Lover Of Writing นิยาย & เรื่องราว

Dahan dahan kong inilapag ang laptop ko sa lamesa na narito sa terrace ng room, umupo ako at pinatuloy ang pagtatype. Since i was on high school, I'm writing. I got addicted on it, everytime that I write, I start imagining things. I'm imagining my dream, at least on writing i can express my feelings, i can write whatever i want. Doon nagsimula ang pakikipaglaro ko sa mga salita at nakabuo ng ilang istorya sa wattpad. Everytime that I write, nawawala lahat ng problema ko. I'm typing the scene that the main character of my story met her dream guy. How I wish I met mine in right time, I guess.

Ang pagmamahal ko sa kanya ang nag-udyok sa akin na muling magtiwala. Ang mga aklat na ipinaayos niya sa akin sa kanyang condo ay mga nobela na gawa niya, siya rin manunulat na idolo ni Ate Tam. Kaya pala madalas siyang nasa harap ng kanyang laptop ay iyon ang pinagkakaabalahan niya.

Internet Love is officially ended Ngayon lang ako nakapag-sulat ng ganitong kaikling chapters ng isang story at more than two thousand words per chapter, I hope you were able to learn in this story. It's been, six months simula nung sinimulan ko itong Internet Love. Nais kong mag pasalamat sa friends and windies. Salamat sa pag babasa sa akda ko, na appriciate ko lahat yon. Sa mga sumuporta mula simula maraming salamat

Inabot niya ang baso ng wine na nasa bedside table habang nasa ibabaw ko pa rin. “Maybe this will taste better if poured on your body.” And he poured the wine on my chest, on my stomach, and on my thighs. I smirked. Yes, that’s what I’m thinking. I love it the way he drive me in bed. ‘Yong tipong alam na alam niya kung paano ako baliwin. Ginagawa niya ang nais ko kahit hindi ko inuutusan. His tongue is good, his fingers are better, but him inside of me, tatse the best.

Pagmamahal na sapat ngunit nag-uumapaw pa rin, bagay na lubos kong ikina-suwerte. Sana lang nga ay palagian na lang na ganito, dahil hindi ko na ata kakayanin pa kung maging si Johan ay lumiko ng daan. Baka ikasira ko na ito gayong mas hulog na hulog ako sa kaniya. Sana lang ay patuloy niya akong saluhin. Sana lang ay heto na ang simula sa bubuuhin naming kabanata para sa bagong akda ng aming mga buhay.

Yan ang laman ng text at tawag nya saakin. Wala naman na akong nagawa kundi ang puntahan sya sa penthouse nya. Nakausap ko na kasi ang boss ko. Sabi nya saakin, para daw makakalap ako ng more information kay clive i need to make him Inlove to me. At base din sa mga na research ko na nasa pag luluto daw ng isang babae ang dahilan para mainlove ang isang lalaki sakanya. At yan ang plano ko para mabilis ko nang matapos ang mission ko.

Kung mayroon man kayong natutunang aral sa istoryang ito, gusto ko lang malaman niyo na marami rin akong napulot na aral habang sinusulat ko ito. I dedicate this story to my beloved Artemians, my readers, who supported me until now and to the people who always believed in my potential as a writer. I love you all so much! At ikaw na umabot hanggang dito, this is for you. From the bottom of my heart, thank you very much. <3 See you in my next one! Love, itsartemiswp

"Makaaahon din tayo, Glenn." Tinapik niya ito sa balikat. Luminga ito sa kaniya, gumuhit ang malungkot sa labi ng dalaga. "Talaga, naniniwala ka roon?" mapait na tanong nito. Natigilan siya. Ilang taon na ba siyang nangarap na makaahon sa kung nasaan man siyang lusak, kung nasaan man sila pareho?

Naramdaman ko ang unti-unting lumuwag ang kapit nito sa kamay ko ngunit I grabbed it again ang kiss his hands. Nabigla ito sa ginawa kong paghalik sa kamay niya. Maski si Tita ay napanganga rin sa nakita. “Tita, my love for Zero is beyond and can’t compare to anyone. My Zero is the reason why I am happy right now and he will be the reason of my happiness forever,” Mahabang lintanya ko. Tinignan ko muli si Zero na ngayon ay namumula na sobra ang tenga.

Bukod sa mga pasa na natamo ko ay para rin akong sinaksak ng mga masasakit na salita na binitawan niya. Sa buong araw ay umiyak lang ako ng umiyak. Napapaisip kung paano ako humantong sa ganito. Nais ko lang naman na mahalin niya ako at magkaroon ng masayang pamilya. Mahirap ba akong mahalin? Is it wrong to love someone? Bakit tila pinaparusahan ako dahil lang sa umibig ako? Ganito ba talaga kapag nagmamahal?