روايات وقصص ضمن Lahir Baru

"Sandali lang ma'am Nelia, tila'y hindi ka masaya? Unang beses mo lang ba ang mabuntis?" "Opo." "Kung ganun, normal lang 'yan. Hindi ka makapaniwala diba? Siguro, kinakabahan ka lang kaya ganyan ang reaksyon mo. Pero, paalala lang blessing ang magkaroon ng anak. Kaya dapat mong alagaan ng mabuti ang batang nasa sinapupunan mo. Mas doble ang kaligayahan mong mararamdaman kapag lumabas na ang bata nang malusog. Tiyak din naman akong malusog talaga ang bata base sa resulta." Hindi pa rin nawala ang ngiti sa pisngi niya.

** sagot ko, may luha ng tuwa sa aking mga mata. Dito sa kwartong ito magsisimula ang bagong yugto ng buhay namin bilang pamilya. Hindi na kami makapaghintay na marinig ang unang iyak ni baby boy at makita siyang nakahiga sa crib na may malalambot na unan at kumot. Sa wakas, handa na ang lahat. Handa na kaming salubungin si baby boy sa aming buhay.

Pero sa huli. Waaaaaah! Waaaaaah! Tunog ng sanggol na malakas ang iyak. "Congratulations, Ma'am! Isang baby girl po! Maganda at malusog!" sigaw ng midwife. Nakita ko ang pagluwa ng luha sa mata ni Andrea. Pagod pero masaya. Kinuha ko ang maliit na bata at dahan-dahang inilagay sa dibdib niya.

Dahan-dahang inilapag ng nars ang maliit, mapula, at umiiyak na sanggol sa ibabaw ng kaniyang dibdib para sa isang skin-to-skin contact. Nang maramdaman ni Chrisha ang init ng balat ng kaniyang anak, ang kaniyang mga luha ng purong kaligayahan ay hindi na napigilan. Babae ang anak niya at papangalan niya itong Tyra. "Tyra... ang aking munting Tyra," ang basag na bulong ni Chrisha habang dahan-dahang hinahalikan ang basang ulo ng kaniyang anak, habang ang maliit na kamay ng sanggol ay marahang dumapo sa kaniyang daliri. "Salamat dahil dumating ka nang ligtas. Ikaw ang bagong buhay ni mama."

Alam niyang may mga tao siyang mahal sa buhay na magsusuporta sa kanya. Pinagmamasdan niya ang kuna, ang mga gamit ng mga bata na nakatabi sa gilid. Lahat ng iyon ay simbolo ng isang bagong buhay—bagong pagsisimula, bagong pag-asa. Isang bagong hamon na hindi niya alam kung gaano kabigat, ngunit alam niyang kayang-kaya niyang pagtagumpayan.

Umere naman ng umere si Andrea kahit masakit ay pilit niyang kinakayam. " The baby came out at exactly twelve o'clock. We have a new new years baby. What is the baby's name?" tanong ng baby sa kanya habang nililinisan naman ng isang nurse. Nanghihina siya pero gusto niyang sabihin ang pangalan ng anak . "Aria Vida " sagot nito ng bigla siyang nawalan ng malay . Agad agad inasikaso siya para linisan at nilagyan siya ng oxygen dahil bigla itong bumaba ang heartbeat ng puso . Nataranta ang mga doktor at nurse dahil sa biglang pagloko ng heart beat ng pasyente .

Naluluha ang mag asawang Villamayor nang makitang nailapag na ng nurse ang bagong silang na sanggol sa tabi ng natutulog nilang anak na si Marie. Naipanganak ni Marie ang sanggol through normal delivery. "Ang gwapo ng apo natin Nick." Natutuwang wika ni Mommy Beth. "Kamukha ko ata siya Beth."Nakangiting wika ni Daddy Nick. Siniko naman ni Mommy Beth ang huli. "Magkamukha ba kayo ni Miguel Marquez?" Pabirong sagot naman ni Mommy Beth. "Baka marinig ka ni Marie." Pabulong naman ang tugon ni Daddy Nick. Gumalaw si Marie nang marinig na nagsisimula nang umiyak ang sanggol sa tabi. Dali-dali namang kinarga ni Mommy Beth ang sanggol at inehele. Dahan- dahan nagmulat si Marie. "Mommy Beth, baka nag

Lahat nagdarasal—excited na makita ang bagong parte ng pamilya. Hanggang sa biglang may umiyak na bata. Matinis. Malakas. Parang sumabog na nagpatahimik sa aming lahat. Napatayo ako. Takip ang palad sa aking bibig. Hindi ko pa man nakikita si Baby parang maiiyak na ako. Parang binayo ang puso ko sa bilis ng tibok. Napahawak ako sa dibdib ko, napangiti akong nanginginig pa rin.

sambit ni Killian. "Baby, our baby is so beautiful." mahinang saad ni Hailey. Nasa isip ni Killian na pag nakauwi na sila ay may bagong sanggol na ang kanilang bahay at habang lumalaki ito ay masusubaybayan niya ito na hindi niya man lang nagawa sa anak nilang si Kian. Umupo si Killian sa tabi ng kanyang asaw at marahang hinaplos ang pisngi nito.

Lumipas ang tila walang katapusang sandali ng paghila at pagdiin sa aking tiyan na nagdulot ng kakaibang bigat sa aking dibdib. Isang napakahinang iyak ang biglang umalingawngaw sa loob ng silid... isang tunog na parang pusa na nagmamakaawa para sa kanyang buhay. "First baby is out, a boy, but he is too small and having trouble breathing," mabilis na saad ng doktor habang ipinapakita sa akin ang isang kulubot at pulang sanggol bago ito mabilis na dinala ng nars patungo sa isang glass box sa sulok.