Novel & Cerita Light

“Tulog na tayo?” Tumango ang binata at hinalikan ang kanyang noo. Napangiti naman siya sa naging turan nito at sabay na silang umakyat sa kama. Cydine turned off the light on his side, habang siya naman ay hininaan lang ang light ng kanyang lamp sa tabi. She can’t sleep with pure darkness, okay? Mas mainam na mayroong kaunting light sa paligid para naman kahit papano ay hindi siya mangapa kung sakali mang magising siya para umihi.

Hiningal siya at napagod. Nakarinig ng pitik ang madla nang umilaw ang obsidian at nanlaki ang mata ng madla. “One light! Two lights!” huminto ang liwanag sa loob ng siyam na segundo bago mamatay. Dumilim ang liwanag sa loob ng isang segundo bago pa umilaw ang ikatlong liwanag na nangangahulugang ang resulta ng binata ay dalawang ilaw at siyam na segundo. Isang segundo na lamang sana ay pasado na sana siya sa pagsusulit.

Kita kong parang kinakabahan siya dahil natatakot siyang humarap sa 'min. "Light?!" tanong naming apat sa kan'ya. Sabay kaming apat na nagsalita pero medyo nahuli lang ng konte si Keitwarth. Alam niyo na. "Very light po." Pinakita ni Ulap ang kan'yang index at thumb fingers at tinansiya ang sinasabi niyang very light daw.

STELLA LUNA The night feels calm on the surface, but not in a way that brings peace. It's the kind of quiet that carries weight—soft, careful, like the house itself is trying not to disturb anything fragile inside it. Sa sala, the warm white light stays on, spilling gently from the ceiling fixture. It isn't harsh, not bright enough to expose everything, but not dim enough to hide anything either. Just right in a strange, intentional way—like someone chose it to make sure no shadow feels too heavy.

Nagtaka ako. Pagkababa ko sa sala, nakapatay lahat ng ilaw kaya medyo madilim. Tahimik ang buong bahay, parang walang tao. Binuksan ko ang flashlight ng phone ko, at halos mabitawan ko iyon nang biglang may kumanta ng happy birthday mula sa dilim. “Happy birthday to you…”

Simula ng ma trauma ako ay natakot na ako sa dilim. Naramdaman kong nanlalamig na ang kamay ko dahil sa takot pero nawala iyon ng bigla nagkaroon na ng liwanag. Parang mga LED lang iyon sa itaas, sa second , third at fourth floor na ikinatingala ko naman. [Insert song: Ulap by Rob Deniel] Kasabay niyon ay ang pagtugtog ng isang kanta na talagang saktong sakto sa tanong na nakahighlight gamit ang LED light sa itaas nitong Mall.

Wala akong nagawa kundi sundan siya papalabas at makikita ko na may mga students pa na nag-uusap at nakapalibot sa apoy na para bang nasa camp site sila. Tahimik lang si Laze at ginamit na flashlight ang cellphone niya sa daan ngunit masasabi ko naman na may ilaw sa paligid kulay dilaw yata 'to o orange. Nang nasa harap na ng puno ay napalunok ako at hindi lumayo kay Laze. "Meow~"

Ang bawat bahagi ng liwanag ay malambot at maliwanag, lumulutang at kumikinang na parang alitaptap. Maging si Alex ay nabigla. Saka niya naalala. Ang phoenix! Doon nanggagaling ang lahat ng liwanag. Ang puting bato ng jade ay kumikinang na parang buwan. Nagsama-sama ang mga light spot, at ang mga tao ay nanonood habang sila ay bumubuo ng isang malaking pigura. May buntot, balahibo, at tuka. Ang mga ilaw ay nakabuo ng isang phoenix.

“Mula ngayon, hindi ka na lalabas nang walang security.” ⸻ Kinagabihan… Habang umiinom ng gatas si Lily bago matulog, may napansin siyang maliit na pulang ilaw sa labas ng kanyang bintana. “Daddy?” Lumapit si Adrian. “Ano ’yon?” “Itong red light.” Pagtingin niya sa bintana… Bigla iyong nawala. Agad niyang binuksan ang kurtina.

inaantok nansagot ko dito. " Hello, bessy! Huwag mo kalimutan yung lakad natin ha. Sinasabi ko sayo pupunta tayong mall show ng St8ight. Kailangan maaga tayong aalis daan kita dyan ng 10. Huwag mong kalimutan " sabi nito sa kabilang linya. Hindi ko na masyadong maintindihan ang sinasabi nito lalo na at inaantok pa ako.