Letter For My Parents นิยาย & เรื่องราว

Agad pang kinuha ni Levi ang sulat ay binasa na gamit lang ang kaniyang mata. We, started from scratch, and we started from ashes of the past. We, started from nothing, a nothing we have, but to still hold each other's hand. We may not be perfect parents, but we're happy to see you smile and laugh. We feel fulfilment when we held your little hands and toes, and now we hold grown up postures. Thank you and good-bye, our lullabies.. Goodbye for now, love, mommy and daddy. Sabi pa ng sulat saka pa binasa ang nasa ibaba.

May lumiliit na raw na bukol sa kaliwang dibdib at mabuti na lang daw 'di raw nahahawa ang isa ko pang dibdib. "Thank you, daddy, sa paghatid!" saad ko kay daddy at hinalikan siya sa kanyang pisngi. "Take care, darling, okay? Nand'yan iyong excuse letter mo, ha?!" paalala niyang wika sa akin kaya tumango ako sa kanya. "Huwag mong kakalimutan ang gamot mo." Tumango ulit ako sa kanya, "opo, daddy! Ingat po kayo!" sabi ko sa kanya at kumaway.

Sabi ko kay Xandro. Ayoko ko na mabigla si Alec. Gusto ko na pag-isipan ng mabuti kung paano ko ba ipagtatapat sa kanya ang lahat. Pagpasok namin sa loob ng bahay ay tumakbo ako papunta kay Alec. Niyakap ko siya ng sobrang higpit. Paulit-ulit kong sinasabi sa kanya na nami-miss ko siya. "Mom, dad we need to talk." Sabi ko sa parents ko.

Dahil sarili mismo ni Daddy Arthuro ang gumawa noon. Dahan-dahan ko iyong binuksan. At agad bumungad sa akin isang lumang family picture naming tatlo. Kasama noon ang isang sulat. Bigla akong kinabahan. “P-pwede ko po bang…” “Of course.” Tahimik na tumango ang abogado. Dahan-dahan kong binuksan ang sulat. At halos agad na lumabo ang paningin ko nang makita ko ang sulat-kamay nina Mommy at Daddy.

Wala sa loob na na upo ako sa silya at hinila ang sulat. Sweetie; Enjoy your breakfast take some rest. Gusto ko maganda ka mamaya sa wedding natin.. I miss you so bad.. Love; Lawrence My face heat up, hindi ko mapigilang hindi kiligin habang binabasa ang sulat. Sukat doon ay napa balikawas ako mula sa pag kaka upo. Teka, kailangan ko masabihan sila Mom and Dad pati narin sila Cindy at ang buong tropa. Kinuha ko ang cellphone ko sa bag 'tsaka dinial ang numero sa bahay.

Kahit hindi siya gaano kataas ay alam ko na libong-libo ang kahulugan. A letter to Mommy. I love my Mommy forever. Iyon lang ang nakasulat pero sobrang tagos na siya sa puso ko. I hugged the letter tight. Kaunti lang pero sobrang-sobra na para sa akin. I smiled. *** “Mommy, malapit na po ang family day po namin. Gusto ko po ay ikaw po ang kasama po namin ni Dad.” “H-Huh? What about Diana?”

Just do not give up and keep going. As much as I wanted to tell you everything using this letter, I just couldn’t. I have no enough time. We have no enough time. I know time will come and you will know the truth. The truth about yourself, and your family. Your father and I are very sorry because we are not by your side while knowing everything and I am hoping that you will accept it. Everything is ready, the truth is only waiting for you. I love you, baby. Your Mama and Papa love you so much. We know that you will grow a beautiful, kind, sweet, and nice woman and will be a great leader someday. We love you always.

Ang tanging nasambit ko na lamang. "Sige na at kailangan na naming magpalaam ng mommy mo at may aayusin pa kaming mga papeles. Please send my regards to my apo, we love you, okay?" "Mahal na mahal ko rin kayo ni Mommy, dad." "Hija, si Mommy mo ito. Paano magpapaalam na muna kami sa'yo at may importante pa kaming lalakarin ng daddy mo." "Sige po mommy, palagi kayong mag-iingat ni Dad."

Or maybe my parents didn’t let them figure this paper out. Mmm, latter. “It’s a–Uhm..” I cleared my throat. My voice is rugged because I haven’t spoken for a long time. “It’s a glow-in-the-dark paper.” “Really? Kaya pala iba ang texture. Buti na lang hindi ko tinapon.” Mahina ulit itong tumawa. “It’s a letter from my mother.” Kita kong natigilan si Skyler sa sinabi ko. He’s arranging the food on the overbed table. “Yeah? What did your mother say?”

tanong ko sa sarili ko. “Dear, Noah…” basa ko sa sulat. “Sorry anak kung hindi ako nakapunta sa first birthday mo, pinagbawalan ako ng tatay mo…” napalunok naman ako at patuloy na binasa ang naka sulat. “... I’m sorry hindi kita naipaglaban, mahina ako… pero babalikan kita…” Agad kong kinuha ang second letter, same pa rin naka-address kay Noah. “... naghintay ako ng sulat mo anak, alam ko kaya mo ng magsulat, you’re already ten years old… miss na kita anak…”