Let It Hurt Until It Hurts No More Novels & Stories

It f*cking hurt me to the bone. Hindi niya lang ako sinaktan ininsulto niya pa ang pagkatao ko. umiiyak ako habang tinatanggal ang mga suot kong damit. Parang pinipiga ang puso ko sa sobrang sakit. F*ck! It really hurts. Kung yan ang gusto mo Nathaniel pagbibigyan kita. I will not give you the satisfaction to see me miserable because you left me. Hindi lang ikaw ang lalaki sa mundo.

That's what I get in here, pain. "Klara, magsisimula ka na." Marian says and I gulp and get ready my voice. I was wrong when I hurt you But did you have to hurt me too Did you think revenge will make it better? Tumahimik bigla ang buong paligid nang inumpisahan ko na iyong kantahin sa aking malamyos at malamig na tinig. I sing the song with my true hurt feelings. I don't care about the past

“It hurts…” “It’s okay, babe, ang pagpasok lamang ang masakit niyan, promise,” I kissed her again. Pinagpatuloy ko ang pagpasok, “ffuck! Ba’t ang sikip,” natawa ako bumitaw siya ng halik sa akin at sinamaan ako ng tingin. I kissed her again. Tinuloy-tuloy ko na, naawa ako ng maramdaman ang luha sa mga mata niya. Naramdaman ko ang pagkapigti ng tila sinulid sa ilalim niya kasabay ang pagdiin ng mga kuku niya sa balikat ko. “I love you… I’ll marry you… I promise… I will never hurt you, just today. Hindi kita iiwan, pangako,” lahat ng nasa puso ko’y sinagad ko na just to take her pain. It all came from my heart.

"Pero lagi mong tatandaan na mahal na mahal pa rin kita at patuloy pa rin kitang mamahalin kahit huminto ka na. Salamat sa lahat, Han. Sana hindi mo 'to makakalimutan na minsan sa buhay mo, may isang Niel na nagmahal sa'yo. I never fell in love with anyone like this before and it hurts. You hurt me! Paalam!" Tila naging bato siya sa kanyang kinatatayuan. Ni hindi na niya alintana ang lamig na dulot ng ulan sa kanyang balat. She doesn't expect that his goodbye is painful that goes through to her bone. It leaves her a scar. A scar that will forever haunt her till she dies.

Mahal kita, Nikkolai, pero sa tingin ko mas mabuti at habang maaga, kailangan kong itigil ang nararamdaman ko para sa'yo. Hindi ko kayang makita ang sarili ko na minamahal at nagiging masaya sa taong pumatay sa mga magulang ko. It's better to unlove you than to keep hurting myself...or hurting you. "But I can't see myself without you, too, Nikkolai...I cant..." --- Fallen So Deep written by: HeneralAlcalde

Dahil wala na siyang itinatago. At ako rin. "Hindi ko alam kung paano maging normal." Lumabas iyon bago ko napigilan. Sandaling natigilan siya. Pagkatapos ay humarap sa akin. "Normal?" Tumango ako. "People heal." Tahimik siya. "People move on." Mas lalo siyang tumahimik. "People survive things and become better." Napatawa ako nang mahina. Mapait.

Walang tigil ang pag-iyak ko habang lahat ng pait sa dibdib ko ay isa-isang nagsisilabasan. Nakalimutan ko na kung kailan lang kami nagkakilala. Nakalimutan kong inis ako sa kanya. Wala na akong pakialam. Hinayaan ko ang sarili kong maglabas ng hinanakit sa taong hindi ko naman lubos na kilala. Sa sandaling ito, pakiramdam ko walang kaso kung mag-share ako sa kanya ng mga dinadala ko. "They can't hurt you anymore. They won't hurt you anymore. I promise, no one can hurt you anymore."

Pinahiran ko muna ang pisngi ko bago ipiniko ang mga tuhod para magpantay kami. "Masyado ng malalim yung sugat Hendrix..At mas lalo pang lalalim yon kapag nanatili ako sayo" "Klare..Your killing me right now...Mahal mo ako di ba? Kalimutan nalang natin ang lahat at magsimula ulit..sa malayo.O kahit saan.lets forget about everything who holds you from taking another step.lets forget the things that reminds you from that pain"

wika nito. May kilig siyang naramdaman ng tumitig ito sa kanya at bahagyang pinapungay ang mga mata. Para kasi itong teenager na nagpapa-cute sa kanya. Ngunit pagkaraan ng ilang sandali parang may malaking kamay na bumatok sa kanya. “Bakit ba nagpunta tayo rito?” tanong niya pagkaraan ng ilang sandali. “Mula noon hanggang ngayon, parang napaka allergic mo sa akin.” anitong parang hindi makapagdesisyon kung magtatawa o magseseryoso.

At tama nga ako. Nice move, Ash. Pinunasan ko ang mga luha sa mukha ko at saka tumayo. I need to move forward. Hindi humihinto ang mundo sa akin kaya hindi rin ako hihinto. I will keep moving forward because that's living. To live isn't just about being alive. To live is about moving forward. The world doesn't stop from revolving just because I'm hurt. I'm not the only person living in this world. So I need to continue, even if it means hurting myself. Even if it means depriving myself the right to be open... even to myself.