Novel & Cerita Kawalan Ng Pasasalamat

"Maraming paraan upang magpasalamat, at ang pagpapahalaga at pagpapakita ng pasasalamat sa isang tao ay ang itago ito sa iyong puso magpakailanman ay isa pang paraan." "Ang pasasalamat mo kay Ginoong Monteverde ay hindi kailangang iproject kay Alana." Nais sanang magsalita ni Ginoong Villamor, ngunit pinigilan siya ni Ginang Villamor, hinawakan ang kanyang kamay, at tiningnan siya ng malalim.

“Ikaw pala ‘yun! Wait pasok ka dito,” Lumabas si Gracie upang pag buksan ito ng gate at nagpasalamat naman si Lira sa dalaga. “Thank you ha? Thank you ‘din at nilgtas niyo ang mga kapatid ko.” Hindi sasapat ang salitang thank you ni Lira para sa pasasalamat niya sa mga ito. Hindi niya alam ang gagawin kung maging sa mga ito ay mayroong mangyayaring hindi maganda.

"Alright. Simple lang naman ang gagawin niyo ngayong araw. Hindi ba at may tig-iisa kayong kandila na hawak at may papel sa gitna nito? Ang gagawin niyo dyan, susulatan niyo ng pangalan ang papel. Pangalan ng pagbibigyan niyo ng kandila. Pwedeng ang taong gusto niyong pagbigyan ng kandila ay dun sa taong gusto niyong pasalamatan.. O kaya sa taong gusto niyong pag-aminan. O kaya sa taong gusto niyong humingi ng sorry.

Pagod na galing sa responsibilidad na hindi mo pinili. “Tapos na?” tanong niya sa wakas. “Oo,” sagot ko. Tumango siya. “Salamat.” Isang simpleng salita, pero mabigat. Hindi iyon pasasalamat bilang magkamag-anak—wala na kaming ganoon. Iyon ay pasasalamat bilang kuya, bilang lalaki na gustong mabuhay ang batang dinadala ng kapatid niya.

mahinang tawag ko. “Hmm?” “Thank you.” “Para saan?” “Sa lahat. Sa pag-aalaga. Sa pagbalik.” Niyakap niya ako. At kahit wala siyang sinabi, ramdam ko na naintindihan niya lahat ng ibig kong sabihin. "Ako dapat ang magpasalamat, baby dahil sa kabila ng lahat, tinanggap mo pa rin ako ng buo. Pinatawad kahit sobra kitang nasaktan. I'm sorry, baby. I really do."

madamdaming pasasalamat ni Brook. "Brook you are with us all the time at alam ko yon. Hindi ako nahirapan dahil sayo, dahil hindi mo kami pinabayaan. Hindi ka man namin kasama ngunit nagpadala ka naman ng mga tao na tutulong sa amin. Thank you so much tatay, thank you for loving us unconditionally and for being the best tatay in the world," maluha-luhang pasasalamat n'ya rito.

Kahit tapos na ang show nila ay hindi pa rin siya nito binitawan. "Salamat," mahina niyang sabi habang nakatingin sa mga ilaw ng siyudad na kanilang nadadaanan. Ang paghingi ng pasasalamat ay tila isang obligasyon na kailangan niyang gawin dahilan upang bumigat muli ang kanyang pakiramdam. “Ginagawa ko lang ang dapat kong gawin,” tugon ni Elias. Gaya ng nakasanayan ay walang emosyon iyon habang tinitingnan niya ang updates sa kanyang phone.

kaya kahit napipilitan ay "P-promise" naramdaman ko yung pagtango niya dinampian niya rin ng maingat na halik ang aking noo bago lumayo ng bahagya para matingnan ako... Iiwas Sana ako ng tingin pero hindi ko nagawa dahil kulong parin ng malaking palad niya ang pisngi ko..at maingat na ipinirmi Pormal kaming nagpasalamat at nagpaalam kina Tatay Ben..

Samantalang puro katarayan ang pinaiiral ko. "You don't need to thank me." "Hindi naman puwede iyon. I want to thank you... So thank you talaga!" Bahagya naman siyang ngumiti kaya napangiti na rin ako. "Alam kong may mga taong hindi komportable na nakakatanggap sila ng pasasalamat at papuri kaya naiintindihan ko kung iniisip mo na hindi ko na kailangang mag-thank you pa."

Agad niyang pinasalamatan ng buong pagpapakumbaba si Kevin, "Salamat sa patuloy na pagtulong sa akin. Napakahalaga nito sa akin, Uncle." Madaling magsabi ng "salamat," ngunit mahirap magbigay ng regalo bilang pasasalamat. Nang maisip ito, ang ngiti ni Evan ay naglaho, at may kaunting lungkot ang nagpakita sa kanyang mga mata. "Anong kabayaran ba ang pwede kong ibayad sa’yo? May maitutulong ba ko sa'yo? Sabihin mo lang, gagawin ko iyon sa abot ng makakaya ko."