Madaling Araw Meaning นิยาย & เรื่องราว

'' good morning ate Michelle '' medyo maagang nagising si Aria kahit masakit parin ang kanyang buong katawan dahil sa byahe niya kahapon . Wala na siyang pahinga at mukhang marami pa siyang kailangang tapusin bago mamahinga . Nadatnan niya si Michelle na nagkakape sa sala habang nanonood ng tv . ''good morning din Aria so ano ang ganap ngayong araw ?"

[PAOLA POV] Ginising ako ng amoy ng sariwang lavender at ang tahimik na sikat ng araw ng Tuscany. Ito ang Araw. Ang araw na matagal na naming binalak, hindi lamang bilang isang kasal, kundi bilang isang Koronasyon. Ito ang araw na pormal na tatapusin ang lahat ng nakaraan at sisimulan ang aming walang hanggang paghahari.

Palagi kong hinahawakan ang kaniyang mga kamay para maramdaman niyang palagi lang akong nasa tabi niya at hindi ako aalis kailanman, umaasa ako na maririnig niya ang bawat salitang ibinubulong ko sa kanya. "Madie," bulong ko sa kaniya, ang boses ko’y parang humuhuni sa hangin. "Alam mo bang ang ganda ng araw ngayon? Asul na asula ng ulap, at ang hangin napaka presko ang sarap maglakad lakad baby. Gusto ko sanang makita mong naglalaro ang mga bata sa labas… parang ikaw at ako noon, punung-puno ng saya habang naghaharutan tayo sa mansyon."

O madidismaya? “Mukhang malalim ang iniisip natin… Ano ba ‘yan? Share mo na.” Pagputol ni Sandra sa pag-iisip ng kaibigan nang mapansin niya ang pananahimik nito. “Wala naman.” Nilingon ang kaibigan at ngumiti siya nang matamis. “Sobrang ganda ng araw ngayon, no?” Napataas ng kilay ang kaibigan. “Sabagay… ilang araw ding umulan at ngayon lang nagka-araw. Mukhang sinasamahan ka ng araw sa mood mo.” Pagbibiro ni Sandra.

Ang babae naman ay nginitian lamang ako. "Magandang hapon din po." Sagot ko. Sa ilang araw na pananatili ko dito ay may ilang bisaya words na din naman akong naiintindihan. Bisaya words like what the old man just said, as well as Maayong Buntag which means Good Morning and Maayong Udto which means Good Noon. I was about to ask them kung ano ang kailangan nila when I felt Deolino's presence behind me. I even flinch when he spoke.

Dianne’s POV ARAW ng Linggo. Ang maliwanag na sikat ng araw ang siyang bumungad sa akin sa aking paggising. Ang mabangong halimuyak ng mga bulaklak sa tapat ng aking bintana ay amoy na amoy ko. Nararamdaman kong magiging isang magnadang araw ang Linggong ito para sa akin. Sa aking pagbangon, ang walang-kaparis na amoy ng barakong kape at pandesal ang sumalubong sa akin. Dali-dali na akong nagtiklop ng aking higaan dahil atat na akong makisalo sa umagahan namin.

bakit parang masyadong maliwanag? Kumunot ang noo ko. May manipis na sinag ng araw na tumatagos sa mamahaling blackout curtains ni Lucas. At ang pinakamatindi sa lahat, hindi na madilim. Maliwanag na. As in, sumisikat na ang araw!

Margaux Masaya at puno ng kulay ang bawat araw ko. Para bang may bagong sigla ang mundo, isang ningning na hindi ko noon napapansin. Lahat ng ito, dahil kay Draco. Araw-araw, hindi nawawala ang kanyang mensahe. Minsan isang simpleng, "Good morning, Sugar," na tila isang mainit na halik sa aking noo, sapat na upang magdala ng ngiti sa aking mukha hanggang sa paglubog ng araw.

** Madaling araw. Bigla akong nagising nang mapagtanto kong kailangan ko pang umuwi. Igagalaw ko na sana ang aking katawan nang mapangiwi ako sa labis na sakit na nararamdaman ko sa aking kaselanan. Kaunting galaw lang ay sumasakit ito nang husto.

Maganda at tila hindi pa rin ito tumatanda katulad nang dati. "Ma!" Excited siyang tumakbo palapit sa ina at yumakap. Halos isang buwan na itong hindi umuuwi kasama ang Daddy Clyde niya. "Kumusta po?" Nakangiting kumalas sa pagkakayakap niya ang Mama Calista niya at malambing na pinisil ang pisngi niya. "We made it."