Let It Hurt Until It Hurts No More Mga Nobela at Kwento

Malapit lang din naman dito iyong pinaradahan namin ng sasakyan. “Mommy, mommy! I need mommy,” iyak ng bata na sinasabayan ng tahol ng kaniyang tuta. “Daddy, I’m hurt.” “Hush, baby it’s okay. Mommy will be here later, okay?” sinusubukan ko siyang pakalmahin. “But I’m hurt. It hurts, mommy.” Umiiyak pa rin siya.

Naramdaman nalang niya ang pagpunas ng kamay nito sa pisngi niya. "To be honest, I don't know what to do anymore. Para mapatawad ka. I tried so hard to forget it, but I can't. Hindi mawala ang sakit, Hellios. I have been so broken that every time you try to mend it, It hurts you more. Mas nangingibabaw ang sakit. The more na nararamdaman ko iyon ay mas lalong hindi kita kayang patawarin. You cut me so deep that no matter how many bandages I put on my wound, It's still there, and I'm not healing. "

No matter how beautiful the sunset is, it still signifies the end, “Van, stop staring at me. You might never get the chance to see such a beautiful sunset like this again.” I heard my mom's low voice. “‘Can't, you're too pretty.” “V-Van.” “But I like this view.” ~But when it hurts, I can make it better Girl, if it works, it's gon' be forever We been through the worst, made it through the weather Our problems and the pain, pain, our love, don't change~

saad nito "Thunder listen to me, ngayon ay naiintindihan ko na ang side mo. I'm sorry kung hindi muna kita hinintay magpaliwanag at umalis ako agad. At hindi mo ako masisisi do'n, sa lahat ng pinagdaanan ko sa mga kamay mo ay kusa na akong sumuko, siguro kung hindi mo nagawa ang bagay na 'yon sa akin noon ay hanggang ngayon nagpapakatanga pa rin ako. Alam mo hindi madali sa akin ang nangyari, labis ang trauma na 'yon sa akin. And to be honest with you hindi ko pa masasabi kung napatawad na kita, nandito pa rin hanggang ngayong sakit ng nakaraan, hindi pa rin siya naghihilom. I've suffered to much to the point na muntik na ako mabaliw, mabuti na lang at hindi ako iniwan ni Cain at tinulungan

alanganin niyang sabi. “I guess hindi mo siya talaga mahal kasi ako hindi ko alam kung paano makalimot sa taong minahal ko ng sobra kahit niloko ako.” Hindi niya masabi na kaka-break lang nito at sariwa pa kaya hindi ganoon kadali para dito ang makalimot. “Let it hurt. Let it heal,” aniya napatitig sa gwapong mukha ng kaharap. Sa sarili niya yata sinasabi ang mga salitang binigkas.

Sa apat na taon na lumipas ay alam kong marami akong nasaktan sa naging desisyon ko at sa nagawa ko, pero kahit minsan kaya naisip din ng mga ito na nasasaktan at nasaktan din ako? "There's no sense na ungkatin pa ang nakaraan na, Ulap. Hindi dahil sa gusto kong pagtaguan o takasan 'yong maling nagawa ko kung hindi dahil ayoko nang sariwain pa ang sugat na naidulot ko sa inyo. Kung maaari nga lang at kahit na masakit, ayoko na sanang magkrus pang muli ang landas nating lahat. Alam ko kasi na kapag nakita ninyo ako, babalik at babalik sa isipan n'yo kung paano ko kayo basta na lang itinapon o iniwan noon. I know that saying sorry wouldn't be enough for all the pain that I've caused you, it wo

Paulit-ulit iyon sa isipan niya at kahit anong waglit ay pilit pa ring umuukilkil iyon sa isipan niya. "Aahhhh...." Sa wakas ay nailabas din niya. Sa tindi ng bugso ng damdamin niya'y naibato niya ang cellphone na hawak. Tumama iyon sa flat screen na tv. Nagsisigaw siya nang nagsisigaw hanggang sa mamaos. Kasabay ng pagsigaw niya ang pagbaha ng luha sa mata niya. Unti-unti siyang napa-upo. Para siyang baliw na binabayo ng sariling kamay ang dibdib. Nais niyang mawala ang galit doon, mawala ang paninikip niyon ngunit hindi sapat. Hanggang sa iluwa ng pinto si Earl. Kita niya ang gulat sa mukha nito. Hindi yata ito makapaniwala sa naabutan nitong kalagayan niya.

Ha… I hated that it still hurt.

She sank to the floor, her legs giving way beneath her. Her hands trembled as tears finally fell. Lahat ng pinilit niyang itago sa mga huling buwan—ang sakit, ang hiya, ang pagod—ay biglang sumabog. “Why can’t it just stop?” bulong niya, halos hindi marinig. Ngunit kahit sa gitna ng paghihinagpis, alam niyang kailangan pa rin niyang bumangon. Because that’s what healing was—not peace, but persistence.

"Kukunin ko ang lahat ng sa'yo... hanggang sa wala ka nang choice kundi sumuko. Let your guard down... Wala ka nang laban." "Pa'no ko mababawi kung gano'n?" Nag-iwas siya ng tingin. Huminga siya nang malalim bago tumayo. "Beg for my love... Ibabalik ko lahat sa'yo. Just... beg." Sa pagkaaalam ko, love does not hurt; it heals. Then why do I feel like we are hurting each other more than healing each other? I want him to find his own share of peace by letting myself submit to his own way of healing, but why do I feel that I am hurting him even more?