Liwanag の小説・ストーリー

Kabanata 55.2 Paglabas na paglabas ni Mereya ng shower room ay napako ang mga mata niya sa iba’t-ibang kulay na petals ng tulips. Nakasuot lang siya ng robe pero hindi na niya iyon naisip pa. It's her favorite flower aside from the baby's breath and her heart almost melt upon seeing a lot of it. Dahan-dahan siyang naglakad habang sinusundan ang mga nagkalat na petals ng bulaklak. Nanghihinayang pa siyang tapakan ang mga ito pero wala siyang pagpipilian dahil halos mapuno ng tulips ang daraanan niya. Hindi pa man niya nakikita ang dulo noon ay nagsimula nang mag-unahan ang mga luha niya sa pagpatak.

“Meanwhile, the trunk and branches of the Lumitrees remain their normal color, a golden brown with shimmering gold lines patterns running through them, constantly humming with magic. And every night, regardless of the season, their leaves transform into a brilliant gold, illuminating the night, which is my absolute favorite! It’s so cool and beautiful! They truly illuminate the night!” Pinagmasdan ko ang mga Lumitrees na nakahilera, lalo na ang mga dahon nilang sumasayaw dahil sa hangin at lalong kumikinang. Hindi masakita sa mata ang pagkinang nila, at totoo ang sinabi ni Ingrid na para nga silang totoong gemstones na hugis dahon, bagay na nakamamangha.

--- Kabanata 9: Laban sa Liwanag ng Pag-asa Ang liwanag ng araw ay sumisingit sa bintana, nag-iiwan ng mga gintong guhit sa sahig ng silid ni Martina. Ngunit sa kabila ng araw na nagbibigay liwanag sa buong paligid, tila ba ang sikat ng araw ay hindi nakakapasok sa kanyang puso. Ang puso ni Martina ay nananatiling madilim, malamig, at puno ng mga sugat mula sa nakaraan. Ang matinding bangungot ng pagkakabasag ng kanyang imahe sa publiko ay parang isang bagyo na nagwasak sa kanyang buhay, nag-iiwan ng mga bakas ng sakit at pangamba sa bawat sulok ng kanyang pagkatao.

Iniisip niya na baka masyadong maliwanag lang ang araw para maging invisible siya sa mga mata nito. Hindi niya alam. Tahimik na pinagmamasdan ni Zavian si Amber na natatamahan ng liwanag ng buwan ang kanyang mukha, ang mga mata’y nagniningning sa liwanag na dala nito. “Doesn’t mean the moon stops shining,” dagdag ni Amber. “It still glows. Just… No one sees it.” “Then maybe, hindi ang buwan ang may problema,” mahinang saad ni Zavian. Napapitlag si Amber at sa gulat ay napatingin siya kay Zavian.

Ano ang ginagawa ko ng dalawang taon pabalik sa oras? "Ika -3 ng Abril, ika -3 ng Abril ..." Inulit ko, sinusubukan kong alalahanin ang isang bagay. At sa lalong madaling panahon, nakuha ko ito! Ang araw na dapat nating panoorin ang Twilight Saga; Breaking Dawn, ngunit ang sinehan ay nahuli ng apoy at may nagligtas sa akin. Humina ako. "Ang araw na nakilala ko si Damon," ang aking tingin ay naging malamig. Ang bastard na iyon!

Isa-isa siyang pinalibutan, wala nang natirang daan para makatakas. Isang nakasisilaw na sinag mula sa mga headlight ang biglang humawi sa madilim na kalsada. Sunod-sunod... mula sa kaliwa, mula sa kanan, mula sa unahan. Sa loob lang ng ilang segundo, nilamon ng nakakasilaw na puting liwanag ang paligid.

Chapter 20 Nagulat si Lily pagka baba nila ng kotse. Ang liwanag ng buong garden! Ang dating patay at walang buhay na garden ngayon ay punong-puno ng mga bulaklak! Pulang mga Rosas at bulaklak na Lily na may iba't-ibang mga kulay! Ang mga damo ay napalitan ng halimuyak ng mga bulaklak. May mga lights din sa buong paligid.

Magigising ang ibong may tatlong paa na nagtatago sa ilalim ng lava sa sandaling mabuo ang siyam na guhit ng liwanag sa paligid ng pana. Ang siyam na guhit ng liwanag na ito ay sumisimbolo sa siyam na mga araw na pinabagsak ni Emperor Hou Yi. At mula doon ay naging malinaw para kay Veron na higit sa isang ibon na may tatlong paa ang nagtatago sa loob ng mainit na lava sa ilalim ng batong platform. Siguradong nasa siyam ang kabuohang bilang ng mga ito.

Madilim ang loob ng warehouse. Ang tanging liwanag ay nagmumula sa ilang sirang bintana sa kisame, kung saan pumapasok ang liwanag ng buwan. Ang mga anino ay sumasayaw sa mga dingding, at ang bawat yabag ni Irish ay umaalingawngaw sa malawak na espasyo. Hindi niya alam kung saan siya pupunta. Ngunit alam niyang hindi siya pwedeng tumigil.

AYA’S POV Alas-tres na ng madaling araw. Ang tanging liwanag sa loob ng kwarto ay ang mahinang dilaw na ilaw mula sa lamp shade sa side table. Tahimik ang buong paligid ng Laguna, maliban sa paminsan-minsang huni ng kuliglig sa labas at ang mahinang pag-ikot ng electric fan sa sulok.