Mahal Ka Sa Akin Novels & Stories

Flashback "MAHAL KITA. MAHAL KITA. MAHAL KITA. MAHAL KITA HIGIT PA SA ATING PAGKAKAIBIGAN." kita ko ang paggalaw ng kanyang labi. Alam kong hindi man niya ipagsagawang mahal niya ako. Nararamdaman ko naman ang pagmamahal niya, hindi naman ako manhid para hindi maramdaman 'yun. Mahal ko din siya. Oo, gusto ko siyang makasama habang buhay pero sa ngayon. I need to let her go.

maarte niyang singhal. “NOTHING. You know it’s contracted marriage. No strings attached.” “Sa kanya. Pero ikaw meron. Mahal mo, remember?” pang-aasar niya. Inirapan ko siya at hindi nakasagot dahil totoo naman. Kung alam lang niya anong nangyari baka umuusok na ilong niya ngayon sa galit. I can’t tell it to her dahil super protective niya sa’kin na ultimong susugurin niya talaga ‘yung taong nanakit sa’kin.

Mahal kong Sinta, aking Marikah, Bagong taon na naman, at alam mo ba kung anong pinakaespesyal sa lahat? Walang iba kundi Ikaw. Ikaw ang pinakamagandang biyaya na dumating sa buhay ko. Sa bawat segundo ng taon na 'to, gusto kong ipaalala sa'yo kung gaano kita kamahal at hindi lang sa mga masasayang araw kundi lalo na sa mga panahong kailangan mo ng kasama.

“Sabi mo, mahal mo ako..” Akala ko, yun na ang pinaka matindi sa lahat ng maari nyang gawin at iparanas saakin, but why it become heavier at mas malala. Hindi ko din inakala na tatawag sya saakin matapos ang lahat.

Napamahal na din siya sa akin kahit papaano. ©Hanamitchiunnie

“Ako rin—mahal na mahal kita.” Biglang hinalikan niya ako. Ang halik niya ay mainit at totoo—parang lahat ng damdamin namin ay pinagsama sa isang sandali. Sa sandaling iyon, naramdaman ko na walang iba pa sa mundo na mahalaga kundi siya. Wala nang takot, wala nang panganib—mayroon lang kaming isa't isa.

“M–Mahal–” “Hindi ko inaasahan, hindi ko alam kung saan ba nagsimula. Minahal kita, sa bawat araw na kasama kita ay masaya ako. Na kapag nakikita kitang nakangiti na rin agad ako. Kahit pa gaano ka pangit ang araw ko at napapaganda mo.

"Mahal na mahal kita." Sa huli, umiiyak na siya—hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa gaan ng loob. Dahil sa nag-uumapaw na pakiramdam na buhay siya, mahal siya, at nandito siya. "Okay lang ako," bulong niya, parang kinukumbinsi ang sarili. "Higit ka pa sa okay." Hinalikan ko ang noo niya, ang mga pisngi, ang mga labi. "Ikaw ang lahat sa akin."

galit na tanung nito. "hindi sa ganun babe ayoko lang na parehas tayong maka limot alam ko kung gano mo iniingatan ang sarili mo kaya ganun din ako sayo ha" sabay Halika sa noo ni zhavia. Naramdaman Kong yumakap na rin ito sa akin kaya naman niyakap ko rin ito ng mahigpit"im sorry babe"

“I want an honest answer, Amanda. Mahal mo pa rin ba ako? Dahil kung hindi na, kung sinarado mo na talaga ang puso mo sakin, promise, I won’t bother you again. Tatantanan na kita at tatanggapin ko na lang na di na talaga pwedeng maging tayo. Now, gusto kong marinig saiyo mismo kung mahal mo pa rin ako? Dahil ako, hanggang ngayon mahal pa rin kita at wala namang nabago sa nararamdaman kong iyon para saiyo.” Humaba ang nguso niya, “Kaya pala nakikipag-date ka sa Charlene na iyon?” Aniyang di na napigilan ang selos na nararamdaman, “And you look very happy habang kasama mo sya nung isang araw.”