Leader Manager Quotes Novels & Stories

Minsan tinatanong nila ako like now. "Amber hija. What if you own a big company, how will you handle it?" "Uhm.. I'll handle it with my own heart, I will not just depend on what I know. But I will also depend on my employees, because that's how a group worked. With a leader that guides them and a member that support and also guides the leader." I smiled at them at nakita ko namang Napangiti si Clyde sa sinabi ko. Malapit na kaming matapos kumain ng may biglang sumulpot na babae.

Matalim na nagtagpo ang mga mata nila. Ngumisi ang lider. "Aaminin ko..." sabi nito habang marahang pumapalakpak. "Mas magaling ka kaysa sa inaasahan ko." Hindi sumagot si Ismael. Mahigpit lamang ang hawak niya sa baril. "Tama nga si Senyor." Kumunot ang noo ni Ismael. Nagpalatak ang lider. "Ikaw talaga ang pinakamalaking hadlang."

Maya maya pa ay namatay ang Led wall kaya dumilim ang paligid, maya maya ay umakyat ulit si David at tumutok ang spot light sakaniya. “Ladies and gentlemen” panimula ni David habang may marahang tugtog sa background. “Tonight we celebrate more than milestones—we celebrate leadership, vision, and the people who made this journey possible. To formally mark this moment, may we now call on the man who continues to lead this company forward with purpose and integrity. Please welcome the CEO of the company. Mr. Liam Vezqua” ani David.

Napansin kong nakatingin ang ama ko sa akin mula sa kabilang dulo ng mesa. Parang hinahamon ako na magsalita. Pero hindi ko ginawa. Hindi pa. “Lance cannot carry this company alone forever,” dagdag niya. Doon na ako nagsalita. “I never said I would,” kalmado kong sagot. Napalingon sa akin ang buong mesa. “But if we’re talking about leadership,” dagdag ko, “we should be talking about capability, not bloodline.” Bahagyang nanikip ang mga mata ng ama ko.

Kung kaya’t napuno ng ingay amg buong kiyusko habang ang tatlong kabataan na inihalal ay nanatiling tahimik lamang habang pinagmamasdan at pinakikinggan ang ilan sa mga hinanaing ng mga lider. “Naiintindihan ko ang inyong mga sinasabi ninyo pero nandito na tayo. Nandito kayo bilang isang lider at bago pa man kayo pumasok sa grupong ito ay may sinumpaan kayong tungkulin. Nasaan na ang mga pangako n’yo? Para saan ang panunumpa n’yo? Nasaan ang mga tapang ninyo? Nasaan na ang mga bayag n’yo? Bakit parang umuuwong yata ang mga ‘yan ngayon?” mariing sabi ni Kapitan Klaus na ikinatahimik ng mga lider.

tanong ko na nakataas ang kilay habang nadulas ang denim jacket ko. "Kasama ito sa pagiging mabuting leader. Kailangan mong ipakita ang iyong mga paksa, para tratohin ka ng maayos ng mga kasamahan mo. Tawag doon ang pagsunod at pag respito" Sabi Niya. tumugon ng pagtakbo ang isang kamay sa pamamagitan ng kanyang buhok. Isang plano ang nabuo sa aking ulo.

Zian’s Point of View “Kung gusto mong iligtas ang batang ito, simple lang ang usapan,” sabi ng lider. “Lumuhod ka at aminin mong natalo ka.” Napangiti ako nang bahagya. “I don’t think so.”

Napansin kong nanigas ang panga ni Damian pero hindi niya inalis ang aking kamay na nakakapit pa rin sa kanya. We need to be perfect in the eyes of media. "What the hell was that?" he hissed later, halatang pigil ang galit. "A true leader doesn't just command. He facilitates.” "Bakit mo ako pinangungunahan?" "I'm helping you become one." I said ignoring his words. Napangiwi siya, pero hindi ako natinag. A smirk curved on my lips. Kung galit siya, good. At least, na-trigger ko siya.

Pero kung may isang bagay akong pinanghahawakan—hindi ko kailanman ibibigay ang sarili ko nang buo. Dahil sa mundong ‘to, kapag ibinigay mo ang lahat… wala nang matitira sa’yo. “Sky, ikaw na!” sigaw ng leader namin mula sa gilid. “Good luck! Maraming bigating customer ngayon!” sabay tapik niya sa balikat ko.

“I have to finish this!” “Man!” he tried to reason with him, “you can barely walk!” “A good leader never gives up!” he reminded him. “He’s almost spent; I—I can win this!” “Hiroshi,” Leopold paused, not believing what she’d said, “You could get seriously hurt or worse!” “It would be preferable,” he heaved, “to what would await if I threw in the towel now!” he smiled despite the blood on his lips and bruises on his body, “Thank you, for believing in me everyone.”