Light In The Dark Quotes Mga Nobela at Kwento

Nag-iwas agad ako ng tingin sa kanya at tahimik na nilalaro ang mga daliri kong malamig na pinagpapawisan. “‘Wag…” mahina, pero alam kong rinig niya. Napabuntong-hininga naman si Iko at hinayaan na lang sarado ang kurtina. “Makakatulog ka ba kung nakasara? You hate darkness, Lex,” mahinahon pero puno ng pag-aalalang wika ni Iko. Napangiti ako sa kanya. He still knows me. But lately, nagiging mundo ko na ang kadiliman. Will I ever see light again? I don’t think so…

Darkness—a hollow blank space that has nothing much to offer. Just like an emptiness that keeps expanding further and further as the universe continues to expand forever. They say the never-ending darkness instills terror in our lives, but with just one light, all of it will be gone, and I was right! At the end of darkness, there would always be light waiting for us to discover. A blinding white light, as if it's smiling at you, ready to swallow you. Spiraling shivers traveled across my body. What was I even doing there? Was I dead? Had I become one of them?

“Hindi mo ba naiisip ang mga sakripisyo ni Quicee para sa iyo? Hindi ko kayang makita siyang masaktan at mangyari ito dahil sa iyo!” Si Dark ay napahinto sa sinabi ko. Ang mga mata niya ay puno ng kalungkutan. Pero wala siyang nasabi. Ang mga salita ko ay nagpatuloy, at sa bawat tanong ko, parang ang bawat sagot ay nakabaon sa mga sugat na hindi ko kayang pagalingin.

Ito na ang pinakamagandang regalo sa kaniyang kaarawan, ang tunay at busilak na pag-ibig ng lalaking mahal na rin niya, noon pa bago siya nawala. "Off the light." Nangunot ang noo ni Dark sa gustong mangyari ng dalaga. "Please?" pakiusap niya kay Dark. Bitbit pa rin na bumalik sa bandang pintuan si Dark at turn off ang ilaw. Off na rin pala ng dalaga ang lampshade kaya ang nagsisilbing liwanag na lang ay nagmumula sa nakasinding kandila.

"At least alam nating hindi siya mahihiyain paglaki niya." "Mahihiyain nga ba o sobrang lakas lang ng loob?" singit ni Light, na napapailing habang iniinom ang kanyang kape. "Parang tayo lang noong bata pa, di ba? Hindi takot mag-express ng nararamdaman."

Bumaling siya ng tingin sa amin at ngumisi sa amin ng nakakaloko. "Am I right, peasants? Each one of you possess darkness. Killing is a crime and crime belongs to darkness. Our shades are black with the highlights of white. Life is boring without a touch of darkness." Nakagat ko ang ibaba kong labi bago napa-yuko. Sumulyap ako sa kanila na mga naka-iwas ng tingin sa isa't isa.

Hinalikan niya ako sa noo. “Thank you for tonight, ‘Nora.” Umiling ako, nakangiti. “No. Thank you for reminding me that beyond all the blood and shadows… we still have our light.”

Kausap ko sa kanya. "Naalala mo ba dati light? Noong bulag pa ako, gusto kong makita ka diba? At ang saya-saya ko noong araw na nakikita na kita. Salamat Light, kasi ikaw ang naging ilaw ko at gabay ko noong nasa kadiliman pa ako. Kung wala ka siguro palagi akong nalulungkot at mag-isa. Kaya hindi kita iiwan, kung nasaan ako dapat nandoon ka rin." Sumiksik naman ito lalo sa akin. Sa tingin ko ay naiintindihan niya ang mga sinasabi ko.

Sabi nya sakin habang nakatitig sa mga mata ko. "Well, hindi lahat ng tao ay may magandang pinagdadaanan.. I just want to be a light to people who experience darkness." Nakangiting sabi ko sa kanya. "Do you think your smile can light up someone's life?" Seryosong tanong nya.

malamig na sagot n'ya sa lalaki. Kilala s'ya ni Ashton, at alam nito kung ano s'ya dahil ky Dark. Magkaibigan ang mga ito at minsan na nilang niligtas ang buhay ng doctor. "Bakit ayaw mong sabihin? That's cool, you know!" solsol pa nito sa kan'ya. "May mga bagay sa mundo na kailangan nating itago para sa ikakatahimik ng lahat," sabat naman ni Light na sinang-ayonan n'ya.