Let It Hurt Until It Hurts No More นิยาย & เรื่องราว

hinging paumanhin ko. Inirapan lang ako ng buwisit.. 'I Hate her.'

Inisang tungga niya ang natitirang laman ng alak sa boteng hawak. "But isn't that what already happened? Mas malala pa nga dahil pinatagal mo pa at hindi ikaw mismo ang nagsabi." Pahayag naman ni Ranz. "I wanted to explain but she didn't let me. She just wanted me out of her life. And it hurts." Ngumiti siya ng mapait. "I think my plan fired back to me. Fuck! Karma is really a bitch." Tinapik ni Jesther ang balikat niya. "You know bud, you should take my advice when I'm being serious like that. It'll always help."

Sa loob ng anim na taong lumipas, hindi niya kailanman nalimutan ang bawat detalye sa imahe nito bago siya mawalan ng malay. It's been traumatic, ang mga palahaw nito dala ng takot nang gabing iyon ay paminsan-minsan ding dinadalaw si Sapphire sa kaniyang panaginip, pinahihirapan at pinaluluha. She doesn't deserve that, but who is she to complain? Between her and Ruth, she's way blessed to survive the accident with only few scars and bruises...

It hurts so damn much. -x

"Please, Cad... gusto ko nang maging malaya sa nakaraan ko. Pagod na pagod na akong matakot palagi. Pagod na pagod na akong palaging kinakain ng takot ang buo kong pagkatao. For once, I want to be free from my nightmares and my fears. Ayoko na. Ayoko nang hayaan pa silang manaig at sirain ang buhay na binubuo ko kasama ka. Natatakot ako na kapag hindi ako gumaling kaagad, baka bumalik na naman ako sa dati at iwan mo ako tapos mawawala ka na kasi pagod ka na ring intindihin ako palagi. Ayokong mawala ka Dane. Ayokong iwan mo ako. Ikaw ang lakas ko eh. I don't want to hurt myself anymore,Dane. I don't want to kill myself anymore. Please, help me."

"The hardest thing in life is to forgive... If you hate somebody, youre not hurting the person you hate.. you're hurting yourself" -----Louis Zamperini ----- i thought having my memories back will make me happy.. but why... why it's hurting me? dalawang oras na ang nakakalipas pero tuloy pa den sa pag agos ang luha ko. simula ng magising ako hindi na tumigil pa ang luha ko. naaalala ko na ang lahat.

lumakad ako papunta sa kama at dumapa roon, humigpit ang hawak ko sa comforter at nag-umpisa na sumigaw sag alit, kasabay ng sigaw ang luha ko. It hurts like hell, I don’t deserve this pain, and I don’t know how to handle this, ang sakit, sobra.

Tiniis ko na lang ang sakit dahil alam kong mas sasaktan niya ako kung may sasabihin akong patuloy na makakagalit sa kanya. Mga demonyo. Hindi ko sila mapapatawad! It hurts too much and I know that I'm already badly injured. Siguradong may mangyayaring masama saakin kung patuloy akong magiging ganito. I need help and a proper treatment to survive. Pero paano? I can't even help myself.

Really hurts but the pain in my heart is the most painful. "T-tristan..." Mahinang saad ko sa kaniyang pangalan kasabay ng nga luhang naghabulan na kumawala sa aking mga mata, hindi ko na kaya ang sakit na mas nakakapag-pahina sa akin nagdidilim na ang paningin ko, pilitin ko mang imulat, kusa na itong sumara. *__________Everthing went black_________*