Madaling Araw Meaning Novels & Stories

This last day in El Nido feels frozen in time full of love, laughter, and simple happiness, Habang papalubog ang araw at ang mga alon ay kumikislap sa gintong liwanag, naramdaman ko na kahit ano pa man ang mangyari sa buhay sa Manila, dadalhin namin ang moment na ito sa puso namin. Ang saya, ang pamilya, ang pagmamahal lahat ng ito ay magiging alaala na babalik-balikan namin magpakailanman.

(Mariz Pov) Umaga pa lang, parang mabigat na agad ang paligid. Ang init ng araw, pero ang lamig ng pakiramdam ko. Para bang lahat ng sigla ko nitong mga nakaraang linggo ay bigla na lang nawala.

Napalunok siya ng madama ang alaga ko na buhay na buhay na ngayon at handa ng sumabak sa bakbakan. "Honeymoon stage natin ngayong gabi, asawa ko, 'kaya naman susulitin ko ang gabing 'to." Hinaplos ko ang kanyang pisngi, partikular ang gilid ng kanyang labi na may sugat. "Remember this, Maya... Hindi lamang kita araw-araw na mamahalin, araw-araw din kitang po-protektahan habang nabubuhay ako, 'I love you." Wika ko. Gusto kong sabihin sa kanya bawat araw na mahal ko siya, na talagang tunay at tapat lahat ng mga sinabi ko at wala siyang dapat ipangamba dahil siya lagi ang pipiliin ko kahit ano ang mangyari.

Dahil isang pagkakamali lang… kay Madison pa mismo manggagaling ang gulo. Tumayo siya at sumilip sa bintana para magpahangin. Madilim na ang paligid, pero kitang-kita pa rin niya ang silid ni Aria sa kabilang dulo ng bahay. Bukas ang ilaw at may aninong gumagalaw. Napangiti siya. “She can’t sleep either…” bulong niya. Kinuha niya ulit ang cellphone at nag-text... “Look outside the window.”

SUMMER POV: Menela, sariling version ng slang ng ‘Manila’ ng mga tagarito. Nasa rooptop ako ng bahay, nagre-review ng designs na bubuuhin ngayong araw nang matanaw ako ng anim na taga amin na papunta sa palayan. Halos may hamog pa sa labas at nagsisimula pa lang sumilip ang Haring Araw. Alas Siete naman ng umaga ang pasok ng mga mananahi para simulan ang orders.

Hindi kailangang may sayaw. Sapat na ang katahimikan ng gabi, at ang tibok ng dalawang pusong magkasabay nang naghilom. ******* TAGPO SA DALAMPASIGAN – MAKALIPAS ANG ISANG TAON Dapithapon. Ang araw ay unti-unting lumulubog, binabasa ng gintong liwanag ang buong paligid. Ang hangin ay malamig, ngunit hindi nakakaginaw. Tahimik silang naglalakad sa baybayin, nakapaa, ramdam ang butil ng buhangin sa ilalim ng mga paa.

Malaya. “Alam mo,” bulong ni Kuya habang umiinom ng alak, “akala ko noon mahihirapan kang bumangon pagkatapos ng lahat. Pero ngayon, tingnan mo sarili mo.” Kumindat siya sa akin. “You’re glowing.” Napatawa ako. “Hindi siguro ‘to dahil sa foundation?” “Hindi,” aniya. “Dahil ‘yan sa tapang. Sa pagbitaw sa maling tao. Sa pagpili sa sarili mo, sa wakas.”

MARA's POV Hindi ko makakalimutan ang araw na iyon. Ang araw na niyayanig ng isang pangalan ang buong bansa. Isang pinakabatang bilyonaryo na walang-awang nagpalugi ng libu-libong kumpanya at naging malupit sa iba.

Kabanata 5 Settle BUONG umaga akong umiyak ng araw na iyon. Hinihinaan ko lang ang bawat hikbi ko dahil baka marinig nila Mama at mga kapatid ko sa ibaba kung sakaling gising na rin sila.

Liahn’s POV Sabado ngayon at napakaganda ng sikat ng araw sa labas. Isang napakaliwanag na umaga na naman ang sasalubungin ng mga mata kong kanina pa nandidilim. Bullshit na Filipino time.