Novel & Cerita Life Goes On In Tagalog

Babe ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ ‎ Living in Manila alone wasn't easy. Lalo na kung magsisimula ka pa lang na matutunan lahat ng bagay. Mula sa mga pagluluto, groceries at pag-commute. Maganda na lang talaga na meron ng mga nauuso na tutorial sa social media kaya mabilis na lang mag-search. Good thing, nasurvive ko naman ang mahigit tatlong taon.

"Thank you, Mild... sobra." "So I guess, ito na talaga ang simula ng pagbabagong buhay natin pareho. Hindi mo naman sinabi na balak mong maging friendship goals natin maging green flag." natatawang sabi ko kaya medyo natawa na rin siya.

nasabi ni Szuttete. Bigla ang pagsasalubong ng kilay ni Dhalia, bigla'y umalsa ang dugo niya sa sinabi nito. "Bakit ano ba sa tingin mong nangyayari sa akin dito sa mismong pamamahay at poder ng asawa ko. For your information ay maayos ang pakikitungo ni Rodel sa akin. Naaalagaan at nabibigiyan ako ng sapat na atensiyon ng asawa ko,"mahaba niyang parunggit dito.

"Ganito ba talaga ang buhay? Wala naman tayong ginagawa pero bakit ang sama naman ng ating tadhana?" Tiningnan ko muli siya. "Life is sucks, I know that. But life is more sucks, kung hindi mo nagawang harapin ito nang may lakas ang loob. Hinayaan mo na lamang ito na dumating at tatakbuhan na lamang kasi hindi kaya." Napayuko naman siya sa lumabas sa bibig ko na kataga. Siguro natamaan siya sa mga bawat salitang iyon. Hindi ko siya masisisi at hindi ko rin siya dapat maltratuhin na mali, dahil parehas kaming dalawa na tinakbuhan noon ang problema.

"Hindi." "They are happy with their lives kahit magsasaka lamang sila. Because they don't have much, they appreciate small things." He smiled. "Kaya palagi silang nakangiti kasi na-a-appreciate nila yung mga maliliit na bagay, ano pa kaya yung buhay?"

Akala ko ay ang tiyuhin ko na naman iyon na kumakatok. Naramdaman kong medyo masakit pa rin ang aking ulo at agad nag-flashback ang nangyari sa akin kagabi. Napapikit ako ng mariin at hinilot ang aking noo gamit ang aking daliri dahil sa katangahan. Ang buhay ko ay sirang-sira na hindi ko akalaing may mas ikakasira pa pala. Sobrang tanga ko. "Hoy! Lumabas ka na riyan. Tanghali na! Aba!" Nabulabog ang aking pag-iisip dahil sa padabog na tuktok ni Auntie sa aking pinto.

dagdag niya, mas mabigat ang boses, “hindi sapat ang sorry.” Samantala, ako ay unti-unting natututong mabuhay sa katahimikan. May mga umagang naglalakad ako sa palayan, pinapakinggan ang huni ng mga ibon. May mga hapong umuupo ako sa may ilog, pinagmamasdan ang pag-agos ng tubig—paalala na kahit gaano kabagal, umaandar pa rin ang buhay.

Mabuti nakapag palit na ako ng pera nila dito. Naka tingin lang ako sa daan hanggang makarating kami nag bayad ako at bumaba na ako, hinintay ko muna ito maka alis bago ako tumawag sa asawa ko na nandito na ako. Magugulat siya dahil hindi ko nasabi na ngayon ang punta ako. - La vida es más que estar viva.. ( Life is more than just being alive.. )

sagot ni Yuki mula sa kabilang linya. “Grabe, parang dati halos isuka nila ang isa’t-isa tapos ngayon parang di na sila mabubuhay kapag di nila nakikita ang isa’t-isa,” natatawang kong sabi habang naghahalo ng sabaw. “Ganyan din naman tayo ah? It felt like; I can't last a day without seeing you or hearing your voice, Cel."

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?