Les Miserable Novels & Stories

Dumistansiya ako sa kanila at tumungo na sa dulong bahagi ng bahay. Pumikit ako. Gustong-gusto kong sabihin na huwag muna akong umalis, na gusto ko pa silang makasama. Ngunit narinig ko ang yabag nila at mahinang pagtawa. I don't belong here because I am too far. Nobody understands another's sorrow. There are times in life when one feels down and experiences stuff that makes them miserable. Some people even hide their sadness because of the fear of getting judged by people or getting mocked.

Sarado ang mga mata niya pero halata ang sakit sa buong mukha niya. “I hate you for not trying to open your heart for me but I hate that girl more for making you miserable like this. Sisiguraduhin kong maghihirap din siya kagaya mo ngayon. Sisiguraduhin kong mararamdaman niya ang sakit na araw-araw mong dinadala. Pangako ko sa ‘yo ‘yan, Primo,” Margot promised to the sleeping Primo before she cleaned everything, dragged Primo to the sofa, covered his body with a blanket then left. And as she drives away from Primo’s house, Margot has only one thought in mind.

Kahit maganda ang sinag ng araw at buhay na buhay ang paligid ay napakadilim nito para sa kan’ya na animo’y wala siyang ibang kulay na nakikita dahil mas nananaig ang kalungkutan doon. Huminga siya nang malalim at pilit na winawaksi sa isipan ang miserableng memorya sa lugar na iyon. Matagal din niya iyong binaon sa limot dahil nawalan na s’ya ng pag-asa na makamtan ang hustisya, ngunit sa pagbabalik sa lugar na iyon hindi niya inaasahan na naroon pa din ang sakit at hindi siya nilulubayan.

Mahina naman akong natawa at napatango-tango. Kinilig ako. Bukambibig niya 'ko? Sh*tang... Ba't ka ganiyan 'kano? "Yeah, yeah. Sorry about my term, ayun nga. Umay na umay kami sa 'yo, pero ngayon, we're thankful that you came. Makakapagpahinga naman si pareng 'kano. If you just don't know, he never ate with us, or even by his self. Tuwing break, lagi siyang nakaharap sa mga paperworks niya. He has a poor and unhealthy eating, he don't even drink, minsan lang siguro. Now, we bet that that's a lunch and that's for him, right?" Paliwanag ni Eros. Napatango naman ako.

Diretso at nakatulala lamang ang mga mata niya, walang balak na tapunan ng tingin ang taong pumasok. “Hindi, hindi ako kailanman magiging masaya.” Pagak na natawa si Misha nang sabihin nito iyon. “Talaga ba? Hindi ba dapat ay masaya ka sapagkat miserable ako ngayon? You now actually have more time with my husband,” pinagdiinan niya ang salitang husband dito. Dahan-dahan ang ginawang pagupo ni Wynelle. “Ang sabi sa ’kin wala ka raw sa sarili. But, still I took the risk. Mukhang mali naman pala sila.”

Tanong nitong na bahagyang tumaas na ang tono “Hoy, ano ba? Tama na nga hindi tamang mag away kayo ngayon.” Saway ni Elaine sa kanila ngunit hindi nila ito pinansin “M- miserable? Sa ikatlong pagkakataon hindi ako sinipot ng fiance ko at kinailangan ko pang mag bayad ng malaking halaga para lang pakasalan at hindi mapahiya sa maraming tao. So, sabihin mo hindi pa ba miserable ang buhay ko ngayon?” Tanong niya habang marahas na pinapahid ang luha sa kanyang mga pisngi

Naiwan ako mag isa sa may mesa, humihithit ng yosi at nakikipagtitigan sa mga bote na walang laman na nakatayo sa aking harapan. "Sana naging alak na lang ako para kahit papaano ay nagkaroon ng silbi 'yong buhay ko...lasang maalat nga lang kasi hindi ako chaser." mahina kong sambit. Bakit ba ang miserable ng buhay ko? Bakit sa akin pa nangyari ito? 'yong saya ko kahapon bigla-bigla na lamang napalitan ng ganito. Kapag ba sinabi ko sa kanila ang totoo, ano magiging reaksyon nila? Panigurado ako na sisisihin din nila ako...hindi man nila sabihin 'yong totoo pero sigurado ako na ayon ang iniisip nila. Na kasalanan ko lahat.

Hindi na niya tinawagan ito simula kanina, dahil sa hindi nito pagsagot sa telepono nito. “Sorry, ngayon ko lang nakita ang mga missed call mo. Asan ka na? Malakas ang ulan at hangin dito sa Metro Manila.” Nababakas naman sa boses nito ang pag-alala. “Nasa meeting ako kanina, sorry.” Gusto niyang bulyawan ito, pero dahil mukhang totoo ang sinasabi, ikinalma niya ang sarili. “I’m stranded . . .” Malumanay ang boses niya.

Tumatahip ang dibdib ko sa hinanakit at hindi ko na mapigilan ang mga luha ko. "And you succeeded, Delton. Tagumpay ang plano dahil miserable na ako. Wala na kaming ari-arian. Na sa'yo na ang kumpanya. Na sa'yo na rin ang mansyon mo. At higit sa lahat, wala na ang mga magulang ko. Kaya oo, ramdam na ramdam ko ang pinagdaanan mo!" hindi ko mapigilang sumigaw sa gitna ng pag-iyak ko.

nakapamaywang kong saad habang tinatapunan ito ng masamang tingin. Ngumisi ito na mas lalong nagpainit ng aking ulo. "Oh, that? Nevermind. I'm not even interested in your body since I can bed any woman who is willing to spread their legs voluntarily in front of me. Now, let me correct your dirty mind, lady. I only need a personal assistant who can assist with all my needs. Kasa-kasama ko saan man ako magpunta," he confidently stated while eying me.