Kawalan Ng Pasasalamat นิยาย & เรื่องราว

Kaya bakit yata biglang naging mabait ito sa kanya? Hindi niya alam kung paano magpapasalamat sa taong naging sanhi ng pagdurusa niya noon. O dapat ba muna niyang isantabi iyon, at intindihin muna ang kasaluyan? Paano ba siya magpapasalamat? 'Thank you?' Napailing siya. Masyadong formal. 'Oi, salamat?' Lalong hindi bagay. Napabagsak na lang siya sa unan. "Hay naku..."

Taos-puso siyang nagpasalamat, "Salamat." Ngumiti si Paolo. "Wala kang dapat ipagpasalamat sa akin. Kung gusto mong magpasalamat, dapat kayong magpasalamat kay Cosmo." Siyempre, labis ang pasasalamat ni Eloise kay Cosmo. Tumango siya, "Oo naman." Noon pa man, ayaw niyang magkaroon ng utang na loob kay Cosmo, pero dahil biglaan ang nangyari kagabi, wala siyang choice kundi humingi ng tulong.

"Salamat! Atleast may idea na ako kung paano palalabanin iyong kakilala ko, sa husay ng mga sinabi mo, tiyak na magugulo silang lahat kapag nagkaalaman." "Ang lahat ng nasa tama ay alam kung mananaig, kesa sa mga pansariling interes lang. At kaya malaki ang pasasalamat ko kay Mr. Zarzuela nang tangkain nina Mr. Mendez na ilipat sa kanya ang pamumuno ngunit tinanggihan niya."

usal ko. "'Wag kang magpasalamat sa'kin na para bang mawawala ka," asik niya. "Hindi mo rin kailangang magpasalamat dahil ang lahat ng 'to ay kusa kong ginagawa para sa'yo." "Hindi ibig sabihin na kusa mong ginagawa ang lahat ng 'to ay hindi na 'ko magpapasalamat," tugon ko. "Clementine," pagtawag niya sa'kin.

saglit akong nabigla sa pahayag nya pero agad din akong tumungo at umupo sa mahabang sofa Kakausapin ba nya ako? " Oo nga po pala mayor nag papasalamat po ako pati na po ang magulang ko dahil sa pag papaaral po n'yo sakin maraming salamat po talaga.." mahaba kong linya habang nakayuko Hindi ko alam kung tama ba Ang ginawa ko pero gusto ko lamang naman ay mag pasalamat..

Muling ngumiti ang matanda, puno ng sinseridad. "Gayunpaman, umaasa ako na kahit paano ay nagustuhan pa rin ninyo ang aking munting handaan ngayong kaarawan ko. Higit sa lahat, nais kong ipadama sa inyo kung gaano ako nagpapasalamat sa inyong pagdalo ngayong gabi." Bahagya siyang yumuko bilang tanda ng pasasalamat.

“Lastly, to my successor, Conrad. Salamat at nagpakita ka ngayon. Salamat din sa samahan natin sa Sirak Wines na puno ng sigawan. I kind of missed arguing with you. But thank you kasi pinagpatuloy mo kung ano man ang nasimulan natin dati.” Pagkatapos kong magpasalamat sa kanila, kaagad din naman naming sinimulan ang kainan. Lahat ng luto rito ay pinagtulungan namin ni Samantha. We didn't ask for help kahit sa mga katulong namin. Paraan na rin kasi ito namin ng pasasalamat sa kanila.

Gusto niyang magpasalamat dito pero alam niyang hindi sapat ang salita lamang para ipakita rito kung gaano siya nagpapasalamat. Sobra-sobrang pasasalamat ang nararamdaman niya ngayon para kay Aleisha. Pero hindi lang iyon basta pasasalamat lang. Kung ano man iyon ay hindi naman maipaliwanag ni Raphael. Kaya naman ay wala sa sariling niyakap niya na si Aleisha. At sa hindi malamang dahilan ay hindi umangal si Aleisha at gumanti rin ng yakap kay Raphael.

Sa hindi inaasahan, mas lalong natuwa ang mga empliyado niya dahil ang ginto perang puno ay totoong ginto mismo. "Sir X, maraming salamat po sa token na ito." Bawat isa ay nagpapasalamat. Bagaman, datapwat ay mas malaki ang pasasalamat ni Xavier sa mga ito. "Kung wala kayo—hindi tatakbo ang firm. Kaya ako dapat ang humingi sa inyo nang pasasalamat. Enjoy the foods and drinks—enjoy the rest of your night everyone. God bless." Hindi nagtapos ang hapunan nang hindi purihin si Xavier ng mga ito. Palakpakan at pasasalamat. Palitan ng magagandang salita.

“Wait!” Napahinto ito at pormal pa ring lumingon sa kanya. “T-thank you.” Wala pa ring mababakas na reaksyon mula rito. “And send my gratitude to your boss as well.” Ni hindi niya nakuhang magpasalamat sa pagliligtas ng amo nito sa kanya. Kahit pinagkamalan siyang bayaran, malaking bagay pa rin ang ginawa nito.