Living Room One Point Perspective 소설 & 이야기

Agad sumalubong sa kanyang paningin ang bilog na lamshade na nakasabit sa kisame. Lumingon siya sa kanyang kanang bahagi. Agad na napabangon siya. Isang katamtamang laki na swimming pool ang naroon. Bumubula pa ang tubig. Isang glass wall ang nakapagitan sa pool at bed. Di kalayuan mula sa paanan ng bed ay dalawang pabilog na couch ang naroon na napapagitnaan ng isang wooden table at sa unahan pa ay naroon ang living room.

Hanggang second floor ng bahay namin ang celing ng first floor ng bahay nila. Malawak ang sala kahit may dalawang mahabang sofa at dalawang maliit. Pinapalibutan ng mga sofa ang isang maliit na lamesa. Sa gilid ng hagdan sa tapat ng sofa ay may naka kabit na flat screen T.V. Isang malaking chandelier ang nagbibigay liwanag sa loob ng sala. Sa dulo ay may dalawang pinto, isa patungo sa kusina at isa patungo sa likod bahay. Sa second floor ay may apat na pinto na sa tingin ko ay mga kuwarto.

aniya. Lumapit na ako sa kanya at inakay si Maddison papasok. Binuksan ko ang pinto gamit ang susi. Mabigat din ang solid oak na main door. Fully furnished na ang kabuuan ng living room. Minimalist ang interior decorations, pati na ang mga nakasabit na paintings. High ceiling din ito at kita ang ikalawang palapag mula sa main door. Cream and maroon ang kulay ng mga furniture and fixtures.

THIRD PERSON POV The room was dim, lit only by the warm glow of a star-shaped night lamp on the dresser. Stuffed animals lined the shelves. Crayon drawings were taped proudly to the walls—spaceships, sea creatures, a wonky-looking family portrait that still made Samantha smile despite herself. The triplets were already on the bed, tucked under their blanket fort, waiting with wide eyes and matching grins.

Tuluyan kong nakita ang kabuoan ng kwarto. Para iyong isang modernong studio-type na apartment. Unang makikita ang sala, sa likod niyon ay ang kusina. May nakita akong dalawang pinto sa kanan. Ganoon din sa kaliwa. Moderno ang desenyo ng loob at makabago rin ang mga gamit. May malaking TV nga na nakakabit sa dingding. Nakakamangha. Iyon lang ang masasabi ko.

“Mukha namang kawawa iyong aso.” Tahimik siyang inakay ni Hendrick papasok habang marahang hinihimas ng daliri nito ang wrist niya. “Masyado siyang madikit sayo,” malamig nitong sabi. “Mas mabuting lumayo ka.” Modern minimalist ang loob, napakataas ng kisame ng living room at puro salamin ang bintanang nakaharap sa madilim na garden sa labas. Halos walang dekorasyon maliban sa ilang mamahaling art pieces.

Dinala niya ako sa isang guest room na matatagpuan sa second floor. Binuksan niya ang pinto at pinapasok ako sa loob. Inilibot ko ang paningin ko sa paligid ng silid na very aestetic ang desenyo at ang motif. Minimal lang din ang mga gamit na nasa loob. Isang malaking closet at isang mahabang couch na naka pwesto sa right side ng kwarto na nakatungtong sa isang fur carpet na kulay beige. Sa right side naman ng kama ay may mini round table na may lampshade sa ibabaw, habang 3 meters away naman sa bandang paanan ng kama ay nakadikit sa wall ang 50 inches na flat screen televison. Maliban doon ay wala na. “What's your name again?” baling ko sakaniya. Morena siya at hanggang tenga ko lang ang he

Dominic said pagpasok namin. Nilibot ko naman ang tingin ko sa sala. There’s a long and a single sofa there in a mustard color, and a glass center table with fresh flowers in the middle, placed in a transparent glass vase. There are also tall indoor plants placed in the corner of the living room. Hindi gano’n kahaba ang couch kaya sure akong kapag doon siya natulog ay hindi siya kasya doon. Guilt creeped into me. Sa halip na matulog siya sa malambot na kama at mas kumportable ay rito siya matutulog.

paliwanag ni Mang Jojo. Pumasok kami sa loob. Sa ilalim ng liwanag mula sa mga bintana, doon namin nakita ang problema. Ang kalahati ng living room ay maayos ang kulay—isang muted grey na stone finish. Pero pagdating sa gitna, ang mga tiles ay may bahid ng pagka-asul. Kapansin-pansin ang pagkakaiba, lalo na’t ito ang main focal point ng bahay.

Lumabas ako ng pintuan at hindi na nilingon ang kama dahil kapag nadadako ang tingin ko roon ay namumula lang ako dahil naaalala ko ang nangyari sa pagitan namin ni Xence sa kamang iyon. Unang napuntahan ko ay ang living room ng condo. May isang maluwag at mahabang sofa roon at dalawa pang single sofa habang nasa gitna ang lamesa. Katapat nito ang isang napakalaking flat screen TV. Napangiti ako pagkakita sa isang balcony kaya nagpunta ko roon. Sobrang lamig ng hangin kaya napayakap ako sa sarili ko. Dahil gabi na ay puno na ng city lights ang kapaligiran. Mukhang may puwesto na akong laging pagtatambayan.