Love Yourself Poems Novelas e Histórias

Nasa huli pala talaga ang pag-sisisi. Iniyak kona ng iniyak ang lahat dahil pinapangako kong ito na ang huli. From now on. I will be a different Kylie Madelyn. Hindi na ako ulit iiyak ng dahil sa lalaki. Hindi na ako mag-papaka t*nga at hinding hindi na ako papayag na mapag-laruan ang damdamin ko. Love is like poison. It's killing you.. ******** END OF FLASHBACK

Hala sorry father, sorry papa Jesus. "Love should have no other desire but to fulfill itself. But if your love and needs must have desires, let these be your desires: To melt and be like a running brook that sings its melody to the night. To know the pain of too much tenderness. To be wounded by your own understanding of love; And to bleed willingly and joyfully. To wake at dawn with a winged heart and give thanks for another day of loving; To rest at the noon hour and meditate love's ecstasy; To return home at eventide with gratitude; Then to sleep with a vision of the beloved in your heart and a song of love on your lips."

"...it's my mom. Siya kasi ang naging inspirasyon ko kung bakit napamahal sa'kin ang larong basketball. Si dad ay hanggang support lang siya sa gusto ko since I am an only child. Kaya ng mamatay si mommy dahil sa colon cancer. Parang parte ng pagkatao ko ang isinama niya sa hukay. She is the most important woman in me dahil hindi siya kailanman pinagbuhatan ako ng kamay. Silang dalawa ni daddy. Never nilang ginawa iyon sa'kin kahit noong bata pa ako. "Mommy Asterelle was also a very beautiful creature that God creates. Mabait siya at maalaga. Si daddy nga ay nagkaroon ng depression ng mamatay siya. Kaya nga nangako ako sa sarili ko na kung sinomang babae ang bibihag sa puso ko. Aalagaan ko s

Bukod sa mga pasa na natamo ko ay para rin akong sinaksak ng mga masasakit na salita na binitawan niya. Sa buong araw ay umiyak lang ako ng umiyak. Napapaisip kung paano ako humantong sa ganito. Nais ko lang naman na mahalin niya ako at magkaroon ng masayang pamilya. Mahirap ba akong mahalin? Is it wrong to love someone? Bakit tila pinaparusahan ako dahil lang sa umibig ako? Ganito ba talaga kapag nagmamahal?

Abby's POV: The love we have for someone can sometimes inspire at the same time ruin us. The ability to love is an ability to get hurt. There are things in life that we often forgot to embrace which is why we suffer to pain and that is self-love. Sa sobrang pagmamahal ko kay Cloud ay binulag ako ng lahat. Tinalikuran ko ang sarili ko at nagpakababa para sa kaniya. The painful things that I thought I wouldn't experience on his hands happened. Masakit na yung taong naging inspirasyon mo mula noon ay siyang rason ng pagkasira ko ngayon.

nahihirapan niyang tanong. "The feelings do not swiftly fade. I love you but you lost me a long time ago because I did too. I lost myself a long time ago. I lost myself because I wish you love me the way I love you. I lost myself in the process of holding you. I wish that someday will come when I longing lose my love for you as clearly as you lost me," mabilis kong sagot na parang hinihila ako pababa sa sarili kong hukay. "Honey, I lost myself too when I let go of your hands, even I want to take a grip. Hayaan mo... susubok ako ulit kapag pabor na sa atin ang mundo," mahinahon niyang sambit.

But now that you came into my life i feel complete the flowers bloom my morning shine i can see Alam kong tinatraydor na ako ng sarili kong tenga pero 'di ako pwedeng traydorin ng sarili kong mga mata. Agad akong napatayo. Your love is like the sun that lights up my whole world i feel the warmth inside Your love is like the river that flows down through my veins i feel the chill inside Pakiramdam ko ay nanigas ako sa kinatatayuan ko nang mag-tama ang mata naming dalawa.

"Isn't it because you hate your incompetence? Hated yourself for not resisting? Punong-puno ka ng pandidiri sa sarili mo kaya iniisip mo na magiging maayos ang lahat kapag nasa ibang bansa ka na? You think salt water and a different timezone will wash away the self-loathing? It won't." Ang bawat salita ni Ysa ay tila mga punyal na tumpak na tumatama sa pinakamalalim na sugat sa puso ni Amarah. Napayuko ang dalaga, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom habang patuloy ang pag-agos ng kanyang mga luha. Ang katotohanan ay mas masakit kaysa sa anumang pisikal na sugat.

Haiku 27 My world fell apart In the most painful farewell From the man I love Haiku 28 Ain't a kid no more Goodbye to past memories Face reality Haiku 29 Craving to break free From the power of control From the tragic lies "Let me give the Haiku 30. I love that number." Halos mapasinghap ako nang maramdaman ang biglaang pagdampi ng malambot na labi sa sensitibong parte ng aking leeg na sinamahan pa ng pagdaan ng mainit na hininga. Hindi ko man lingunin ay alam ko na kung sino ang nasa likuran ko ngayon.

Love. I ask myself kung nakamove-on ka na ba? Kasi kung oo paano na ako? Paano ako mag uumpisang mangarap ulit, kung alam ko sa sarili ko na ikaw lang naman ang nag-iisang pangarap ko? Pangarap na hindi ko naaabot, hindi ko natupad. Paano ko sasanayin ang sarili ko na wala ka sa tabi ko? Paano ako lilingon sa paligid ko ng hindi ko maaalala 'yong mukha mong nakangiti while saying 'I love you'? Paano ko patitigilin ang luha ko na 'wag lumabas kapag bigla kitang naalala? Paano ba mawala 'yong sakit Justine?