Liwanag の小説・ストーリー

Naging masaya siya ulit… pero panandalian lang pala. Nakatanaw lang siya sa labas ng bintana habang inaalala ang lahat ng mga napagdaanan niya sa pag-ibig. Madilim na ang daan, tanging mga ilaw na lang ng mga kotseng nakakasalubong nila ang nagbibigay-liwanag sa daan. “Ang tindi talaga nitong mag-aya ni Elijah… gusto rush agad!” sabi ni Liam habang nagda drive

Napatigil ang isa sa pagsasalita at namayani ang katahimikan nang mamatay lahat ng ilaw sa paligid at pati na rin ang sindi ng mga kandila at lampara dahilan para ang liwanag na lamang na nagmumula sa buwan ang naging tanglaw ng lahat. Inis na hinampas ko ang mesa at sa isang iglap ay lumiwanag ulit ang paligid. Nakita ko kung paano nag-iwas ng tingin sa akin ang iba habang ang ilan naman ay matapang na sinalubong ang tingin ko.

Blanca Nakatanaw ako sa malawak at maliwanag na ilaw ng siyudad. Kalat na ang dilim sa langit ngunit hindi nagpatalo ang liwanag na nagsisimulang kumalat sa buong lugar na hatid ng ilaw ng mga gusali sa buong Maynila, idagdag pa ang ilang bituin sa langit.

✨ Ang Mga Katawang-Liwanag Tinangka ni Juan na hawakan ang isa— ngunit dumaan lang ang kamay niya. Parang nasa ibang eroplano ang mga ito. Hindi niya sila mahawakan, kahit anong pilit. Ngunit kaya niya silang kontrolin. Sa isang simpleng pag-iisip, ang liwanag ay: • gagalaw, • bubuo ng mga pattern, • maghihiwa-hiwalay, • o magtitipon. Kung ano ang isipin niya, iyon ang ginagawa ng liwanag.

Bakit ganito kagarbo? Lightbulbs! Ang liwanag dito! Ang daming kulay. Eh, sa amin kaya? Kailan kaya? Pwede kaya? Makukulayan kaya? Pahiram naman kahit isang gabi lang, para makaranas naman ang mga ka-distrito ko kung ano talaga ang ilaw na de-kuryente. "Iyong ilaw nila kumpol-kumpol, sa 'tin kahit niisa ay hindi sapul," ani Ulap.

May munting lungkot na umagos sa kanyang mata — hindi luha, pero mabigat. Napansin iyon ni Rheana. Dahan-dahan niya itong inakbayan, pisngi sa pisngi, parang dalawang sundalong sabay lumaban sa hirap ng Maynila. "Uy… Sab… hindi kita iiwan. Kahit saan ako mapunta, may extra toothbrush ka doon," nakangiting malungkot si Rheana.

Napatingin ako sa malaking signboard na meron nakalagay na NGala pakaliwa, “…pasensya na po kung naabala ko kayo sa pagtulog niyo. Gigisingin ko pa rin kayo kasi nga hindi ko alam kong saan ko po kayo mismo ibababa.” “Ayos lang po manong. Pasensya na nakatulog ako. Sige po, ituturo ko na lang sa inyo pagkapasok po natin sa loob at hindi po Ngala, N Gala po. Nakahiwalay po ‘yong N sa Gala kapag babasahin niyo.”

STELLA LUNA Biglang lumamon ang buong silid sa dilim. Walang ilaw. Walang kahit anong liwanag mula sa labas dahil sa sobrang kapal ng ulap at ulan. Tanging ang mahina at unti-unting humihinang apoy sa fireplace ang nagbibigay ng kaunting anino sa paligid—sumasayaw, nanginginig, parang buhay na unti-unting inuubos ng hangin.

Sa halip ay mas lalo lang yatang nanikip ang dibdib niya na kahit anong oras ay papatak ang luha niya. Bumaba siya ng kabayo niya nang huminto siya sa tabi ng batis. The moon is on its crescent shape. May liwanag na hatid na sapat na para magbigay ng konting liwanag sa paligid. It's getting dark pero imbes na umuwi ay nanatili siya sa kakahuyan.

Ito ‘yung mga bagay na ginagawa namin na hindi kami halos nag-uusap pero masaya at payapa. Madilim na at maswerte kami dahil may street light na nagsisilbing liwanag sa dadaanan namin. Dumadagdag din ang sinag ng buwan. Ang laki ng buwan ngayon kaya sobrang liwanag ng paligid.