Nag-umpisa ang lahat noong mga high school days ko, kung saan talagang uminog ang kwento ng ‘kuya kuya’ sa aming grupo ng mga kaibigan. Ibang klase ang bonding namin, lalo na kapag nasa loob na kami ng isang kwarto, may mga snacks, at nagkakaroon ng overnight stay. Madalas, ang aming tawa ay nagmumula sa mga inside joke at mga kwentong puno ng kalokohan. Isang pagkakataon, nagdala ng mga vintage na laro ang isa sa mga kaibigan ko, at nagpasya kaming magsimula ng 'kuya kuya' marathons. Pinagsama-sama namin ang mga laro mula sa mga laptop at nag-imbento pa ng sarili naming mga patakaran. Maternity pa ang tawag namin dito!
Bumuon kami ng mga “character” sa bawat isa. Ang mga nangungunang karakter ay mga 'kuya' na ang pagkatao ay halos salin ng mga sikat na karakter sa anime at laro. Nakakatawa pa na nag-assign pa kami ng mga ‘kuya’ roles na may kasamang costume! Seryoso, ang effort na inilabas namin para sa mga cosplay na ‘to ay sobra. Di ko malilimutan ang 'kuya' na bumibida na para bang siya ay nagmula sa isang serye. Minsan iniisip ko na baka ‘di na kami patigasin ang samahan, pero dahil sa mga alaala at kwentong ‘to, parang bumabalik kami sa mga oras na iyon.
Hanggang ngayon, yung kwento ng ‘kuya kuya’ ay pumapasok pa rin sa isip ko. Ang saya-saya! Kaya every now and then, nagkakaroon kami ng reunion para ibalik ang mga simpleng kalokohan at pagtawa. Sa kabila ng mga nagbabagong buhay at sitwasyon, isa ito sa mga bagay na nagpapatibay ng pagkakaibigan. 'Di kasi matutumbasan ang saya at kilos ng 'kuya kuya' bonding!