روايات وقصص ضمن Liwanag

nakangiting sagot niya, malayo ang tingin sa aming panganay na ngayon ay masayang tumatakbo sa puting buhangin. Ilang sandali pa, dahan-dahang lumubog ang araw sa abot-tanaw, nag-iiwan ng kulay-rosas, ginto, at lilang liwanag sa kalangitan ng islang ito. Ang buong paligid ay napuno ng init mula sa mga nakasinding sulo at maliliit na fairy lights na nakasabit sa mga puno ng palma. Hinila ako ni Liam nang bahagya palayo sa ingay ng pavilion. Naglakad kami patungo sa dulo ng wooden deck, kung saan tanaw na tanaw ang paghalik ng gabi sa karagatan.

Hindi niya p'wedeng ipahalata sa lalaki na nanghula lang siya. "Is that all?" 'Ano? May iba pa bang nakaukit doon?' Tumaas muli ang dalawang kilay ni Yael. "B-Buwan. May imahe ng buwan sa tabi ng initials," nakangiting sabi ni Livina nang maalala niya ang palaging sinasabi noon ni Luna sa kaniya. "To be exact, a crescent moon."

Sandali, brutal pa rin pa nga ba s'ya? Nakapatay na ang ilaw dito sa sala at night light na lang ang nagbibigay liwanag dito pero malayo iyon sa puwesto ni Aivan. Dahil sa liwanag mula sa buwan kaya ko nakikita ang mukha n'ya ngayon. Ang makapal n'yang mga kilay na may perpektong kurba, ang mga pilikmata nito na bagamat nakapikit s'ya ay nakikita ko pa rin ang kakapalan, dahil din sa sinag ng buwan kaya kakaiba ang dating ng aristrokatikong ilong nito at maging ang kan'yang mapupulang labi.

Ilan sandali pa, ang wand ay nag-iba na nang anyo, at bumungad si Lala, na tila tinatamad at antok na antok pa. “Lala, ano ba?” inis na tanong ni Liah sa kaniyang pantas. “Teka, ito na―mag-aanyong ibon na po.” Ilang sandali pa ay nag-anyong ibon si Lala. Agad naman sumakay si Liah sa likod ni Lala. Alam ni Liah ang amoy ng mga lobong ‘yong at kung kailangan niyang gumamit ng portal ay gagamitin niya, pero magsasayang lamang siya ng enerhiya. Limitado lamang ang kaniyang kapangyarihan at hindi pa siya lubusang dalubhasa sa paggamit nito. Pero kung kinakailangan niyang gamitin, gagamitin niya, sa tamang oras at panahon. Sa ngayon kailangan niyang makita ang mga lobo.

Pag-ilaw ng phone, parang sumabog ang mundo ni Liana. Isang liwanag mula sa screen. Isang litrato na hindi dapat makita ng kahit sinuman. Photo nila ni Rafael. Magkadikit ang ulo. Nakangiti pareho. Tumahimik ang buong classroom… bago nagsigawan. “Ay--Ayyyyy!! Grabe na ‘to!” “Oh my God!” “Totoo nga ba ‘to?!”

hula ni Joel pagkatapos itong pagmasdan nang matagal. Sinabi ni Lily na nasa tabi ni joel, “May isang stone ball sa bawat delikadong lugar. Mukhang sa huli magkakaroon ng pitong tore ng liwanag. Mukhang wala pa dito ang mga tao mula sa Pavilion of Divinity at Pavilion of Soaring Eagles pero tingin ko parating sila!”

Kainis, muntikan na akong maniwala sa ilusuyon niya. "Wait, isa lang friend a! Ipapatikim ko lang itong bala ko, minamaliit ako e."sagot niya sabay siring sa kalaban. Maya-maya ay kinalabit ni Julian ang gatilyo ng kanyang baril. Mula sa labasan ng bala ay naipon doon ang kulay dilaw na liwanag hanggang sa unti-unting nahubog ang hugis bilog na enerhiya.

Bigla nag-init ang buong paligid. Dali-dali naman iyong tinakpan ng dalaga na parang na-eeskandalo. Hindi magkaintindihan ang kamay nito sa pagsasara niyon. Hindi ko inalis ang mga mata ko sa kanya. Nananatiling nakatitig lang ako dito na parang nahipnotismo. Nasasamyo ko ang mabangong aroma ng shampoo at sabong ginamit nito. Pinaghalong lavender at mint iyon.

Bukod sa liwanag na nagmumula sa buwan, nagbigay rin ng liwanag sa madilim na kapaligiran ang mga pailaw na nakasabit sa mga puno, poste, at sa mga bandiritas. Sa isang tabi, matatagpuan sina Calista, Hera, at Althaia na masayang nagkukwentuhan habang pinagsasaluhan ang mga nakahandang pagkain sa kanilang mesa. Sa gitna ng kanilang pagkukwentuhan, napadako ang mga mata ni Calista sa kanilang Inang Reyna na nakaupo sa malaki at mataas na silya na inihanda nila para rito. Nakangiti nitong pinagmamasdan ang kanyang regalo na koronang gawa sa iba't ibang klase ng mga bulaklak na pinitas niya pa sa hardin ng kanilang paaralan.

Huwag ka ngang masyadong mainipin! Mabuti nalang at may liwanag ang buwan kahit madilim ang paligid. We can't use flashlight from my phone kasi makikita nila iyon if ever na mapansin nila ang pagflash no'n. With the help of the natural light from the moon above, maliwanag naman naming nakikita ang daan nang sapat. "Look," Napatingin ako sa itinuro ni Johnson sa di-kalayuan. "May kubo sa banda roon. Let's go there." Mahinang sabi niya at sumunod nalang ako.