Lapit Romane & Geschichten

pilit niya habang nagpapa-cute "Okay, okay. Just the Rosquillos?" natawa si Weston. "Hmm... samahan mo na rin ng sikat na dried mangoes, Dad. Tsaka 'yung dried pusit. Napakasarap ng mga 'yun. Oh, tsaka pabili na rin ng otap, okay?" Malawak ang ngiti ni Lori, habang nagniningning ang kanyang mga mata.

Ysabel Trinidad’s point of view "Good morning, Miss Ma'am." Iyon agad ang bumungad sa akin pagmulat ko ng mga mata. Kasabay noon ang pamilyar na mukha ni Amaris na nakangiting parang nanalo sa lotto. Napapikit ako ulit. Hindi pa man ako tuluyang nagigising ay alam ko nang may kalokohan na namang ginagawa ang babaeng ito.

MAYUMI Dinalhan kami ni Lita ng almusal sa kwarto ni Baste—mga pancake, prutas, at mainit na tsokolate. Dito muna kami kumain para hindi na bumaba pa at makasalubong sina Ma'am Evelyn at Katrina. Masayang-masaya naman si Baste dahil para raw kaming nagpi-picnic sa ibabaw ng maliit niyang mesa sa play area.

May mga litratong nakaukit sa mga bato. “Ito ang Sinto de Polo,” pagpapakilala ni Katherine sa lugar. “Ang lahing lobo at bampira ay tunay na malapit sa isa’t-isa ngunit umibig sa isang tao ang lobo. Ito ay isang kasalanan lalo na at isa siyang pinuno. Ang kaibigan niyang bampira ang siyang nagtago ng sikreto. Hindi nagtagal, ang bampirang iyon ay umibig din sa babaeng mahal ng kaniyang kaibigan,” paliwanag niya.

sabi niya, bago umupo sa harap ng hapag. Alanganin nitong tinuro ang tinapa. “What’s that?” “Tinapa.” “And the other one?” “Kamatis at alamang.” She watched him wince. Mukhang nag-iinarte ang suplado. “Hindi ka kumakain ng tinapa?” “It’s just… a little bit unfamiliar. And the other one, what’s that made of. If it’s shrimp, I’m allergic to that,” pag-amin nito.

Salamat na nga lamang sya at may nata tago pa pala ang lola nya ng hindi nya nala laman. Mukha naman na alaga rin naman ang damit at maayos ito. Mabango at wala rin namang ka kaibang amoy. Yari ito sa matibay na fiber kaya siguro tumagal na hindi nasi sira o rumupok man lang. Maingat at maayos rin ang pag ka-kalagay nito na sadyang naka balot pa ng supot bago tinabi kaya hindi nasira ng kahit anong insekto.

Marahang hinaplos ang likuran ni Aloe nang malakas na itong umiiyak sa bisig niya. "Hindi ko akalain na matigas pala ang puso nang nag-iisang tagapagmana ng Marquez." Nang-uuyam ang tingin ang ipinukol nito sa dalaga. "Hindi na ako magtataka kung bakit hanggang ngayon ay wala ka pa ring kapares."

Lalapitan niya sana ulit si Calista nang bigla na lamang may sumulpot na malaking itim na lobo sa likuran nito at agad itong sinunggaban. Laking gulat ng mag-asawa nang ibinalibag ni Calista ang lobo na tila triple pa ang laki sa kanya. Sa isang iglap, unti-unting lumitaw mula sa karimlan ang marami pang naglalakihang lobo. Nakapangingilabot ang mga matatalim nitong titig at ang malaking bibig na may matutulis na ngipin. Tila kating-kati na angmga ito na lapain si Calista.

tanong ko dahil sinarado na ni Lucian ang pinto “He can’t come, bro. May importanteng hinahanap!” Xavier answered “Ano naman hinahanap niya?” Naguguluhang tanong ko pero nagtawanan lang sila lahat. Mukhang naiwan na naman ako at hindi ako updated. “Naghahanap ng aratiles!” napapailing na sabi ni Xavier “What the hell is that?” tanong ko dahil hindi ko alam kung ano ba yun “T****a Thompson, aratiles lang hindi mo alam. Prutas yun! Maliliit ang bunga! Kulay pula!” litanya ni Lucian

bati nito sa kaniya. Familiar sa kaniya ang mukha nito. Matapos niya itong titigan ng ilang sandali binalingan niya ng tingin ang mga malalaking barko sa dulo, maraming mga lalaki at babae roon na nagbubuhat ng mga kahon-kahon. "Okay naman," sagot niya, "Ano ang nandoon?" Sumagot ito, "Mga malalaking lobster and Crab, shells, pinapadala iyan sa ibang bansa para ibenta. Hanapbuhay ng Spratly."