ngilan siyang taong nakikita na nagpaparoon at parito. "Ganito ba ang sinasabi nilang mansiyon?" Muli niyang bulalas sa sarili. Mabilis ng bumaba si Pamela nang matiyak niyang walang makakakita sa kaniya. Subalit dahil ngayon lang siya nakapasok sa napakagandang lugar na iyon, nangahas siyang pumasok pang maigi upang mas makita ng malapitan ang mga bagay na kinamamanghaan niya.

Pakiramdam kasi niya ay hindi kumpleto ang mansyon kung wala ang mga ito. “Kumusta ka na, Isla?” si Manuel na nakangiti pa siyang niyakap. Gumanti rin naman siya ng yakap sa matandang lalaki. Habang kapansin-pansin sa ang blangkong emoyon ng mukha ni Ruby habang nakatitig ito sa kanya. “Aakyat na muna kami, Ma,Pa,” paalam ni Vincent na kinarga si Matthew saka pagkatapos ay mahigpit na hinawakan ang kamay niya.

Pakiramdam ko nawala lahat ng kaba ko, na parang lumutang ako panandalian dahil sa halik niya. “You'll be fine...”

Pakiramdam ko ay umiikot ang mundo. Para akong matutumba. Nagawa kong kumapit sa pinakamalapit na upuan. Ngunit namali ako hawak. Tangna! Hindi umabot ang kamay ko. Akala ko yata ako si lastikman. Dahil akala ko ay lalanding ang kamay ko sa sandalan ng upuan at inakala ko na may susuporta sa akin kaya nagpakakampante ako. Ang ending nawalan ako ng balanse.

//////////////////////////////////////////// LUCIUS POV KUMAKAIN NA KAMI habang ang tingin ko kay Amara lang , habang pinapakain niya si Aadi ng napansin ko na may dumi si Aadi sa may pisnge kaya kumuhA ako ng panyo at pinunasan ito , abot ko siya kasi maliit na mesa lang ang kinainan namin kaya tiningnan ako ni Aadi at ni Amara "May dumi ka Aadi"- aniya ko sa kanya

Parang isang pusang handang sumunggab sa maliit na daga. Nilapitan niya pa ako, halos magdikit na ang mga mukha namin. Nararamdaman ko ang init ng hininga niya sa pisngi ko. Amoy alak, mukhang galing sila sa inom at inumaga. Kaya pala iba ang paglalakad niya, parang lasing pa.

Mukhang delikado sa akin ang smile niyang yan! ****** LMCD22

“Subalit kamahalan!” “Alamo bang ang paru-parong may kalahating buwan at bituin sa ulo ay sagisag ng isang libanag!Kaya sa bihin mo kung paano ako hihinahon gayong batid kung maaaring maulit ito! At kapag nag kataon na maulit uli ang nangyari sayo!!HINDI KO NA ALAM KONG MAPAPATAWAD KO ANG SARILI KO KAPAG NAPAHAMAK KA!!!!”

parang baliw na saad ko sa kawalan Ang daming pagkain, as in ang dami Mga karne, gulay, may mga iba't ibang klase ng juice, C2, Yakult, Chuckie, Mogu mogu, may mga chocolate, ice cream at marami pang iba Nagkuha ako ng isang maliit na hiwa ng karne ng baboy, mga kalahating kilo siguro to Nagluto ako ng adobo at nagsaing na rin ng kanin. Mabuti na lang at nakita ko yong bigas sa isa sa mga cabinet nong naghahanap ako ng patis Kumain na ako kaagad nong makaluto na ako "Ahah Ahah ahah" Ano ba yan! Nabulunan pa ako Makakuha nga ng C2 Bubuksan ko na sana yong C2 na kinuha ko ng makarinig ako ng mga parang mahinang naglalakad na mga tao

Parang isang kamaleon na naghulog ng matibay na baluti, ang ekspresyon niya’y nagbagong-anyo—naging malambing, mapag-aruga, puno ng init at pagkalinga. “Irina,” malumanay niyang sambit, bahagyang umangat ang gilid ng kanyang labi. “Ano’t naisipan mong tawagan ako ngayon? Tanghali pa lang… nami-miss mo na ba agad ako?”