Liwanag Mga Nobela at Kwento

Bakit ganito kagarbo? Lightbulbs! Ang liwanag dito! Ang daming kulay. Eh, sa amin kaya? Kailan kaya? Pwede kaya? Makukulayan kaya? Pahiram naman kahit isang gabi lang, para makaranas naman ang mga ka-distrito ko kung ano talaga ang ilaw na de-kuryente. "Iyong ilaw nila kumpol-kumpol, sa 'tin kahit niisa ay hindi sapul," ani Ulap.

May munting lungkot na umagos sa kanyang mata — hindi luha, pero mabigat. Napansin iyon ni Rheana. Dahan-dahan niya itong inakbayan, pisngi sa pisngi, parang dalawang sundalong sabay lumaban sa hirap ng Maynila. "Uy… Sab… hindi kita iiwan. Kahit saan ako mapunta, may extra toothbrush ka doon," nakangiting malungkot si Rheana.

Napatingin ako sa malaking signboard na meron nakalagay na NGala pakaliwa, “…pasensya na po kung naabala ko kayo sa pagtulog niyo. Gigisingin ko pa rin kayo kasi nga hindi ko alam kong saan ko po kayo mismo ibababa.” “Ayos lang po manong. Pasensya na nakatulog ako. Sige po, ituturo ko na lang sa inyo pagkapasok po natin sa loob at hindi po Ngala, N Gala po. Nakahiwalay po ‘yong N sa Gala kapag babasahin niyo.”

Mark your calendar. Tonight, on the first full moon of the year, I will marry my bestfriend's widow. Iginala ko ang aking paningin. Mula sa mga sanga ng matatayog na mga puno ay nakalambitin ang mga puting paper laterns. Sa ibang bahagi ng mga sanga ay mayroong nakalambitin na LED lights na lalong nagpaganda sa disenyo ng paligid. Kung titingnan ito mula sa malayo ay tila nagmumukha itong mga alitaptap na aandap-andap.

saad pa nito. Pagbukas niya ng kanyang mga mata unqng bumungad sa kanya ay ang napakaliwanag ng mga mini bulb lights na nagkalat sa mga sanga ng puno.Kanina lang pagpunta nila sa kinaroroonan ng puno hindi masyadong maliwanag ang paligid ngunit ngayon ay tila nasa paraiso siya sa sobrang liwanag.

Ang bawat bahagi ng liwanag ay malambot at maliwanag, lumulutang at kumikinang na parang alitaptap. Maging si Alex ay nabigla. Saka niya naalala. Ang phoenix! Doon nanggagaling ang lahat ng liwanag. Ang puting bato ng jade ay kumikinang na parang buwan. Nagsama-sama ang mga light spot, at ang mga tao ay nanonood habang sila ay bumubuo ng isang malaking pigura. May buntot, balahibo, at tuka. Ang mga ilaw ay nakabuo ng isang phoenix.

--- Kabanata 9: Laban sa Liwanag ng Pag-asa Ang liwanag ng araw ay sumisingit sa bintana, nag-iiwan ng mga gintong guhit sa sahig ng silid ni Martina. Ngunit sa kabila ng araw na nagbibigay liwanag sa buong paligid, tila ba ang sikat ng araw ay hindi nakakapasok sa kanyang puso. Ang puso ni Martina ay nananatiling madilim, malamig, at puno ng mga sugat mula sa nakaraan. Ang matinding bangungot ng pagkakabasag ng kanyang imahe sa publiko ay parang isang bagyo na nagwasak sa kanyang buhay, nag-iiwan ng mga bakas ng sakit at pangamba sa bawat sulok ng kanyang pagkatao.

wika niya, halatang nahihirapan sa ideya. “Halika, Moises Floyd! Ayaw mo bang makita ang kababalaghan ng karagatan? Bioluminescence? Ang dagat na kumikinang sa neon blue?” Kumikinang ang mga mata ni Helena habang naglalarawan. Tumawa si Moises Floyd, at sa isang iglap, ang kanyang mga mata ay nagningning rin. Nakita niya si Helena na kumikislap sa excitement—ang ngiti niya ay para lamang sa dalaga.

“Mula ngayon, hindi ka na lalabas nang walang security.” ⸻ Kinagabihan… Habang umiinom ng gatas si Lily bago matulog, may napansin siyang maliit na pulang ilaw sa labas ng kanyang bintana. “Daddy?” Lumapit si Adrian. “Ano ’yon?” “Itong red light.” Pagtingin niya sa bintana… Bigla iyong nawala. Agad niyang binuksan ang kurtina.