Kung Kailan Tahimik Saka Na Buwisit นิยาย & เรื่องราว

“Oo..” Parehas nilang nilakbay ang kalsada ng tahimik at wala man lang ni isang umiimik. Pero alam ng mga puso nila na nagkaroon sila ngayon ng panibagong ugnayan sa isa't isa na mukhang wala ng makakasira pa. “Naku binibini, Basang basa ka!” bungad kaagad ni Isa sakanila pagkauwi nila sa bahay.

Wala ba itong paki-alam kong mapapahiya ako? "Ta-tadyakan kita," mahinag bulong ko sa kaniya, imbis na matakot tumawa lang ito na parang wala lang iyon. Well, totoo naman hindi naman ako marunong manadyak eh. Pa-paturo nga ako.

Masakit na masakit sa puso ko. "Umuwi ka na muna sa inyo. Umuwi ka na muna sa pamilya mo. You are already safe." Nakapikit na sabi ko at hinatak siya para yakapin. Alam kong pagkatapos nito ay hindi ko na siya magagawa pang yakapin ulit kasi kalaban ko na siya sa panahon na iyon. Ito na ang huling yakap ko sa kanya. Hindi ko siya kayang pakawalan pero kailangan.

Kanina pa siya tahimik, bakit kaya? Ipinilig ko ang ulo ko at sumunod kami sa kanya. ***

Mabuti naman kung ganun. Atleast ay mararanasan kong mamuhay ng tahimik kahit saglit lamang. **** Dumating na ang araw ng libing nila Papa at Nikki. Muli akong nagpapasalamat sa mga kakaibang nilalang na nanggugulo sa akin dahil hindi sila nagpaparamdam ngayon. Nawa'y maging payapa ang libing hanggang sa matapos ito. Kasalukuyan kaming nagdarasal. Tahimik, sobrang tahimik. Hindi ako nakakaramdam ng kaba at takot, isa itong malaking himala.

CHAPTER 69: Akala ko sa pagpunta ko sa baryong ito ay may kaakibat na payapang maibibigay. Kasi masaya, payapa at tahimik ang pamumuhay ko rito, nami-miss ko man siya pero ginagawa akong busy ng lugar na ito. Wala akong choice kundi kumilos at ipagpatuloy ang buhay kesa patuloy na isipin siya….na busy na rin sa buhay kasama ang totoo niyang minamahal.

lintek talaga! "PAG AKO NAKALABAS DITO RENZ!SIGURADUHIN MONG HINDI LITA MAKIKITA DEMONYO KA!!"Nangaggaalaiti kong sambit at bumuntong hininga ng napakalakas dala narin siguro ng galit ko!

Right ano nalang gagawin namin laging walang imik? "Alam mo din bang nung bata ako laging may lumalapit sa akin para makipag laro" were not the same "Alam kung hindi tayo parehas pero sana hindi mo na ginagawa ang mga bagay alam mong walang kasiguraduhan" wait bakit parang my alam siya? "Anong alam mo?" I ask "Kanina alam mong walang kasiguraduhan ang iyong ginawa ngunit ginamit mo pa din ang isang bulaklak at ang isang hayop" tsk

bulalas nang aking Tita Susan na bakas sa kanyang boses ang pag aalala Hindi muna ako nag salita at saka marahang huminga nang malalim ngunit bago pa man bumuka ang aking bibig ay narinig kong kumatok ang aking Tita at muling nagsalita "Ellaine tumayo ka na dyan at mag almusal ka na naririnig mo ba ako?" paulit na tanong nito sa akin kaya naman ay kaagad na akong nagsalita bago pa man sya tuluyang mainis sa pagiging tahimik ko

hindi konna natapos ang gusto kong sahihin dahil sakanya. "Malayo nga pero I don't think na tahimik sa lugar na ito, ang daldal mo kaya pano magiging tahimik aber?!" Ako madaldal? Ang tahimik ko nga lang kanina tapos siya itong walang tigil sa kakaputak-putak nyang bibig nya kaya sinamahan ko nalang sya. Pinaikot ko ang mata ko sabay napahawak sa batok ko. "Ikaw nga itong sobrang lakas ng boses kada nag sasalita, kala mo naman bingi yong kausap mo!"