Kawalan Ng Pasasalamat นิยาย & เรื่องราว

Ngayong narinig ko na ang pagtibok ng puso ko, ano ng kasunod nito? “Salamat, Sir, kasi lagi kang nandyan para gawing posible ang mga imposible sa utak ko. Salamat, kasi pinagtitiisan mo ang pagiging m*****a ko. Salamat, kasi hindi ka nagsawa na intindihin ang sitwasyon na meron tayo ngayon. Salamat, kasi hindi mo ako tinuring na iba. Salamat, kasi nagsasakripisyo ka para sa’kin kahit nahihirapan ka. Salamat ng marami, Sir,” emosyonal na ani nya habang nakayakap pa rin sa akin. Masasabi kong may kakaibang dulot ang yakap na pinagsasaluhan namin. “Ako dapat ang magpasalamat sa’yo. Salamat, dahil binago mo ang buhay ko.”

Siguro dahil marunong siyang magpasalamat, ‘yung totoo at hindi plastic. Hindi ko naman sinasabing ‘yung iba ay hindi mababait. Mababait din sila, pero iba talaga si Nica. Kapag siya ang nagsasabi ng “thank you,” may kasamang energy at lambing na parang nakakahawa. May extra gestures pa na nakakatuwa kagaya na nga lang ng pag-flying kiss niya kanina.

masaya kong pasasalamat sakaniya. Bahagya naman siyang umirap at ngumiti kaya, mas lalo pa akong napangiti sakaniya. “Next time, okay lang tumanggi sa mga imposibleng work ha? pasalamat siya at hindi ako pumapatol sa mga pabida.” sabi pa ni Kuya Ruel, kaya naman ilang akong ngumiti rito. “Sige po Kuya Ruel, mauna na ho ako. Maraming salamat ho talaga rito” saad ko pa, habang yakap yakap ang kaninang folder na ibinigay niya saakin.

"Salamat po, Sir. Kay buti n'yo po!" "Hindi po kayo dapat sa akin magpasalamat, kundi sa amo namin. May kasama po kami ngayon na tao na tutulong sa inyo para sa paglilipat n'yo. Sila na rin po ang bahala sa inyo na magbigay ng ilang tulong financial." "Salamat po ulit sa inyo! At pakisabi na rin po ang pasasalamat ko sa boss n'yo!" sabi ng ginang na bahagya pang lumuhod bilang pasasalamat.

Maluha-luha at walang hanggang pasasalamat ni Donya Delia. "Wala naman po kayong dapat ipagpasalamat, Tita, dahil ginawa lang namin ang nararapat. Saka si kuya Jun-Jun at asawa ko naman ang nakipagbakbakan sa grupo ni Uno kaya sa kanila ka po magpasalamat,"

Nagkikiskis na naman ito ng palad gamit ang mga daliri sa kabilang kamay na tanda ng pagka tense nito o nahihiya. "G-Gusto ko lang magpasalamat sayo. Salamat dahil nawala kanina ang takot ko ng malaman ko na kasama kita sa silid ko. Salamat senyorito at pasensya ka na sa abala," mahina ang boses na humingi ito ng paumanhin sa kan'ya. Ilang segundo pa muna n'ya itong tinitigan bago nagsalita.

"Aayusin ko agad ang lahat! Salamat, Ms. Fox!" "Huwag mo akong pasalamatan," sinabi ni Kathleen. "Mensahero lang ako. Kung may dapat kang pasalamatan, si Mr. Wade ang pasalamatan mo kapag bumalik siya." "Oo, siyempre!" paulit-ulit na tumango si Yoshitaka habang pinupunasan ang pawis sa noo. "Aayusin ko na agad ito… Sasama ka ba sa akin para salubungin sila sa pagbalik nila?"

Niyaya siya ni Kei Lacson na mag-dinner, marahil ay dahil gusto niyang magpasalamat, pero walang gustong makuhang kapalit si Esteban nang gawin niya ito. "Hindi na kailangan, bagama't napag-usapan na ang kooperasyon, kung ito ay mapanatili o hindi ay depende sa lakas ng iyong kumpanya, kaya dapat mong bigyang pansin ang mga gawain ng kumpanya." Binago ni Esteban ang kapalaran ni Kei Lacson sa isang pangungusap, ngunit ang dami lang niyang magagawa, imposibleng tulungan si Kei Lacson sa lahat ng oras. "Kailangan mong bigyang pansin ang mga gawain ng kumpanya, ngunit dapat mo ring pasalamatan ang iyong sarili. Hindi mo maantala ang dalawang bagay." Giit ni Kei Lacson.

reklamo pa nga ng lalaki sa kanya. Kinuyom ni Jyla ang mga labi dahil nga sa nabubuong pagkairita sa amo niya. Nagpasalamat na siya rito kanina at nagpasalamat na naman siya ngayon. Ano bang klaseng pagpapasalamat ang gusto nitong matanggap sa kanya? “Pwede mo sabihin sa ‘kin, sir, kung paano kita mapapasalamatan nang maayos?” Hindi niya pa nga napigilan ang pag-arko ng kilay.

Pasasalamat Sa lahat ng sumubaybay sa mahaba at puno ng pagsubok na paglalakbay ni Brayan Brilliones at ng kanyang pamilya, mula sa kanilang pagiging makapangyarihan, sa kanilang pagbagsak sa kahirapan, hanggang sa kanilang muling pagbangon at huling sakripisyo para sa sanlibutan—isang taos-pusong pasasalamat.