Novel & Cerita Liwanag

Ilan sandali pa, ang wand ay nag-iba na nang anyo, at bumungad si Lala, na tila tinatamad at antok na antok pa. “Lala, ano ba?” inis na tanong ni Liah sa kaniyang pantas. “Teka, ito na―mag-aanyong ibon na po.” Ilang sandali pa ay nag-anyong ibon si Lala. Agad naman sumakay si Liah sa likod ni Lala. Alam ni Liah ang amoy ng mga lobong ‘yong at kung kailangan niyang gumamit ng portal ay gagamitin niya, pero magsasayang lamang siya ng enerhiya. Limitado lamang ang kaniyang kapangyarihan at hindi pa siya lubusang dalubhasa sa paggamit nito. Pero kung kinakailangan niyang gamitin, gagamitin niya, sa tamang oras at panahon. Sa ngayon kailangan niyang makita ang mga lobo.

Pag-ilaw ng phone, parang sumabog ang mundo ni Liana. Isang liwanag mula sa screen. Isang litrato na hindi dapat makita ng kahit sinuman. Photo nila ni Rafael. Magkadikit ang ulo. Nakangiti pareho. Tumahimik ang buong classroom… bago nagsigawan. “Ay--Ayyyyy!! Grabe na ‘to!” “Oh my God!” “Totoo nga ba ‘to?!”

hula ni Joel pagkatapos itong pagmasdan nang matagal. Sinabi ni Lily na nasa tabi ni joel, “May isang stone ball sa bawat delikadong lugar. Mukhang sa huli magkakaroon ng pitong tore ng liwanag. Mukhang wala pa dito ang mga tao mula sa Pavilion of Divinity at Pavilion of Soaring Eagles pero tingin ko parating sila!”

Kainis, muntikan na akong maniwala sa ilusuyon niya. "Wait, isa lang friend a! Ipapatikim ko lang itong bala ko, minamaliit ako e."sagot niya sabay siring sa kalaban. Maya-maya ay kinalabit ni Julian ang gatilyo ng kanyang baril. Mula sa labasan ng bala ay naipon doon ang kulay dilaw na liwanag hanggang sa unti-unting nahubog ang hugis bilog na enerhiya.

Bigla nag-init ang buong paligid. Dali-dali naman iyong tinakpan ng dalaga na parang na-eeskandalo. Hindi magkaintindihan ang kamay nito sa pagsasara niyon. Hindi ko inalis ang mga mata ko sa kanya. Nananatiling nakatitig lang ako dito na parang nahipnotismo. Nasasamyo ko ang mabangong aroma ng shampoo at sabong ginamit nito. Pinaghalong lavender at mint iyon.

Paano kung masalubong niya ulit 'yong lobo? Sa kabila ng agam-agam, nagpasya siyang umakyat. Sa tulong ng liwanag na nagmumula sa bilog na buwan at sa flashlight ng kan'yang cell phone ay hindi siya gaanong nahirapan sa pag-akyat.

Kabanata 55.2 Paglabas na paglabas ni Mereya ng shower room ay napako ang mga mata niya sa iba’t-ibang kulay na petals ng tulips. Nakasuot lang siya ng robe pero hindi na niya iyon naisip pa. It's her favorite flower aside from the baby's breath and her heart almost melt upon seeing a lot of it. Dahan-dahan siyang naglakad habang sinusundan ang mga nagkalat na petals ng bulaklak. Nanghihinayang pa siyang tapakan ang mga ito pero wala siyang pagpipilian dahil halos mapuno ng tulips ang daraanan niya. Hindi pa man niya nakikita ang dulo noon ay nagsimula nang mag-unahan ang mga luha niya sa pagpatak.

“Meanwhile, the trunk and branches of the Lumitrees remain their normal color, a golden brown with shimmering gold lines patterns running through them, constantly humming with magic. And every night, regardless of the season, their leaves transform into a brilliant gold, illuminating the night, which is my absolute favorite! It’s so cool and beautiful! They truly illuminate the night!” Pinagmasdan ko ang mga Lumitrees na nakahilera, lalo na ang mga dahon nilang sumasayaw dahil sa hangin at lalong kumikinang. Hindi masakita sa mata ang pagkinang nila, at totoo ang sinabi ni Ingrid na para nga silang totoong gemstones na hugis dahon, bagay na nakamamangha.

Sa gitna ng racetrack may madamong clearing, doon sila tumigil ni Liam. “Look, the moon is bright tonight, babe,” ani Liam, tinuro ang buwan. Tumingala naman si Lily, pinagmasdan ang buwan. The moon is indeed big and bright, surrounding it are stars, twinkling one after the other. “Dinala mo ko rito para mag-star gazing?” ani Lily, muling bumaba ang tingin sa asawa.

Parang mirage sa ilalim ng araw. Hindi man lang tumagal nang kasinghaba ng oras na kailangan para tumawid sa traffic light. Ang mga nakatagong kaisipang iyon ay parang traffic lights. Lumilitaw paminsan-minsan at tila mahalaga habang naghihintay ang isang tao. Pagkatapos, ganap na nakakalimutan. Matagal nang nababasa ni Isla ang ganoong mga bagay.